Μία προσωπική μαρτυρία για το “μεταναστευτικό”: Είναι πλέον θέμα εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας;

A handout photo made available by NGO Open Arms shows some of the 60 migrants rescued at sea, near the coast of Libya, 30 June 2018 (issued 01 July 2018). EPA, OPEN ARMS HANDOUT HANDOUT

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Η υπόθεση του «μεταναστευτικού» κινδυνεύει να χωρίσει την Ελλάδα στα δύο. Αν δεν την έχει ήδη χωρίσει… Εάν αποφασίσει κάποιος να μελετήσει τα σχόλια στο διαδίκτυο θα νομίσει ότι η χώρα βρίσκεται σε «εμφύλιο πόλεμο».

Οι ύβρεις είναι επιπέδου του χειρότερου χαμαιτυπείου και το λυπηρό είναι ότι δεν εκτοξεύονται μόνο από τους ψεκασμένους της Χρυσής Αυγής αλλά και από άλλους χώρους. Την ίδια στιγμή, κόμματα και πολιτικοί που εκφράζουν γνώμες δημόσια, μπορεί ιδιωτικά να λένε εντελώς διαφορετικές απόψεις. Δημόσια, βλέπετε, πρέπει να είναι «πολιτικά ορθοί»!.

Είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση βρέθηκε ενώπιον μίας πολύ δυσάρεστης κατάστασης που δεν την είχε προβλέψει. Και πρέπει να την αντιμετωπίσει. Εξελέγη με μία ατζέντα που ικανοποιούσε τις μάζες, αλλά φαίνεται ότι αυτή στην αρχή της διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία, είχε κάπως αλλάξει. Οι αντιδράσεις στο κόμμα επανάφεραν τη Ν.Δ. στην …τάξη! Και προσπαθεί να βρει λύσεις. Είναι δύσκολο. Μπορεί να αποδειχθεί και αδύνατο αν ο Ταγίπ Ερντογάν αποφασίσει το αδιανόητο.

Οπότε, στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, πρέπει ο καθένας να βάλει το χέρι στην καρδιά και να αποφασίσει με βάση το εθνικό συμφέρον, όχι το κομματικό ή το προσωπικό.

Κάποιοι από εμάς έχουμε ιδιαίτερες ευαισθησίες, επειδή ερχόμαστε από οικογένειες μεταναστών. Δικοί μας άνθρωποι, συγγενείς, φίλοι και χωριανοί πήγαν στη Βρετανία, στην Αμερική, στην Αυστραλία, και στη Νότιο Αφρική για να αλλάξουν τις ζωές τους. Οι περισσότεροι τα κατάφεραν. Άλλοι χάθηκαν μέσα στην ανωνυμία και δεν επέστρεψαν ποτέ στην Κύπρο. Στη ξενιτειά δεν τους έκλαψε κανένας.

Οι πρώτοι μετανάστες, που πήγαν στα ξένα στις αρχές του αιώνα, υπέστησαν τα πάνδεινα. Μου έλεγε ένας από τους παππούδες μου, αδελφός της γιαγιάς μου, ότι το χειρότερο που συνέβη σε πολλούς μετανάστες ήταν η υποχρεωτική αμερικανοποίηση του ονόματός του. Δεν το ήθελαν, αλλά ήταν υποχρεωτικό. Αρκετοί έπεσαν θύματα της ρατσιστικής Κου Κλουξ Καν. Άλλοι έχασαν τις ζωές τους στα ανθρακωρυχεία ή κατασκευάζοντας υπόγειους σιδηρόδρομους.

Όσοι άντεξαν τις κακουχίες προχώρησαν. Γέννησαν παιδιά, ήρθαν μετά εγγόνια, και δισέγγονα. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία διακρίθηκαν στην Αμερική, και στις άλλες χώρες μετανάστευσης τους. Μερικά παιδιά της τέταρτης γενιάς, έχουν στην καρδιά τους την Ελλάδα και την Κύπρο. Άλλα απλά σου λένε ότι ο παππούς και η γιαγιά ήταν Έλληνες. Η αφομοίωση είναι απόλυτη. Από κάποιες στατιστικές που είδαν το φως της δημοσιότητας, οι Ελληνοαμερικανοί είναι πρώτοι στην εκπαίδευση και δεύτεροι σε επίπεδο οικονομικής κατάστασης. Για να γίνουν όλα αυτά πέρασαν 100 χρόνια. Το πιο σημαντικό που επιθυμώ να καταθέσω, είναι ότι οι μετανάστες από την Ελλάδα και την Κύπρο, σεβάστηκαν τις χώρες που τους δέχθηκαν, τους νόμους και τους κανόνες. Και μέχρι σήμερα νιώθουν σεβασμό και αγάπη για τις δεύτερες πατρίδες.

  • Η Ελλάδα αντιμετωπίζει τη λαίλαπα του «μεταναστευτικού» επειδή το θέλει η Τουρκία και διότι οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση φέρθηκαν σκάρτα, ύπουλα και υπονομευτικά.
  • Η Ελλάδα -αλλά και η Κύπρος που επίσης πλήττεται με ευθύνη της κατοχικής δύναμης- δεν έχουν καμία δυνατότητα να αντέξουν την «μεταναστευτική λαίλαπα», όπως γράφουν στα κοινωνικά δίκτυα οι ψεκασμένοι εθνικιστές.
  • Οι αντίπαλοί τους έχουν φτάσει στο άλλο άκρο: «Ανοίξτε τα σύνορα» λένε. Και οι μεν και οι δε είναι λάθος. Δέχομαι ότι ανάμεσα στους μετανάστες και στους πρόσφυγες υπάρχουν και τα «χαλασμένα μήλα».

Δέχομαι ότι υπάρχουν δείγματα ανάμειξης στο εμπόριο ναρκωτικών και ανυπεράσπιστων γυναικών και παιδιών. Αυτοί πρέπει να αντιμετωπιστούν πολύ σκληρά. Διότι με τις πράξεις τους σκοτώνουν συνανθρώπους μας. Δεν έχουν καμία θέση στην ελληνική και την κυπριακή κοινωνία.

Απ’ εκεί και πέρα απαιτείται συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία μέχρι πρόσφατα ήταν στην εξουσία και ασχολήθηκε με το θέμα. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα αυτής της συνεννόησης, η κυβέρνηση πρέπει να βρει τον τρόπο να αντιμετωπίσει το πρόβλημα χωρίς θύματα και έχοντας στη σκέψη το εθνικό συμφέρον και μόνο. Αντιλαμβάνομαι και αυτούς που υποστηρίζουν ότι τίθεται σε κίνδυνο η εθνική ασφάλεια λόγω των τουρκικών απάνθρωπων μεθόδων στο μεταναστευτικό. Αντιλαμβάνομαι και τους άλλους που απαιτούν να δούμε το θέμα με ευαισθησία. Και έρχονται στη μνήμη οι ιστορίες των παππούδων που μέχρι να βρουν το δρόμο τους υπέφεραν τα πάνδεινα στις χώρες που σήμερα φιλοξενούν τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα τους.

Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να βρει τον τρόπο να ενώσει τη βαθιά διχασμένη ελληνική κοινωνία. Να ακούσει με σεβασμό τις απόψεις όλων των φορέων και να προσφέρει λύσεις. Δεν είναι όλοι οι μετανάστες εγκληματίες, όπως τους παρουσιάζουν οι ψεκασμένοι. Και δεν είναι όλοι άγιοι όπως υποστηρίζουν οι απέναντί τους…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *