Μέτρα Αποικοδόμησης Εμπιστοσύνης

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Η ορολογία έχει επικρατήσει και προβάλλεται σαν δείκτης θετικών εξελίξεων. Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, με τη σύντμηση ΜΟΕ για σκοπούς απλούστευσης. Μόνο που η εμπιστοσύνη δεν είναι απλή υπόθεση ούτε και μπορεί να οικοδομηθεί και εδραιωθεί με πυροτεχνήματα που συχνά προκαλούν εγκαύματα. Την εμπιστοσύνη τη χρειάζεσαι για να συνομιλήσεις με ειλικρίνεια και να αναζητήσεις με καλύτερες προοπτικές μια ειρηνική λύση, με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και, στην περίπτωση της Κύπρου, του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Αυτά είναι που απουσιάζουν και δυσκολεύουν την οικοδόμηση εμπιστοσύνης που, ούτως ή άλλως, δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη λύση… Κάποια μάλιστα από τα ΜΟΕ κινδυνεύουν να λειτουργήσουν προς την αντίθετη κατεύθυνση και η εμπειρία το επιβεβαιώνει. Άλλο πράγμα είναι η εμπιστοσύνη που χτίζεται από τους πολίτες (και υπάρχουν πολλά δείγματα) κι άλλο εκείνη που επινοείται με τις «καλές» υπηρεσίες ξένων παραγόντων και επιβεβαιώνεται από τους «δυο ηγέτες»…

Την προβολή των νέων ΜΟΕ και τη διαφήμιση της χρησιμότητάς τους ανέλαβε ο υπουργός Εξωτερικών με διαδοχικές δηλώσεις και συνεντεύξεις του, πολύ πριν επανέλθει στον γνώριμό του υπουργικό ρόλο. Ήδη, από τον Ιούλιο 2021 δήλωνε πως «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε μια καλή κίνηση με την εισήγησή του για μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης με την παράδοση του αεροδρομίου της Τύμπου στα Ηνωμένα Έθνη για να λειτουργεί πλέον νόμιμα, κάτι το οποίο θα οδηγήσει στην άρση του εμπάργκο με αντάλλαγμα την παράδοση της πόλης της Αμμοχώστου στη διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών όπως προνοούν τα ψηφίσματα 550 και 789…».

Τι λένε όμως τα ψηφίσματα; Προβλέπουν πως πρέπει να πληρώσουμε και κάτι παραπάνω για να εφαρμοστούν; Στο ψήφισμα 789(1992), σημείο 8(γ) αναφέρεται πως «με σκοπό την εφαρμογή του ψηφίσματος 550 (1984) η περιοχή που σήμερα βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Eιρηνευτικής Δύναμης των Hνωμένων Eθνών να επεκταθεί και να συμπεριλάβει τα Bαρώσια». Το προηγηθέν ψήφισμα 550 (1984) εξέφραζε τη βαθιά ανησυχία λόγω των πρόσφατων (και τότε) απειλών για εποικισμό των Bαρωσίων από άτομα άλλα από τους κατοίκους τους.

Στις αρχές του Οκτώβρη 2020 ο Γενικός Γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες δήλωσε πως «…συνεχίζουμε να καθοδηγούμαστε από τα σχετικά ψηφίσματα του Σ.Α. Αν θυμάστε το ψήφισμα 550 αναφέρει ότι απόπειρες για εγκατάσταση σε οποιοδήποτε τμήμα των Βαρωσίων ατόμων πλην των κατοίκων τους δεν είναι αποδεκτές».

Την ώρα, λοιπόν, που συνεχιζόταν η προσπάθεια για επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία για τη συνεχιζόμενη επιθετική συμπεριφορά της, ήταν φανερό πως ακολουθούνταν αντιφατικές πρακτικές, δηλωτικές απουσίας ή, τουλάχιστον, ανεπάρκειας στρατηγικής… Μας το εξήγησε αργότερα ο υπουργός Εξωτερικών υπογραμμίζοντας πως αντί των κυρώσεων θα παρουσιάσουμε ΜΟΕ, έχοντας ήδη αναθεωρήσει την πολιτική των κυρώσεων. Δεν επανέλαβε παλαιότερη ιδέα για λειτουργία της Τύμπου σαν διεθνές αεροδρόμιο κατά το παράδειγμα της Ταϊβάν χωρίς να διευκρινίζει τις επιμέρους πτυχές του θέματος. Μάς έφερε όμως το μήνυμα, πως η αντίδραση του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ κι ακόμα περισσότερο της υφυπουργού Εξωτερικών για πολιτικές υποθέσεις στην πρόταση για τα ΜΟΕ ήταν θετική. Ενθάρρυνση κι από τις Βρυξέλλες (τι έχουν να χάσουν;) και από το Λονδίνο (μόνο ενθάρρυνση;). Πάντως η κατοχική πλευρά είναι πολύ θυμωμένη για το… θράσος μας!

Τελικά ποιοι αποφάσισαν τα προτεινόμενα μέτρα, με ποιους μίλησε ο Πρόεδρος και με ποιους μοιράζεται τώρα την ευθύνη; Ούτε στην τελευταία σύσκεψη αρχηγών στις 3 Μαρτίου δεν έγινε ιδιαίτερη κουβέντα, ενώ οι προγενέστερες αντιρρήσεις από μερικά κόμματα δεν απαλλάσσουν την ευθύνη που στην πράξη γίνεται συλλογική…

«Βασικός στόχος του όλου εγχειρήματος είναι μεταξύ άλλων να σωθεί η Αμμόχωστος». Καλός ο σκοπός… Τα «άλλα» δεν τα ξέρουμε αλλά δεν κατανοούμε πώς θα σωθεί η περιφραγμένη περιοχή της πόλης (γι΄ αυτή μιλάμε) αν λειτουργήσει αυτή η περίεργη αντιπαροχή. Κι αν «ξαφνικά» την αμφισβητήσoυν το ΕΒΚΑΦ και οι απόγονοι του Λαλά Μουσταφά; Είμαστε έτοιμοι; Και τι θα γίνει αν το κατοχικό καθεστώς αποφασίσει να παρέμβει στο αεροδρόμιο, όπως σε άλλες περιοχές ευθύνης της Ειρηνευτικής Δύναμης; Θα το υπερασπιστεί η Ειρηνευτική Δύναμη όπως δεν υπερασπίστηκε τη νεκρή ζώνη; Και τι θα γίνει αν «κουραστούν» οι διοικούντες το αεροδρόμιο εκ μέρους του ΟΗΕ, όπως κάθε εξάμηνο δηλώνουν κατά τη συζήτηση της ανανέωσης της θητείας της Ειρηνευτικής Δύναμης; Ποιος θα πάρει τότε τα κλειδιά του αεροδρομίου; Έχει ή δεν έχει σχέση η λειτουργία ενός αεροδρομίου με κρατική οντότητα; Μήπως, τελικά, πέρασε λίγο στο υποσυνείδητο η ρητορική Τατάρ κι Ερντογάν για το δικό τους ανυποχώρητο περί δύο κρατών κι ας μην το παραδεχόμαστε;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ήδη πολύ πριν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (που οδήγησε σε νέες κυρώσεις για τον εισβολέα), είχε επιβάλει σοβαρές κυρώσεις στη Ρωσία, χρεωστικό υπόλοιπο από την προσάρτηση της Κριμαίας. Τριάντα χρόνια από το 789 και 38 από το 550, ενώ συμμετέχουμε στις κυρώσεις σε άλλους εισβολείς, εγκαταλείπουμε τη διεκδίκηση κυρώσεων εναντίον τού κατ΄ επανάληψη εισβολέα στη δική μας χώρα και προτείνουμε οι ίδιοι(!) νέες παραχωρήσεις που προδιαγράφουν την παραπέρα προσέγγιση στους δικούς του στόχους. Λογικό είναι ο εισβολέας να μη μας κάνει το χατήρι μια και καταλαβαίνει πως μπορούμε να δώσουμε κάτι ακόμα…

Ο κατοχικός Τατάρ μάς λοιδορεί όταν, μιλώντας για την Ουκρανία, «εξηγεί» πως ήταν θύμα εισβολής γιατί δεν υπήρχαν εγγυήτριες δυνάμεις! Την ίδια ώρα επιμένει στα δύο κράτη και την αποδοχή τους σαν απαραίτητης προϋπόθεσης για επενάρξη των συνομιλιών. Δεν αρκείται σε «ψιλοπράγματα», λιμάνια και αεροδρόμια. Εκτός κι αν αποφασιστεί, πάλι εν τω κρυπτώ και πάλι σε βρετανικά σαλόνια, πως το επόμενο ΜΟΕ θα είναι η αποδοχή και της νέας κατοχικής απαίτησης….

 

ktsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.