Μια κοινωνία, η κυπριακή, που ασκήθηκε να ξεχνά και να προσποιείται

Η κατεχόμενη Αμμόχωστος φωτογραφημένη από την ακριτική Δερύνεια. ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΕΡΤΗ

ΣΕ ώρες υψηλών τόνων στη Βουλή:

– Να παραιτηθεί ο Υπουργός.

– Εσείς ελέγχατε τις περισσότερες Σ.Π.Ε. κ.λπ.

ακούστηκε και το:

– Και γιατί να μην παραιτηθεί η Βουλή, και με τις Ευρωεκλογές να διεξαχθούν και εθνικές εκλογές, να γλιτώνουμε και τόσα έξοδα; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Θεωρήθηκε ότι ειπώθηκε εν βρασμώ, πλην επαναλήφθηκε και την επαύριον.

(Στο ρόλο του χρονογραφήματος -και- η επεξήγηση, επειδή η νέα γενιά δεν γνωρίζει για ποιοπήδημα και για ποιαΡόδο, η όλη αναφορά. Λοιπόν, στον μύθο του Αισώπου –«Ανήρ κομπαστής»– κάποιος καυχιόταν για ένα πήδημα (άλμα) που είχε πετύχει στη Ρόδο. Ένας των παρισταμένων τον προκάλεσε με τη συγκεκριμένη φράση να το επαναλάβει).

Προφανώς, το θέμα δεν θα έχει συνέχεια, η στρεψοδικία όμως για το ποιος ευθύνεται περισσότερο για την κατάρρευση του Συνεργατισμού, θα συνεχιστεί.

Ως έγινε -και γίνεται- με τα υπόλοιπα θέματα, ιδιαίτερα με το εθνικό πρόβλημα.

Κλασικό παράδειγμα:

Αυτοί που μάς έλεγαν:

– Αν επιμένουμε στην πρόταξη των βασικών ελευθεριών και την επιστροφή της Αμμοχώστου ως απαραίτητης προϋπόθεσης για την έναρξη των συνομιλιών -όπως προβλέπουν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ- πώς θα αποδείξουμε την αδιαλλαξία της Τουρκίας, «αν δεν προσέλθουμε στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων;»

Αυτοί, λοιπόν, οι ίδιοι καιαπαράλλακτοι που:

Μετέτρεψαν την επιστροφή της Αμμοχώστου από προϋπόθεση για έναρξη συνομιλιών σε Μ.Ο.Ε. «καλής θέλησης», αντί -έστω, με πολυετή καθυστέρηση- να συνειδητοποιήσουν πού οδήγησε ο ούτω καλούμενος ρεαλισμός των συνεχών υποχωρήσεων, στρεψοδικούν και απαιτούν εξηγήσεις από όσους τούς προειδοποιούσαν:

– Δεν είναι στραβός ο γιαλός· στραβά αρμενίσαμε.

Να το ξαναπούμε:

Βασανιστικό να θυμάσαι -και να υπενθυμίζεις- εν μέσω μιας κοινωνίας που ασκήθηκε να ξεχνά και να προσποιείται …

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *