Μια, ατυχώς, διαρκούσα επικαιρότητα… Να κάνει ο καθένας μας τα συνθήματα δική του καθημερινή πράξη… Αν πρόκειται να αλλάξει εφ΄όλης της ύλης η νοοτροπία!  

Η φωτογραφία που ανήρτησε το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών. Η Λευκωσία με μιναράεδες και τουρκικές σημαίες. Και πίσω ο κατεχόμενος Πενταδάκτυλος. Φωτογραφία via του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Μπορείς, άραγε, να ξεφύγεις από την άμεση επικαιρότητα; Κι αν δεν το διαβάσουν πολλοί; Kι αν δεν εισπράξεις πολλά «likes» στο διαδίκτυο που, ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, αποτελεί ένα κυρίαρχο κανάλι επικοινωνίας; Είναι αυτονόητη η  υποχρέωση να κουβεντιάζεις για όλα όσα συμβαίνουν και ας προσπαθούμε να τα διώξουμε από το μυαλό και τις συζητήσεις μας. Ουδόλως όμως  διαγράφονται από την επικαιρότητα ακόμα κι αν ο κορωνοϊός, αυτός ο «παράξενος ταξιδιώτης», έχει κυρίαρχη θέση σε όλα σχεδόν τα επίπεδα στην πρόσφατη, αβέβαιης ημερομηνίας λήξης, καθημερινότητά μας.

Πάμε να συνηθίσουμε τις περί αυτού τραγικές στατιστικές με τη συγκρατημένη αισιοδοξία για μείωση των  θλιβερών αριθμών που – το ξανάπαμε – αφορούν ανθρώπους που δεν τα κατάφεραν… Για τον κορωνοϊό και την αντιμετώπισή του, πολλά δεν έχουμε να κάνουμε και να πούμε, πέρα από το καθοριστικό «μένουμε (κι εμείς) σπίτι κι όποτε πρέπει να βγούμε, είμαστε πολύ προσεκτικοί για μας και τους άλλους». Όμως η επικαιρότητα συντίθεται κι από άλλα στοιχεία, που συντηρούνται με ένοχους, όχι άγνωστους ή γνώριμους ιούς αλλά κάποιους ανάμεσά μας. Όχι σπάνια δεν δείχνουν να είναι προβληματικοί, τουλάχιστον σε όσους δεν τους γνωρίζουν από κοντά ή, ακόμα χειρότερα, σε όσους δεν είναι οι ίδιοι θύματα της απαράδεκτης συμπεριφοράς τους, ακόμα και της βαρβαρότητάς τους…

Στις 6 του Μάρτη έγιναν εκδηλώσεις για προβολή   των καθημερινών (όπως πρέπει) διεκδικήσεων ισότητας που δεν μπορούν να χωρέσουν στην καθορισμένη, από ένα συμβατικό ημερολόγιο, Μέρα. Έγιναν ανοιχτές εκδηλώσεις για μια ώρα για να υπογραμμιστούν τα  αυτονόητα. Δεν ξέρουμε αν συμμετείχαν και εκείνοι οι βουλευτές που κατά καιρούς (ακόμα και πολύ πρόσφατα) έδειξαν, με τη συμπεριφορά τους, πώς οι ίδιοι εννοούν τον σεβασμό απέναντι στη Γυναίκα.

  • Η  8  του Μάρτη, λοιπόν, είναι αφιερωμένη στη Γυναίκα. Γιατί να χρειάζεται, όμως, μια ειδική μέρα; Είναι οι συλλογικές ενοχές ή η παραδοχή της «αναπόφευκτης» ανισότητας; Είναι το συγχωροχάρτι μιας καθιερωμένης συμπεριφοράς που όλοι (ακόμα και οι εκφραστές της) λένε πως πρέπει, επιτέλους, να αλλάξει; Θα βρεθούν κάποιοι να σχολιάσουν πως «Μια μέρα εν τζιαι πολλή τους». Αυτοί μπορεί να μην είναι οι περισσότερο επικίνδυνοι! Οι  προσεκτικοί και «πολιτισμένοι», θα αποφύγουν να τοποθετηθούν ανοιχτά, θα σκεφτούν όμως «πάμε σπίτι τζιαι κανονίζω την». Να έχει άραγε αυτό  σχέση με  τις ενδείξεις, για αύξηση περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας τις πρώτες μέρες των περιοριστικών μέτρων όταν μαζευτήκαμε (όσο μαζευτήκαμε) στο σπίτι;

Με τη βία, φανερή ή συγκαλυμμένη, με την «ευγένεια», επιτηδευμένη και συχνά εκ του πονηρού, φτάσαμε να μελετούμε φοβερές στατιστικές για τις γυναίκες από την παιδική τους ηλικία – θύματα της βίας και της ανισότητας σε όλες τις εκδηλώσεις – στο σπίτι και τη δουλειά, στη μόρφωση και τον αθλητισμό, στο μεγάλωμα των παιδιών, στις διαπροσωπικές και τις οικογενειακές σχέσεις και σκοτεινές σχέσεις «στοργής». Και μπορεί να μην καταγράφονται στη δική μας κοινωνία ορισμένες πρακτικές ιδιαίτερα ακραίες, με επίκληση παρερμηνευμένων θρησκευτικών και λοιπών πολιτιστικών «παραδόσεων» αλλά δεν σπανίζουν εγκλήματα που, αν φτάσουν στο Δικαστήριο, αυτό μπορεί να τα χαρακτηρίσει ως «κτηνώδους και αρρωστημένης σεξουαλικής συμπεριφοράς που αδυνατεί να φανταστεί ο υγιώς σκεπτόμενος  άνθρωπος»… Σε κάποιες περιπτώσεις, η βία δεν διαχωρίζει τα φύλα – τραγική έκφραση «ισότητας»…

Μα δεν έχουμε αλλαγή του κλίματος και των συμπεριφορών μας τα τελευταία χρόνια; Nαι, κάτι γίνεται! Τώρα πια μερικά από τα εγκλήματα αποκαλύπτονται. Έτσι είναι που φτάσαμε σε στατιστικές των θυμάτων που άρχισαν να μιλούν, αν δεν προλάβει να τις σωπάσει ο «ανδρισμός» του θύτη. Είναι έτσι που ανακαλύπτουμε, ιδιαίτερα τα τελευταία λίγα χρόνια, όσα δεν μπορούσαμε (ή, δεν θέλαμε) να διανοηθούμε πως συμβαίνουν. Μόλις πριν μια βδομάδα, μια ακόμα τραγική είδηση: «Πατριός τέρας βίαζε ανήλικη». Δεν ήταν, δυστυχώς, μια πρωτόγνωρη είδηση του είδους της. Ενθαρρυντικό πάντως είναι το γεγονός πως η δικαιοσύνη έδειξε ευαισθησία αφού «27 χρόνια φυλάκιση για τα τερατουργήματά του επί τετραετία» ήταν η ποινή που επιβλήθηκε.

Είναι υποχρέωσή μας να μιλάμε και να πολεμάμε για όλα αυτά τα θέματα, κάθε μέρα! Οι γονιοί, οι δάσκαλοι, οι φίλοι, τα αδέλφια, οι γείτονες, οι συνάδελφοι, οι εργοδότες, οι εργαζόμενοι, οι αξιωματούχοι και ο κάθε άλλος, επώνυμος κι ανώνυμος. Κυρίως να τα προλαβαίνουμε. Και, πολύ περισσότερο, να κάνει ο καθένας μας τα συνθήματα δική του καθημερινή πράξη… Αν πρόκειται να αλλάξει εφ΄όλης της ύλης η νοοτροπία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *