Mετά το Τσέρνομπιλ, πριν το Ακκουγιού… Δεν είναι μόνο η σημερινή επέτειος που κάνει το θέμα επίκαιρο. Είναι και ο προβληματισμός για τη γειτονιά μας που το καθιστά διαχρονικά επίκαιρο!

Ο τεκτονικός χάρτης της τουτρκικής επικράτειας με τα κυριότερα σεισμικά ρήγματα. Δύο τουλάχιστον σταθμοί σε Σινώπη και İğneada "κάθονται" επάνω στο ρήγμα της Ανατολιάς!

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Τι είναι μια επέτειος, πέρα από ένα ακόμα τρόπο μέτρησης του χρόνου που περνά τρέχοντας! Είναι η ανάμνηση του γεγονότος; Είναι τα μηνύματα που προκύπτουν και τα παθήματα-μαθήματα που προσφέρονται; Είναι οι συνειρμοί που, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να είναι πραγματικά βοηθητικοί; Είναι η αθροιστική αποτίμηση των απωλειών, των άμεσων και των παράπλευρων;

Η φετινή επέτειος του πυρηνικού ατυχήματος στο Τσέρνομπιλ έχει μια απρόβλεπτη  ιδιαιτερότητα: Την εξοικείωση (είναι, αλήθεια, δυνατή;) με τους φοβερούς  αριθμούς θυμάτων του κορωνοϊού, την ώρα μάλιστα που όλοι τονίζουν πως υπάρχει ακόμα αρκετός δρόμος σε τούτη την τραγική πανδημία. Η διαπίστωση μπορεί, δικαιολογημένα, να είναι πως σήμερα ζούμε κάτι πολύ πιο δραματικό. Και δεν είναι για να το αμφισβητήσουμε! Μόνο που δεν χρειάζεται να κάνουμε συγκρίσεις. Μήπως πρόκειται να πούμε ποιο αντέχουμε πιο εύκολα; Άλλωστε ποτέ δεν μας ρωτάνε για τα κακά που θα μας βρούνε και ποιο θα προτιμούσαμε. Το ζητούμενο είναι να αντισταθούμε την ώρα που αναπτυξιακοί και άλλοι σχεδιασμοί προωθούνται και συναφείς δράσεις υλοποιούνται για το «καλό μας» και να τους αποτρέψουμε!

Στη διεθνή κλίμακα για περιστατικά σε σχέση με την πυρηνική ενέργεια, το ατύχημα στο Τσέρνομπιλ, στις 26 του Απρίλη του 1986, αξιολογήθηκε με τον ψηλότερο δείκτη επικινδυνότητας, όπως και εκείνο της Φουκοσίμα, 25 χρόνια μετά (11 του Μάρτη του 2011). Τελικά δεν είναι να παίζει κανείς και να διαφημίζει αυτή την «ειρηνική χρήση» της πυρηνικής ενέργειας! Αν αυτός ο συσχετισμός λέει κάτι σε όλους εμάς είναι πως, αν το 1986 έφταιγε η ξεπερασμένη σοβιετική τεχνολογία και η απουσία διαφάνειας (που όμως δεν μπόρεσε να κρύψει τις μετρήσεις ραδιενέργειας), ούτε η εξελιγμένη γιαπωνέζικη και ευαίσθητη περί την ποιότητα  τεχνολογία δεν απέτρεψε το κακό που πήρε τεράστιες διαστάσεις από τον σεισμό και το τσουνάμι που ακολούθησε. Ούτε η τεχνολογία πρόβλεψης τέτοιων φυσικών φαινομένων, που αναπτύχθηκε στο μεταξύ, δεν κατάφερε να έχει αποτρεπτική αποτελεσματικότητα…

Ανασκοπώντας όλα τα πιο πάνω, διαπιστώνουμε πως όλη η φιλολογία για την δήθεν ασφάλεια του σύγχρονου (υπό κατασκευή) σταθμού πυρηνικής ενέργειας στο Ακκουγιού, μια δρασκελιά απέναντι από την κατεχόμενη Κερύνεια, ουδόλως πείθει ούτε και συμβάλλει στοιχειωδώς σε κάποιο αίσθημα ασφάλειας. Λέτε, άραγε, να μας πει ο επίδοξος σουλτάνος Ανατολικής και πάσης Μεσογείου πως μπορούμε να …αγοράσουμε κι εμείς ενέργεια από τον σταθμό, σαν μέτρο οικοδόμησης «εμπιστοσύνης», όπως μπορεί και να μας …πουλήσει αέριο που είναι έτοιμος να κλέψει με τις γεωτρήσεις του «Μπαρμπαρός» και του «Γιαβούζ» στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Στις αρχές του μήνα, από τις 4 μέχρι τις 14 του Απρίλη, τα διεθνή πρακτορεία μετέδιδαν ειδήσεις για την εξέλιξη μιας μεγάλης  πυρκαγιάς πολύ κοντά στο Τσέρνομπιλ. Οι πληροφορίες για τις επιπτώσεις και ειδικότερα για τη μετρούμενη ραδιενέργεια συνέβαλαν σε μια ανήσυχη σύγχυση, τουλάχιστον για όσους είχαν το κουράγιο να ακούσουν και τις υπόλοιπες, σαφώς υποβαθμισμένες, ειδήσεις πέρα από τους αριθμούς και τις τάσεις του κορωνοϊού:

  • Αυξημένη ραδιενέργεια (από τα ούτως ή άλλως αυξημένα της επίπεδα), πέρασε ή δεν πέρασε τα κανονικά όρια (πόσο κανονικά είναι πια τα όρια στην περιοχή;), φαίνεται πως το πρόβλημα θα παραμείνει σε τοπική κλίμακα – δηλ. σε μια περιοχή που (μην το ξεχνάμε) έχει αδειάσει μετά το 1986 από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, σε έκταση των 2.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων γύρω από τον κατεστραμμένο σταθμό του Τσέρνομπιλ!

Τριαντατέσσερα χρόνια μετά, θεωρείται ικανοποιητικό το γεγονός ότι η ραδιενέργεια δεν αυξήθηκε πάνω από τα «κανονικά» (για την περιοχή) όρια… Και κάθε που ακούμε για ένα ακόμα σεισμό στην Ιαπωνία (κι είναι συχνό το φαινόμενο), όπως ξανά τον περασμένο Αύγουστο με τα 6,2 Ρίχτερ, ζωντανεύουν οι νωπές ακόμα μνήμες της Φουκοσίμα. Για το Ακκουγιού δεν έχουμε μνήμες, αγωνία και προβληματισμό έχουμε που ενισχύονται από τους συχνούς σεισμούς στην περιοχή όπως στις 30 του Ιούλη 2015 και τις 12 του Σεπτέμβρη 2018 – 5,2 Ρίχτερ  κάθε φορά αλλά και άλλους στην ευρύτερη περιοχή…

Τελικά σήμερα δεν οργανώθηκαν εκδηλώσεις ενάντια στα πυρηνικά, όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια. Φέτος έχουμε την πανδημία και τους εξ αυτής περιορισμούς και τον εγκλεισμό. Οι κινητοποιήσεις της Κυπριακής Αντιπυρηνικής Πλατφόρμας, με μέλη οργανώσεις και φορείς από ολόκληρη την Κύπρο, τέθηκαν κι αυτές εκτός πανδημικής πραγματικότητας. Όμως η επικαιρότητα δεν περιορίζεται στην επετειακή ημερομηνία του Τσέρνομπιλ ή της Φουκοσίμα (της «ειρηνικής» χρήσης) ή και της Χιροσίμα αλλά στη διεκδίκηση να μην φτάσουμε στο Ακκουγιού – ούτε την «κανονική» λειτουργία του ούτε μια δραματική επέτειο με τ΄όνομά του…

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *