Μεταξύ ευχών και λογικής προσδοκίας για το 2009

Η φωτογραφία που ανήρτησε το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών. Η Λευκωσία με μιναράεδες και τουρκικές σημαίες. Και πίσω ο κατεχόμενος Πενταδάκτυλος. Φωτογραφία via του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΨΙΛΟΓΕΝΗ

Παραδοσιακά γιορτάζουμε ένα ευτυχές γεγονός που ανάγεται είτε στο παρελθόν, είτε στο παρόν, την ώρα δηλαδή που επιτυγχάνουμε κάποιο στόχο μας. Χωρίς να λείπουν εντελώς και οι απροσδόκητες επιτυχίες, όταν δηλαδή η ειμαρμένη κτυπά απροσδόκητα την πόρτα των ευνοούμενών της.

Γι’ αυτό το να γιορτάζει κανείς την απλή έλευση του νέου χρόνου και πριν αυτός μας δείξει το πραγματικό του πρόσωπο μοιάζει παράδοξο, αν όχι και αντιφατικό. Όχι πως δεν υπάρχουν και ευχάριστες στιγμές στη ζωή, αλλά γιατί σαφώς οι ανθρώπινες δοκιμασίες αποτελούν τον κανόνα.

Γι’ αυτό και στην πραγματικότητα δεν γιορτάζουμε τον ερχομό ενός ανεξερεύνητου ακόμα χρόνου. Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, γιορτάζουμε την ανανέωση της ελπίδας και της προσδοκίας.

  • Πρόκειται για ένα είδος μικρής αναγέννησης, που μας επιτρέπει, τουλάχιστο μέχρις ενός σημείου, να δώσουμε στον εαυτό μας ακόμα μια ευκαιρία. Να μεταφέρουμε στον νέο χρόνο τους απραγματοποίητους στόχους του παλιού.

Άσχετα αν οι περισσότεροι από μας προτιμούμε να χαρακτηρίζουμε ατυχίες τις αποτυχίες μας, αφαιρώντας την προσωπική ευθύνη για όσα δεν μας ήρθαν βολικά μέσα στον χρόνο που έφυγε.

Σε κάθε όμως περίπτωση, οι αποτυχίες, είτε από προσωπικά μας σφάλματα και αδυναμίες, είτε από αναποδιές της μοίρας, είναι εκκρεμότητες που μεταφέρουμε στη βολική προσδοκία του νέου χρόνου, με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα τα καταφέρουμε. Η μεταφορά αυτή, που όσο είμαστε νέοι ισχύει για τους περισσότερους μας στόχους, είναι στην πραγματικότητα ένα ανθρώπινο δικαίωμα στην ελπίδα και μια διέξοδος από τα αδιέξοδα της ζωής.

Είναι όμως παράλληλα και κίνδυνος να ανανεώσουμε την αποτυχία και την απογοήτευση, αν επαναλάβουμε τα σφάλματά μας. Πάντως για τη μεγάλη πλειονότητα των θνητών, ισχύουν οι βασικοί κανόνες – προϋποθέσεις για να πραγματώσει κανείς τους στόχους του. Όχι πως αυτοί αποκλείουν παντελώς ό,τι ονομάζουμε αστάθμητο παράγοντα, ή τέλος πάντων τύχη.

Σαφώς όμως περιορίζουν τον ρόλο της. Φτάνει να μελετήσουμε πρώτα το ισοζύγιο μεταξύ των στόχων και των δυνατοτήτων μας, αναλύοντας τα σφάλματα του παρελθόντος και μετατρέποντάς τα σε πολύτιμη πείρα του μέλλοντος. Έτσι, μετά από τη βάσανο της αυτογνωσίας, που δεν είναι καθόλου εύκολη, οι στόχοι μας γίνονται πιο εφικτοί, αν συνοδεύονται από κοπιαστική προσπάθεια και σωστό πρόγραμμα. Ευτυχείς βεβαίως όσοι αποκτούν έγκαιρα τον σωστό μέντορα, ή επωφελούνται από τη σοφία των γονέων και των δασκάλων τους.

  • Πρόκειται για πολύτιμο κεφάλαιο ζωής που συχνά υποτιμούμε. Οι συνετοί το εκτιμούν ευγνωμονούντες, οι επιπόλαιοι μεμψιμοιρούν για την «ατυχία», δηλαδή τις συνέπειες της απερισκεψίας τους.

Ασφαλώς, από το ταξίδι της ζωής, που ανανεώνεται κάθε αρχή του χρόνου, δεν λείπουν τα παιδιά της τύχης και της εκάστοτε εξουσίας. Που την ώρα που οι πολλοί αναβαίνουν καρτερικά με τα πόδια για να κατακτήσουν τον στόχο τους, αυτά ανεβαίνουν με τον ανελκυστήρα της εύνοιας.

Σ’ αυτή τη ζωή όμως είμαστε τελικά όλοι διαβάτες, ή αν θέλετε επιβάτες υπό διαμετακόμιση! Και η πραγματική μας αξία δεν είναι το αξίωμα στο οποίο φθάνουμε, ή η περιουσία που αποκτούμε. Είναι η αξία που συνεχίζουμε να διατηρούμε όταν πλέον έχουμε παραδώσει τη σκυτάλη του αξιώματος. Ιδιαίτερα, όταν μαζί με την προσφορά μας, αναθρέψαμε και σωστούς πολίτες, ενώ δίναμε τη μάχη της ζωής. Με τη λογική προσδοκία του απλού ανθρώπου και την αξιοπρέπεια του ευ αγωνίζεσθαι.

Καλή Χρονιά!

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *