Μια διζωνική ομοσπονδία που η Άγκυρα ερμηνεύει ως διχοτόμηση που θα καταλήξει, διά της συνομοσπονδίας στην ανάκτηση ολόκληρης της Κύπρου

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΨΙΛΟΓΕΝΗ

Αναμένοντας την απεσταλμένη του ΓΓ του ΟΗΕ, ελπίζουμε πάντα σε μια λύση βιώσιμη, χωρίς κατοχικά στρατεύματα, έποικους και την καθημερινή ανασφάλεια που επιφέρουν στη ζωή μας για σαράντα τέσσερα τώρα χρόνια.

Δεν φαίνεται όμως να το πετυχαίνουμε, γιατί συνεχίζοντας την ίδια πολιτική, αναμένουμε διαφορετικό αποτέλεσμα. Και ενώ ένας από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής αυτής και Πρόεδρος της Δημοκρατίας ομολογεί, έστω και με πολλή καθυστέρηση, τη χρεοκοπία της, ο αρχηγός του κόμματός του, μαζί με τον ηγέτη του ΑΚΕΛ, παραμένουν ανένδοτοι επί των ερειπίων της!

  • Ότι δηλαδή μια διζωνική ομοσπονδία που η Άγκυρα ερμηνεύει ως διχοτόμηση που θα καταλήξει, διά της συνομοσπονδίας στην ανάκτηση ολόκληρης της Κύπρου, μπορεί να αποτελέσει βιώσιμη λύση και για τους ΕΚ! Και το χειρότερο, οι ηγέτες των δύο μεγάλων κομμάτων, δεν περιορίζουν την πολιτική τους στο εσωτερικό, όπως έχουν κάθε δικαίωμα.

Την προωθούν συστηματικά μέχρι και τον ΟΗΕ, ακόμα και σε πρωτεύουσες, που αφού σχεδίασαν τη διχοτόμηση, ανέθεσαν στην Τουρκία να την επιβάλει, ελπίζοντας ότι θα βρεθούν Εκ εργολάβοι να τη νομιμοποιήσουν, με μια νέα Ανταλκίδεια ειρήνη. Γι’ αυτό οι δύο ηγέτες, πρέπει να προσέξουν καλά, πού πηγαίνουν και τι υποστηρίζουν. Ειδικά στις χώρες που μέσω του ΟΗΕ, μεθοδεύουν ακόμα λύση που παραβιάζει τις αρχές του και με διάλογο που παρότι τυπικά διεξάγεται υπό την αιγίδα του, ουσιαστικά υποτάσσεται στις απαιτήσεις του Τούρκου κατακτητή! Διότι αν συμφωνούσαν με την πολιτική του Προέδρου Αναστασιάδη, οι επισκέψεις τους θα ενίσχυαν τις προσπάθειές του. Διαφωνώντας όμως με την πολιτική του, θυμίζουν τη φράση «Εμείς μπορούμε καλύτερα».

Οπότε βεβαίως δεν παραπέμπουν απλώς σε έναν πρόωρο και ζημιογόνο προεκλογικό αγώνα, αλλά και σε σαφές μήνυμα για περαιτέρω υποχωρήσεις. Γιατί όταν την ιμπεριαλιστική πολιτική του κατακτητή την υφίστασαι για δεκαετίες στην ίδια σου την πατρίδα, είναι ματαιοπονία να πηγαίνεις στην αυλή του αναμένοντας κάτι διαφορετικό. Εκτός βεβαίως και αν πηγαίνεις να προβάλεις ακόμα χειρότερες θέσεις, από αυτές της κυβέρνησής σου. Αν λοιπόν ο πρόεδρος Αναστασιάδης, εννοεί τη διάγνωσή του ότι «Δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα, με τη μια πλευρά μόνο να δίνει και την άλλη μόνο να παίρνει», οφείλει να αλλάξει και πολιτική. Γιατί όταν το σπίτι πλημμυρίσει με τα πρωτοβρόχια, δεν περιμένεις το τσουνάμι για να πάρεις τα μέτρα σου. Ούτε κάνεις νέα πολιτική, επί των ερειπίων της παλιάς.

Καθώς δε η κυρία Λουτ, δεν έρχεται σαν Άγιος Βασίλης, επείγει η χάραξη μιας διακομματικής πολιτικής, που θα αποτρέψει τουλάχιστον τα χειρότερα, ιεραρχώντας στόχους, συμβατούς με τον καταστατικό χάρτη και τα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ. Που για όσους το ξεχνούν, δεν προβλέπουν μόνο τη διζωνική αλλά πρώτιστα την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, την επιστροφή των προσφύγων και την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επομένως οι προτάσεις μας πρέπει να βρίσκονται στα ίδια πλαίσια. Διότι:

1) Αν η Κύπρος θα γίνει ένα κανονικό κράτος όπως εισηγείται ο ΓΓ, κατοχικά στρατεύματα και επεμβατικά δικαιώματα, είναι αδιανόητα, ως αντίθετα με τα ψηφίσματα και τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ.

2) Η λύση πρέπει να είναι δημοκρατική και να κατοχυρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα, χωρίς εξαιρέσεις.

3) Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας επί της κυπριακής ΑΟΖ, πρέπει να επιλυθούν στο Διεθνές Δικαστήριο.

4) Το Διεθνές Δικαστήριο να αποφανθεί για τη συμβατότητα της τελικής λύσης με τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ. Και αν εγκριθεί από τον λαό σε δημοψήφισμα, να τεθεί υπό την εγγύηση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ένα ανάλογο πλαίσιο λύσης, θα διασφάλιζε τα νόμιμα δικαιώματα όλων των Κυπρίων και σε περίπτωση νέου ναυαγίου, θα αναδείκνυε τον πραγματικό υπαίτιο. Με τη βασική προϋπόθεση ότι θα προταχθεί το θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων.

ΥΓ. Δεν εκπλήττει η αντίδραση της Μόσχας που ισχυρίζεται μελετώμενη αμερικανονατοϊκή στρατιωτική βάση, στην Κύπρο. Προκαλούν όμως οι ανοίκειες απειλές της εναντίον ενός αδύνατου φιλικού κράτους, προπάντων όταν τις συνοδεύει εκκωφαντική σιωπή για την επί δεκαετίες συνεχιζόμενη κατοχή της μισής Κύπρου, από τα νατοϊκά στρατεύματα της Τουρκίας. Αν λοιπόν οι δύο υπερδυνάμεις και η Βρετανία ανησυχούν πραγματικά για την ειρήνη στην Κύπρο, δεν έχουν παρά να εγγυηθούν, μαζί με τα υπόλοιπα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και στα πλαίσια διεθνούς διάσκεψης, δίκαιη λύση σύμφωνη με τις αρχές του ΟΗΕ. Παράλληλα να μετατρέψουν τις βρετανικές βάσεις, σε περιφερειακή βάση του ΟΗΕ, για επείγουσες ειρηνευτικές αποστολές, κατ’ εφαρμογήν της πολιτικής του, agenda for peace.

*Πρέσβης ε.τ.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *