Μια σημαντική παράμετρος, που το ΑΚΕΛ ξεχνά ή παραβλέπει

Του ΠΕΤΡΟΥ Θ. ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ

Το ΑΚΕΛ έχει ως σημαντικό στόχο την εξάντληση όλων των προσπαθειών της πλευράς μας για επαναφορά της Τουρκίας στο τραπέζι των συνομιλιών, ώστε να επαναρχίσει ο διάλογος για λύση του Κυπριακού.΄Όλοι συμφωνούμε ότι χωρίς διάλογο, δεν μπορεί να λυθεί το Κυπριακό. Εμείς όμως ανησυχούμε, ότι με τον διάλογο και με τις συνθήκες που δημιούργησαν οι απαράδεκτες συγκλίσεις, το πλαίσιο Γκουτέρες και οι απαιτήσεις της Τουρκίας, μπορεί να οδηγήσουν τον διάλογο σε μια καταστροφική λύση, που θα αποτελέσει το τέλος του Ελληνισμού στην Κύπρο.

Η πολιτική θέση και οι απόψεις του ΑΚΕΛ, όπως και οι σχέσεις συνεργασίας που έχει με τουρκοκυπριακά κόμματα είναι ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μπορούν να συνεργαστούν και να ζήσουν μαζί συνεργαζόμενοι σε μια ΔΔΟ. Αυτή τη φιλοσοφία πρόβαλε στην κοινή πορεία που οργάνωσε με την τουρκοκυπριακή πλατφόρμα «Αυτή η χώρα είναι δική μας» στη Δερύνεια την περασμένη Κυριακή. Τα συνθήματα που παρουσιάστηκαν στην πορεία και στις δύο γλώσσες έδωσαν μια ρομαντική, ιδανική, πλην όμως ουτοπική επιδίωξη λύσης. Τα συνθήματα μιλούσαν για επανένωση και ειρήνη. Ένα κυρίαρχο σύνθημα ήταν ότι η Κύπρος ανήκει στο λαό της. Τα τουρκοκυπριακά κόμματα που μετείχαν, ήταν εκείνα που δημιούργησαν την πλατφόρμα «Αυτή η χώρα είναι δική μας». Φυσικά μπορεί κανείς να διερωτηθεί: «Ποια χώρα είναι δική τους, όταν πολλά από τα σπίτια που κατοικούν είναι ελληνοκυπριακές περιουσίες;»

Θεωρούμε ειλικρινείς τις επιδιώξεις και του ΑΚΕΛ και της πλατφόρμας των Τουρκοκυπρίων. Επιδιώκουν λύση που να επανενώνει την Κύπρο, ώστε Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να δημιουργήσουν με ειρήνη καλύτερες μέρες συνεργασίας για την κοινή μας πατρίδα. Και αυτή η βιώσιμη λύση θα είναι η ΔΔΟ με πολιτική ισότητα, που  θα επανενώσει την πατρίδα μας. Ρομαντικό αφήγημα, αλλά πολιτικά αφελές.

Αν η Κύπρος ήταν ένα νησί, που οι κάτοικοί του απλώς ανήκαν σε δυο εθνότητες. Αν αυτές οι δυο εθνότητες ενεργώντας με εθνικιστικά κίνητρα χώρισαν το λαό και το νησί. Αν η Κύπρος ήταν απλώς χωρισμένη σε δυο κομμάτια. Αν οι δυο εθνότητες του ίδιου λαού κατανοούσαν ότι ο πόλεμος οδηγούσε στην καταστροφή και αποφάσιζαν να βάλουν κατά μέρος τη διαμάχη μεταξύ τους και να επανενώσουν την πατρίδα τους με μια συμβιβαστική λύση, όλα θα ήταν ρόδινα. Ακόμα και στην περίπτωση που η μια εθνικότητα ήταν ο νικητής του πολέμου και ήθελε περισσότερα ανταλλάγματα, ο συμβιβασμός και εξεύρεση λύσης για ειρήνη και συνεργασία θα ήταν μια εύκολη υπόθεση. Και με ευκολία θα κατέληγαν σε συμβιβασμό, θα ξεχνούσαν το παρελθόν και θα εργάζονταν για το ειρηνικό μέλλον των παιδιών τους.

Όμως, στην περίπτωση της Κύπρου υπάρχει μια παράμετρος, που ανατρέπει και αποκλείει κάθε σκέψη για ένα ειρηνικό μέλλον με μια συμβιβαστική, αλλά βιώσιμη λύση. Η παράμετρος αυτή είναι η Τουρκία. Η χώρα αυτή είναι η μητέρα πατρίδα των Τουρκοκυπρίων, που κατέχει το 36% τους εδάφους της Κύπρου και ελέγχει πλήρως τις παράνομες διοικητικές δομές της κατεχόμενης Κύπρου, την οποία εποίκησε με εκατοντάδες χιλιάδες εποίκους από την Τουρκία. Το μεγάλο πρόβλημα που ακυρώνει το αφήγημα του ΑΚΕΛ είναι ότι η Τουρκία επιδιώκει να έχει τον στρατηγικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.

Την παράμετρο αυτή φαίνεται να ξεχνά ή να μην λαμβάνει υπόψη η ηγεσία του ΑΚΕΛ. Το ΑΚΕΛ διακηρύσσει ότι η Κύπρος ανήκει στο λαό της. Μα η Τουρκία, που υποστηρίζει δήθεν τους Τουρκοκύπριους, διακηρύσσει ότι η Κύπρος και η θάλασσα της ανήκει στη «Γαλάζια Πατρίδα», όπως καθορίζει τα επεκτατικά της όρια. Και διακηρύσσει ότι και αν δεν υπήρχαν Τουρκοκύπριοι έπρεπε να τους ανακαλύψει, όχι για να τους στηρίξει, αλλά για να πετύχει στην επίτευξη των επεκτατικών της στόχων.

Κι αν ακόμα εξαναγκαστεί η Τουρκία να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις κι αν εγκαταλείψει τη απαίτηση για δύο κράτη, θα επιμείνει στην κατάργηση της Κ.Δ. που την θεωρεί εκλιπούσα και θα συγκατανεύσει σε λύση μόνο αν έχει τον απόλυτο έλεγχο στο κρατίδιο του βορρά και τον μερικό έλεγχο του ελληνοκυπριακού κρατιδίου. Για τούτο και η λύση που οραματίζεται το ΑΚΕΛ, ο ΔΗΣΥ, μια ομάδα Ελληνοκυπρίων και η πλατφόρμα «Αυτή η χώρα είναι δική μας» είναι μια απραγματοποίητη ουτοπία.

Το ΑΚΕΛ μιλά πάντα για λύση στη βάση αρχών. Η μετεξέλιξη της Κ.Δ. χωρίς εποικοδομητικές ασάφειες, η εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της διακήρυξης του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται μέσα στη βάση των αρχών του ΑΚΕΛ; ΄Η μήπως με την εποικοδομητική ασάφεια θα καταργήσουμε την Κ.Δ., θα αποδεχτούμε παράκαμψη του ευρωπαϊκού κεκτημένου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θα νομιμοποιήσουμε την κατοχή με μια επανένωση που είναι πλήρης νομιμοποίηση της κατοχής και της διχοτόμησης; Αυτά θέλει η Τουρκία. Και μεις έχουμε μόνο ένα δρόμο. Την αντίσταση από την έπαλξη της Κ.Δ. Μπορεί να ανατείλουν καλύτερες μέρες. Ας μην εξουδετερώσουμε  αυτή την προοπτική με αποδοχή των τουρκικών όρων.

Θέλουμε λύση, αλλά όχι λύση που θα καταστήσει εφικτούς όλους τους στόχους και τις επιδιώξεις της Τουρκίας για την Κύπρο. Και να μην υπάρχει ούτε Κ.Δ.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *