Mοναδικό προσόν, η (κατοχική) ειλικρίνεια! Ο νέος ηγέτης των «Τουρκοκυπρίων» δεν μας έκρυψε πως είναι ο άνθρωπος του σουλτάνου, πολιτικός ευνούχος και τοποτηρητής διορισμένος από το σεράι της Άγκυρας…   

Ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον Ερτσίν Τατάρ. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Είναι φανερό πως μπήκαμε σε μια νέα φάση στο Κυπριακό. Μόνο που αυτό δεν έγινε μόλις την περασμένη Κυριακή, όπως τυπικά θεωρήθηκε. Η φάση αυτή ξεκίνησε αρκετούς μήνες νωρίτερα και σηματοδοτείται από την εντατικοποίηση του επεκτατισμού της Άγκυρας, τις εξαγγελίες και δράσεις του σουλτάνου για τη λεγόμενη «γαλάζια πατρίδα», την ενδυνάμωση και επέκταση της κατοχής και σε άλλες γειτονικές χώρες και την ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας πέρα σε αραβικές χώρες και την Αφρική. Ο σουλτάνος, συνοδευόμενος από τη χορωδία των αυλικών του, το διακηρύσσει σε καθημερινές του δηλώσεις. Μας το θύμισε πριν τρεις μέρες:

«΄Οσο μεγαλώνει η Τουρκία τόσο αυξάνεται κι η ζώνη ενδιαφέροντός της από τα Βαλκάνια, στον Καύκασο, στο Ιράκ, στη Συρία και τη Λιβύη». Για όσους δεν το κατάλαβαν, το επανέλαβε την επομένη «από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο, από την Ασία μέχρι την Αφρική».  Το κυριακάτικο αποτέλεσμα ήταν μια ακόμα έκφραση αυτής της νέας φάσης. Κι όμως, εμείς συνεχίσαμε την «εύκολη» συζήτηση για το «πόσο πολύ έφταιξε η πλευρά μας» και χάσαμε (μετά την Αμμόχωστο) «τον ηγέτη της λύσης». Τη δύσκολη συζήτηση για το πώς να απαλλαγούμε από την Άγκυρα ανεξάρτητα του ποιος είναι «ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων» την προσπερνάμε…

Ούτε ισοπεδώνουμε, ούτε αδιαφορούμε. Ουδόλως θεωρούμε πως ο χαμένος εξομοιώνεται με τον κερδισμένο της διαδικασίας.. Είναι διαχρονική όμως η διαπίστωση πως, ανεξάρτητα απόψεων και προθέσεων των κατά καιρούς ηγετών των Τουρκοκυπρίων και των εποίκων, οι βαθμοί ελευθερίας τους καθορίζονται ασφυκτικά από τη βούληση της Άγκυρας. Ούτε κι εκείνοι που είχαν «καλές συστάσεις» αφέθηκαν να προσεγγίσουν μια λύση για τους Κυπρίους και σύμφωνη με (όλα) τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Είναι πάντως αναμφισβήτητο πως το διαφορετικό αποτέλεσμα θα ήταν ένα γερό χαστούκι στον σουλτάνο, ένα δυνάμει ρήγμα στην κατοχική πραγματικότητα. Πόσο επιθετικά, άραγε, θα εκφραζόταν ο θυμός του;

Στην κάθε περίπτωση, η κατοχή είναι εδώ, όμως η παρουσία Τατάρ αποτελεί μια πρόσθετη σοβαρή επιδείνωση. Η επιβολή της Άγκυρας θα είναι τώρα πιο εύκολη, πιο ομαλή, λιγότερο ορατή, πιο «φυσιολογική» αφού ο τοποτηρητής Τατάρ θα εκπροσωπεί τον σουλτάνο σε συνεχές ωράριο. Ήδη έσπευσε να δηλώσει πως πάει στις συνομιλίες με αδιαπραγμάτευτη θέση τα δύο κράτη. Δεν ήταν τέτοια η θέση του Ακιντζί, ανεξάρτητα αν ποτέ δεν μας είπε πώς θα αποφεύγαμε μια τέτοια σταδιακή κατάληξη της πορείας που και ο ίδιος διεκδικούσε. Κακά, όμως, τα ψέματα, αυτό δεν μας το εξήγησε κανένας από τους πρόεδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας που υιοθετούν το ίδιο όνομα λύσης.

Σε συνέντευξή του στο CNN Turk o Tατάρ δήλωσε πως αντλεί τη δύναμή του από την Τουρκία και πως συμπαρατάσσεται με αυτή στο δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας» και τις τουρκικές διεκδικήσεις μέσω αυτού. Σε άλλες δηλώσεις του υπογράμμισε πως  «ο τουρκοκυπριακός λαός με τη δική του βούληση θα καθορίσει τους όρους»… Και τώρα, τι θα πει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας λίγο πριν τις επικείμενες συνομιλίες; Είναι, πάντως, ατυχές  που έσπευσε να δηλώσει πως «η ετυμηγορία των συμπατριωτών μας να επιλέξουν ως νέον ηγέτη της Τ/Κ κοινότητας τον κ. Ερσίν Τατάρ είναι απόλυτα σεβαστή». Καλά, οι έποικοι δεν ψήφισαν; Τους βάφτισε κι αυτούς Τουρκοκύπριους; Μα και ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος ήταν το ίδιο σαφής στην αντίστοιχα λανθασμένη δήλωσή του πως «αυτό αποτελεί υπόθεση των Τουρκοκυπρίων».  Πόσο σωστές είναι αυτές οι δηλώσεις όταν, μια μόλις βδομάδα πριν, οι ίδιοι διαμαρτύρονταν, μαζί με άλλα πολιτικά πρόσωπα και φορείς, για το άνοιγμα μέρους της περίκλειστης περιοχής της Αμμοχώστου, χαρακτηρίζοντάς το σαν  κίνηση σκοπιμότητας και παρέμβασης για ανάδειξη του εκλεκτού της Άγκυρας; Ενέργειες και παρεμβάσεις για τις οποίες πολλοί Τουρκοκύπριοι τώρα συσπειρώνονται σε αγώνα αμφισβήτησης με την προοπτική τεκμηριωμένης διαμαρτυρίας στον ΟΗΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όταν τον Απρίλη 2015 ανατέθηκε στον Ακιντζί η ηγεσία, ο Ερντογάν τού ξεκαθάρισε, σαφώς απειλητικά, πως «μια μητέρα δεν επιθυμεί ποτέ να πάψει να είναι μητέρα» οπότε ο Ακιντζί απάντησε πως «τα παιδιά πάντα θέλουν να μεγαλώσουν». Εκείνο που δεν διευκρινίστηκε τότε αλλά επιβεβαιώθηκε στην πορεία είναι πως η αρρωστημένη και φασιστική μητέρα δεν ήταν (και δεν είναι) διατεθειμένη να αφήσει το παιδί της να μεγαλώσει. Ούτε και εκείνο, παρά τις πιθανές προθέσεις του, δεν κατάφερε να ομφαλοκοπεί. Μέχρι που προέκυψε ένα πολύ πιο πειθήνιο και υποτακτικό παιδί που με κατοχική ειλικρίνεια ομολογεί πως ουδόλως θέλει να ενηλικιωθεί…

Τώρα στο τραπέζι του κοινωνικού δείπνου θα πέσει, με περισσή ειλικρίνεια αυτή τη φορά, η διχοτομική θέση Τουρκίας για δυο κράτη. Ό,τι κι αν πει ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας ανάμεσα στο πρώτο και δεύτερο πιάτο (αν του μείνει όρεξη να τελειώσει το πρώτο), η ιδέα θα μείνει για τη συνέχεια, εκεί ανάμεσα στα μισοάδεια πιάτα, σαν αιωρούμενος εκβιασμός και απειλή για τα χειρότερα μέχρι που θα μας πούνε πως πρέπει και να είμαστε περισσότερο διεκδικητικοί για τον πάλαι ποτέ έσχατο και οδυνηρό συμβιβασμό. Κι αν τελικά τα «καταφέρουμε» και φτάσουμε στη διζωνική, με την όπως «διεκδικείται» συνταγή, δεν είναι η Άγκυρα που θα έχει τον πρώτο λόγο στον ορισμό των ηγετών της απεκεί ζώνης;

Φταίμε, τελικά, που φτάσαμε στο μερικό άνοιγμα της περίκλειστης Αμμοχώστου ή τον παροπλισμό Ακιντζί κι ακόμα γιατί δεν φτάσαμε ούτε στη συγκαλυμμένα διχοτομική λύση της διζωνικής; Άλλη θα ΄πρεπε να ΄ναι η αυτοκριτική μας – πως ούτε με τη διαχρονική υποχωρητικότητα δεν κάναμε παρά σταθερά βήματα προς τα πίσω, λίγο πριν τον γκρεμό…

Tελικά, ο νέος ηγέτης των «Τουρκοκυπρίων», έχει ένα προσόν – την κατοχική ειλικρίνεια. Μας το είπε, είναι ο άνθρωπος του σουλτάνου, πολιτικός ευνούχος και τοποτηρητής διορισμένος από το σεράι της Άγκυρας…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *