Να φύγουν οι άμαχοι γιατί δυσκολεύουν την επιδρομή! Όταν, κάποια ώρα, σταματήσει το κακό, θα επιβεβαιωθεί πόσο αμείλικτα τραγικός είναι ο απολογισμός…

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Πέρασε κιόλας ένας μήνας από την εισβολή της Ρωσίας στην πάλαι ποτέ αδελφική Ουκρανία και την ανηλεή επίθεση ενάντια όχι μόνο σε στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές αλλά και σε πόλεις και χωριά. Οι επιθέσεις σε στρατιωτικούς στόχους είναι αναμενόμενοι μέσα στο «παιχνίδι». Άλλωστε τι είδους «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» (όπως την λέει η Μόσχα) θα ήταν αυτή; Πάντως οι Ρώσοι επιμένουν πως «δεν κτυπούν εσκεμμένα αμάχους». Είναι φανερό πως κάνουν πολλαπλά θανατηφόρα λάθη…

Έκλεισε κιόλας ένας μήνας. Παρήλθε ο πρώτος αιφνιδιασμός από την έναρξη της υλοποίησης μιας από μακρού ορατής απειλής για την οποία οι πληροφορίες διαψεύδονταν αδέξια και με «αστειάκια» από το Κρεμλίνο. Ακολούθησαν καταδικαστικές δηλώσεις από πλείστες χώρες, ευρωπαϊκές και άλλες, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και το «έκπληκτο» ΝΑΤΟ. Ύστερα ήταν η έκπληξη από τη μακρά αντίσταση των Ουκρανών. Δεν άργησε να φανεί πως αν οι ευχές για σταμάτημα του πολέμου έπιαναν τόπο, αυτό θα σήμανε πως ο εισβολέας θα είχε επιτύχει τους στόχους του. Οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις διαψεύστηκαν. Ο πόλεμος συνεχίζεται, οι πυραυλικές επιθέσεις εντείνονται, ο αριθμός των θυμάτων ανάμεσα στους αμάχους αυξάνεται… Ο δυτικός παράγοντας και ειδικότερα το ΝΑΤΟ, που ήθελε την Ουκρανία προκεχωρημένο του φυλάκιο, δεν είχαν δυνατότητα παρέμβασης που να μην οδηγούσε σε κλιμάκωση του πολέμου, ακόμα και με ένα Γ΄Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς να σημαίνει πως το έχουμε αποφύγει. Πώς και δεν το είχαν προβλέψει αυτό οι νατοϊκοί πολέμαρχοι; Ή, μήπως το είχαν προβλέψει και το καλοέβλεπαν; Toυς ενδιέφερε μόνο να πουλήσουν όπλα;

Έχει ιδιαιτερότητες τούτος ο πόλεμος. Εκπρόσωποι των αντιμαχομένων κάθονται να «συζητήσουν»… Χωρίς προηγούμενη κατάπαυση του πυρός. Δηλώνουν πως προσπαθούν να συνομιλήσουν χωρίς μια ελάχιστη βάση, μια αφετηρία και κυρίως χωρίς μια προοπτική για ειρήνη. Η ρωσική ειρήνη είναι η επιβολή των δικών τους όρων υποταγής. Η ουκρανική ειρήνη, πιο συμβατή με την ετυμολογία, σημαίνει τερματισμό της εισβολής. Το ζητούμενο όμως αυτών των διαβουλεύσεων δεν είναι η όποια ειρήνη αλλά μια περίεργη κατάπαυση του πυρός με σκοπό την προσφυγοποίηση των αμάχων. Πριν λίγες μέρες η Ρωσία ζήτησε από το Συμβούλιο Ασφαλείας να προχωρήσει σε ψηφοφορία για ένα σχέδιο ψηφίσματος που υπέβαλε πριν μέρες για «την ανθρωπιστική κατάσταση στην Ουκρανία» με στόχο «τη  γρήγορη, ασφαλή, εθελοντική και ανεμπόδιστη αποχώρηση των αμάχων από τα πεδία των μαχών, μέσα από ανθρωπιστικές παύσεις». Δηλαδή για να συνεχιστεί ο πόλεμος μέχρι τελικής πτώσης. Στο μεταξύ, ακούεται φιλειρηνική η ιδέα της αποστρατικοποίησης της Ουκρανίας. Τι θα γίνει όμως αν περάσουν χρόνια και μια άλλη ουκρανική κυβέρνηση δεν είναι αρεστή (και πειθήνια) στη Ρωσία; Θα τη σώσει η προβαλλόμενη σαν (δοκιμασμένη) «εγγυήτρια» δύναμη Τουρκία;

Για την κατεστραμμένη Μαριούπολη ακούστηκε πως δεν είναι οι Ρώσοι που επιτίθενται και κρατούν με τα πυρά τους εγκλωβισμένους πολλούς αμάχους αλλά οι εξτρεμιστές Ουκρανοί που τους εμποδίζουν να εγκαταλείψουν την ερειπωμένη πόλη χρησιμοποιώντας τους σαν ανθρώπινη ασπίδα. Μπορεί και οι δυο διηγήσεις να έχουν μερίδιο της αλήθειας. Θα μπορούσε εύκολα να αποσαφηνιστεί η εικόνα αν οι Ρώσοι αποχωρούσαν από την περιοχή, οπότε οι άλλοι δεν θα είχαν λόγο να συνεχίζουν τη δική τους απάνθρωπη πρακτική.

Ακούονται διάφορες θεωρίες με φανερό ή κρυφό στόχο να δώσουν ελαφρυντικά (ή, και να δικαιώσουν) την εισβολή. Ουδεμία εισβολή έχει δικαιωθεί στην ιστορική διαδρομή. Μπορεί τέτοιες απόψεις να βοηθούν όσους έχουν συγκεκριμένες προτιμήσεις. Κάποιοι επικαλούνται διαστρέβλωση των ειδήσεων ακόμα και των εικόνων. Ίσως γιατί αυτό έγινε  και σε άλλες περιπτώσεις. Στην εποχή της τεχνολογίας παρέχεται κι αυτή η δυνατότητα. Είναι, άραγε, όλοι οι δημοσιογράφοι και όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα συνένοχα σε ένα μακάβριο παιχνίδι θανάτου; Κάποιοι προτιμούν να αμφισβητούν την ακρότητα των εικόνων αντί να οργίζονται με την ακρότητα των επιθέσεων. Αυτό δεν αλλάζει την ουσία. Το ζητούμενο δεν είναι η έκπτωση στις στατιστικές του θανάτου. Τότε, όμως, πώς μπορούμε να αναφερόμαστε με σιγουριά σε άλλες εποχές, σε εισβολές, πολέμους και άλλα ιστορικά γεγονότα με ελάχιστα τεκμήρια πέρα από τις αφηγήσεις των πρωταγωνιστών; Κάποια ώρα θα σταματήσει το μεγάλο φονικό και θα επιβεβαιωθεί πως ο απολογισμός θα είναι αμείλικτα τραγικός. Θα πάνε διεθνείς οργανισμοί (που και τώρα καταγράφουν) πριν σπεύσουν οι εργολάβοι… Το τι έγινε και τι δεν έγινε με ευθύνη και των δυο χωρών πριν και μετά τη συμφωνία του Μινσκ δεν μπορεί να διορθωθεί (πολύ περισσότερο να αρθεί) με όσα η Ιστορία θα καταγράψει για τον τελευταίο μήνα του ουκρανικού χειμώνα του 2022.

Η Κυπριακή Δημοκρατία, θύμα η ίδια εισβολής και συνεχιζόμενης στρατιωτικής κατοχής και υποταγμένη στα αποτελέσματά της, οφείλει να θυμίζει στους Ευρωπαίους συγγενείς και τους υπερατλαντικούς «φίλους» πως αυτό που τώρα τους εξοργίζει (όσο τους εξοργίζει), συνέβηκε και στην Κύπρο και μάλιστα με δικά τους όπλα. Τα σαρανταοκτώ χρόνια δεν είναι πολλά παρά μόνο ως μέτρηση του διαρκούντος εγκλήματος και της παραβίασης του διεθνούς δικαίου. Η εμπειρία της δικής μας προσφυγιάς, εντός κι εκτός Κύπρου, δεν μπορούσε να αφήσει αδιάφορη την Πολιτεία που σωστά έσπευσε να στηρίξει Ουκρανούς πρόσφυγες – διαμονή, εργασία, περίθαλψη, σχολεία για τα μωρά. Μπορεί κάποιοι συνειρμοί να βοηθήσουν σε μια αναθεώρηση της πολιτικής μας για το μεταναστευτικό παρέχοντας επαρκή στήριξη σε όσους άλλους πρόσφυγες προέρχονται από περιοχές πολεμικών συρράξεων. Για να μη δικαιωθεί μια αναφορά (άρθρο στις 6 Μαρτίου) πως  «Αυτοί, «τουλάχιστον», είναι και ξανθοί και χριστιανοί»…

Y.Γ.: Την ώρα που διεθνώς μετράμε σταγόνα-σταγόνα τα ακριβά καύσιμα, στα καταφύγια στην Ουκρανία μετράνε τις τελευταίες σταγονες νερού…

——— Κυριάκος Τσιμίλλης ——- ktsimillis@cytanet.com.cy ——– 27 Maρτίου 2022

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.