Να αξιοποιήσουμε κάθε δυνατότητα για υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιουργία προϋποθέσεων επίλυσης του Κυπριακού

Συνδερία του Εθνικού Συμβουλίου/ ΓΤΠ/ Σταύρος Ιωαννίδης

Του Κωστάκη Κωνσταντίνου
Μετά από σημαντικά γεγονότα, αλλαγές, εξελίξεις είναι αναγκαίο να εξάγονται βασικά συμπεράσματα για να εμπλουτίζουμε τις γνώσεις μας, να επαναβεβαιώνουμε πιθανές γνώσεις και θέσεις ή να τις αλλάζουμε, να τις διαφοροποιούμε και να καθορίζουμε τις επόμενες κινήσεις και ενέργειές μας. Ο Θουκυδίδης στο μνημειώδες έργο του, τον «Πελοποννησιακό Πόλεμο», εξηγεί τις μεθόδους συγκέντρωσης των πληροφοριών και αναζήτησης της αλήθειας. Μας διδάσκει την κριτική προσέγγιση ακόμα και στα ιστορικά έγγραφα και τεκμήρια, τη διασταύρωση των πληροφοριών, τον έλεγχο της ακρίβειας των λεχθέντων από τους συμμετέχοντες στα γεγονότα, την κρίση και εξαγωγή συμπερασμάτων με βάση τα γεγονότα και όχι υποκειμενικές ερμηνείες.  Έχοντας τα πιο πάνω υπόψη και αναλύοντας πληροφόρηση που συγκέντρωσα από πολιτικούς, δημοσιογράφους, διπλωμάτες που συμμετείχαν στις συνομιλίες ή ενημερώθηκαν από τους συμμετέχοντες, θεωρώ ότι μπορούν να εξαχθούν τα πιο κάτω συμπεράσματα.

>Συμπέρασμα 1 -Η αδιαλλαξία, αρνητικότητα και εμμονή της Τουρκίας να έχει εγγυητικά και επεμβατικά δικαιώματα και στρατό σε ένα κράτος-μέλος της ΕΕ και των Ηνωμένων Εθνών είναι ο βασικός λόγος για τον τερματισμό της διάσκεψης από πλευράς του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών. Τα όσα λέχθηκαν στο δείπνο της 6 Ιουλίου έχουν τη σημασία τους. Μεγαλύτερη σημασία έχει ο λόγος τερματισμού, που δεν σηκώνει καμιά αμφιβολία. Ο ισχυρισμός  ότι η Τουρκία ζητούσε να έχει μόνο ένα άγημα στρατού 650 στρατιωτών χωρίς εγγυητικά και επεμβατικά δικαιώματα δεν ανταποκρίνεται στα γεγονότα, είναι ψευδής. 

Η ίδια η Τουρκία άλλωστε δεν λέει κάτι τέτοιο. Ο  κ. Τσαβούσογλου, που για αρκετή ώρα κατάπιε τη γλώσσα του στο δείπνο και δεν έλεγε την τουρκική θέση για τα θέματα ασφάλειας, εγγυήσεων, επεμβατικών δικαιωμάτων και αποχώρηση τουρκικού στρατού, παρά μόνο όταν τον προκάλεσε ο ΓΓ με την αναφορά του, ψέλισε ότι δεν είναι αυτή η θέση τους. Με δημόσια δήλωσή του, χαρακτήρισε ανόητη τη θέση για κατάργηση των εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας.

>Συμπέρασμα 2-Μεγάλη ευθύνη για την αποτυχία της διάσκεψης φέρει και ο κ. Άιντε με την επιμονή και βιασύνη του να γίνει η διάσκεψη στο Κραν Μοντάνα χωρίς να υπάρξει προηγουμένως πρόοδος και ενώ  γνώριζε την αρνητική θέση της Τουρκίας ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στα θέματα ασφάλεια, εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα, στρατός. Ο Νορβηγός διπλωμάτης μερίμνησε να βοηθήσει την τουρκική πλευρά με το έγγραφο-οδηγός που κατέθεσε και με το οποίο επιχειρούσε να προδικάσει την ικανοποίηση της τουρκικής απαίτησης. Η έντονη αντίδραση της Ελλάδας και του Προέδρου Αναστασιάδη στη συνέχεια τον ανάγκασαν να αποσύρει το έγγραφο, διατηρώντας όμως τις απόψεις και προσεγγίσεις του υπέρ των τουρκικών θέσεων. Μοναδικό ελαφρυντικό του κ. Άιντε είναι ίσως το ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αποδέχθηκε το Σχέδιο Ανάν και μηνύματα που έφθαναν κοντά του, ότι πιθανόν η ελληνοκυπριακή πλευρά θα αποδεχόταν παραμονή τουρκικού στρατού και ρόλο εγγυητή στην Άγκυρα μετά τη λύση.

>Συμπέρασμα 3– Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης χρεώνεται για όλο αυτό το διάστημα, πιο ορθά από την ημέρα της εκλογής του, με μια αντιφατική πολιτική και χειρισμούς, που είχαν ως αποτέλεσμα από τη μια συνεχείς υποχωρήσεις και από την άλλη τη δυνατότητα στην τουρκική πλευρά να αποφύγει τις διεθνείς επικρίσεις. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης τη μία αποκήρυξε τις συγκλίσεις Χριστόφια- Ταλάτ, την επομένη τις αποδέχθηκε και ξεπέρασε και όρια ασφαλείας. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι με τη Συμφωνία Αναστασιάδη- Έρογλου το 2014, παραχωρήθηκε εκτός των άλλων το αδιαίρετο της κυριαρχίας. Απέρριπτε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης την πενταμερή, δήλωνε ότι δεν είναι πενταμερής και τελικά την αποδέχθηκε και τη θεσμοθέτησε. Έθετε προϋποθέσεις για συμμετοχή σε διάσκεψη, τις οποίες διαφοροποιούσε συνεχώς και στο τέλος πήγε χωρίς να πληρείται καμιά προϋπόθεση. Στις προτάσεις που κατέθεσε στον Κραν Μοντάνα, με έναν πρόχειρο και βιαστικό τρόπο, αφού δεν έγινε έγκαιρα η αναγκαία προετοιμασία, έστω και αν τις απέσυρε, προέβη σε νέες μονομερείς παραχωρήσεις σε σχέση με τις δεσμεύσεις και διακηρύξεις του, π.χ  στο θέμα της εκ περιτροπής προεδρίας, στα θέματα ιδιοκτησίας καθώς και σε ό,τι αφορά στην ασφάλεια – εγγυήσεις με μια πρόταση που συγκρούεται με τις ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου του 2009.

>Συμπέρασμα 4– Για πρώτη φορά συζητήθηκε το θέμα ασφάλεια, εγγυήσεις, αποχώρηση τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, με τη διεθνή κοινότητα να συμμερίζεται τις θέσεις για τερματισμό των Συνθηκών Εγγυήσεων και Συμμαχίας του 1960. Ξεκάθαρη η θέση του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών, σαφής δηλώσεις από πλευράς Ρωσίας αλλά και υιοθέτηση της θέσης από αρκετά κράτη-μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Ε.Ε. Η αποδοχή αυτής της θέσης αποτελεί δικαίωση μιας διαχρονικής θέσης του ΑΚΕΛ για την ανάγκη τερματισμού των Συνθηκών και αποστρατικοποίηση της Κύπρου.

>Συμπέρασμα 5- Η ελληνική κυβέρνηση και ιδιαίτερα ο Πρωθυπουργός Τσίπρας και ο καθ΄  ύλην αμόδιος υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς παρείχαν ουσιαστική και αποτελεσματική στήριξη στην Κύπρο. Στον Έλληνα υπουργό οφείλεται σε αυτό το στάδιο η ανάδειξη της διεθνούς πτυχής του Κυπριακού και η αναγκαιότητα αποχώρησης του τουρκικού στρατού και κατάργησης των Συνθηκών του 1960. Η θετική στάση της διεθνούς κοινότητας δεν ήταν απλά το αποτέλεσμα των θέσεων της ελληνικής κυβέρνησης στις διασκέψεις για το Κυπριακό, αλλά αποτέλεσμα μιας συστηματικής διπλωματικής δουλειάς που έγινε από τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά τα δύο τελευταία χρόνια.

>Συμπέρασμα 6- Η κατοχή συνεχίζεται και η Τουρκία εφαρμόζει τη στρατηγική της για τουρκοποίηση της κατεχόμενης Κύπρου και γεωστρατηγικό έλεγχο του νησιού. Ως εκ τούτου και ο αγώνας για απελευθέρωση και επανένωση της Κύπρου συνεχίζεται και οφείλουμε να αξιοποιήσουμε κάθε δυνατότητα για υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιουργία προϋποθέσεων επίλυσης του Κυπριακού στη βάση των ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών, του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου.

>Συμπέρασμα 7- Οι θέσεις που εδράζονται σε αρχές, που σέβονται το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες αποτελούν την ασπίδα και το δόρυ μας στη διεκδίκηση λύσης του Κυπριακού, που να επανενώνει την πατρίδα και τον λαό μας, που να καθιστά αφέντες στο νησί Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, στο πλαίσιο ενός ομοσπονδιακού κράτους με μια κυριαρχία, μια ιθαγένεια μια διεθνή προσωπικότητα, χωρίς ξένους στρατούς, εγγυητικά και επεμβατικά δικαιώματα σε τρίτους.

* Αν. καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Frederick.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *