Να παραμείνουμε σε εγρήγορση διεκδικώντας ενημέρωση και ουσιαστική συμμετοχή… 

FILE PHOTO. Έντονα συναισθήματα στους κατοίκους της πρωτεύουσας προκαλεί η εξαφάνιση κάθε ίχνους από το παλιό ΓΣΠ/ ΚΥΠΕ.

Του Κυριάκου Τσιμίλλη
Τούτες τις μέρες μπορείς να κάνεις μια προεκβολή στο παρελθόν, πηγαίνοντας πίσω στο 1900! Τόσο άδειος ήταν και τότε ο χώρος του πάλαι ποτέ ΓΣΠ, αν εξαιρέσουμε βέβαια τις περιβάλλουσες πολυκατοικίες. Ο όρος «παλιό ΓΣΠ» είχε χάσει από καιρό το νόημά του.

Τα τελευταία χρόνια είχε μείνει μια αφιλόξενη αλάνα – κι έτσι θα μείνει μέχρις ότου αρχίσουν το έργα που θα δώσουν στην περιοχή την καινούργια της όψη. Οι εργαζόμενοι στην περιοχή θα βρίσκουν για λίγο ακόμα καταφύγιο για τα αυτοκίνητά τους, σε «ξερό γήπεδο», με ήλιο και βροχή και αναμένοντας στα επόμενα χρόνια την ολοκλήρωση ενός σημαντικού έργου με υπόγειους χώρους στάθμευσης. 

Είναι γεγονός, λοιπόν, πως δεν μπορούμε να λέμε πως σήμερα επήλθε το τέλος του ΓΣΠ, του «γυμναστηρίου» για τους (ακόμα) παλιότερους. Μπορεί να είχαν μείνει τα ίχνη βασικών συστατικών του ως χώρου αθλητικού και κοινωνικού, πλην όμως σε πλήρη αχρηστία. Ακόμα και οι εναπομένουσες κερκίδες του έμοιαζαν πια σαν μασέλες παροπλισμένες. Και νοητά «ένα ρολόϊ σταματημένο» στον πύργο του να δείχνει με τη ακινησία του πως το παιχνίδι έχει ακόμα πολύ δρόμο…

Αφαιρεμένα τα γκολπόστ αυξάνουν την αβεβαιότητα από πού πέρασε τελικά η μπάλα, οι επόπτες γραμμών έχουν από καιρό αφυπηρετήσει ενώ οι διαιτητές κρέμμασαν κι αυτοί τις σφυρίχτρες τους. Το χώμα στεγνό και κακοτράχαλο και με απουσία του υποτυπώδους πάγκου των πρώτων βοηθειών – γάζες, επίδεσμοι και μια «σίκλα» με νερό που έφτανε μισή στον χώρο του τραυματισμού λόγω της δικαιολογημένης σπουδής του φέροντος – μισοάδεια ή μεσογεμάτη, συχνά δεν επαρκούσε. Ούτε ένα φυλλαράκι πράσινου χόρτου δεν έβρισκες τα τελευταία χρόνια (για ποιο σκοπό άλλωστε;).

Πάει ο καιρός του φυτεμένου και επιμελώς αρδευόμενου χόρτου που διαδέχτηκε την πρώτη δειλή παραπλάνηση με την ανεξέλεγκτη επέκταση της …άρκαστης. Τα όρια του γηπέδου είναι από καιρό ασαφή, το ίδιο και του περιβάλλοντος στίβου. Κι ας έχεις «φρέσκιες» τις εικόνες με τις τέσσερις ομάδες της τότε Λευκωσίας να μοιράζονται ένα τόσο δα γήπεδο για προπόνηση – με πλήρη …διαφάνεια στην επιλεγμένη προπονητική τακτική της κάθε μιας – μισό γήπεδο το ΑΠΟΕΛ, το άλλο μισό η Ομόνοια, σε δυο γωνιές ο Ολυμπιακός και Ορφέας σε εναλλάξ τροχάδην – 300 τόσα μέτρα η περίμετρος χωρούσε όλους τους παίχτες. Η Τσετίν Καγιά είχε από καιρό παραμείνει στο δικό της γήπεδο της Τάφρου…

Η τελευταία επίσκεψη, δυο Κυριακές πριν, με τον χώρο άδειο από τα εκατοντάδες αυτοκίνητα της εβδομάδας, έφερε στον νου τις διαδρομές «σε οκτάρια»  της αισθμαίνουσας υδροφόρας του Δήμου που ράντιζε για να «κάτσουν οι σκόνες». Ήταν μια τελευταία ευκαιρία για μια απρόσκοπτη διαδρομή κατά τη διαγώνιο. Τα εκδοτήρια εισιτηρίων χορτάριασαν – καμμιά σχέση με την …οικονομική κρίση! Κανείς δεν έβγαινε από μεγαφώνου να υπομνήσει πως «απαγορεύονται αι ύβρεις και αι βωμολοχίαι»…

Είναι πολλές οι αναμνήσεις των ηλικίαν εχόντων από τούτο τον χώρο «του αθλητισμού και του πολιτισμού» – δεν ήταν μόνο το ποδόσφαιρο, ήταν οι διασωματειακοί αγώνες στίβου στις 25 του Μάρτη και την 1 Απριλίου, η καλαθόσφαιρα και η πετόσφαιρα πίσω από τις κεντρικές κερκίδες – εκεί που είναι τώρα το κτήριο του ΘΟΚ… Ήταν όλες οι βασικές ομάδες της πόλης αλλά και εκείνη του ΣΑΠΓ (του Συλλόγου Αποφοίτων Παγκυπρίου Γυμνασίου). Ηταν όμως και τα ανθεστήρια και οι γυμναστικές επιδείξεις και οι χοροί από τα εκπαιδευτήρια υης πόλης…

Μπορούμε να μιλήσουμε για το χρονικό όχι ενός προαναγγλεθέντος (πολυχρησιμοποιημένο πια!) αλλά ενός μεθοδευμένου θανάτου. Πολλά τα ερωτήματα (και με νομικές προεκτάσεις) που αιωρούνται για τον τρόπο της τότε ανταλλαγής που όμως δεν καταφέραμε να τα απαντήσουμε στην ώρα τους…

Όταν κατεδαφίστηκαν οι κεντρικές κερκίδες, κάτω από τον τίτλο «Και τώρα πια, όλοι εκτός έδρας!» (ημερ. 4.12.2003) ρωτούσαμε με αγωνία: «Και τώρα; Μακάρι να λειτουργήσει στη νέα του μορφή σαν χώρος ανοικτός για τους πολίτες, για άθληση, χαλάρωμα, ξέγνοιαστο περίπατο. Ξέρουν άραγε οι δημοτικοί άρχοντες τι να σημαίνει  αυτή η “αστική πλατεία” (σημ.: που προανάγγελλαν από τότε οι σχεδιασμοί) ή πρέπει να το φοβόμαστε;

Άραγε, όλοι αυτοί που χρόνια τώρα βάλθηκαν να εξαφανίσουν τον χαρακτήρα της πόλης δεν νοιώθουν τίποτε να τους δένει με τις εικόνες που χάνονται κάτω από τις μπουλτόζες της λεγόμενης ανάπτυξης;». Τώρα, 14 χρόνια μετά, το ερώτημα, τουλάχιστον για τον χώρο του «γυμναστηρίου», δείχνει απαντημένο αισιόδοξα. Στο δημοψήφισμα που έγινε το 2008 οι πολίτες τάχθηκαν κατηγορηματικά υπέρ των ανοιχτών χώρων και του πράσινου!

Ευτυχώς, φαίνεται πως όλες οι διαδοχικές προσεγγίσεις που αχρήστευαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν ήταν τόσο κερδοφόρες για τους υποψήφιους επενδυτές. Έτσι φτάσαμε ένα βήμα πριν την παραχώρηση του χώρου στον Δήμο για υλοποίηση των αποτελεσμάτων τόσο του σχετικού διαγωνισμού όσο και του δημοψηφίσματος.

Εκείνο το δημοψήφισμα θα΄πρεπε να ήταν μόνο η αρχή αλλά δεν μας ξαναρώτησαν από τότε – δεν πρόλαβε να γίνει θεσμός. Στην πρωτεύουσα (και σε άλλες πόλεις) γίνονται έργα που καθορίζουν την ταυτότητά της για τα επόμενα πολλά χρόνια και θα ΄πρεπε να είχαμε ερωτηθεί π.χ. Πλατεία(;) Ελευθερίας, «ανάπτυξη» του εμπορικού κέντρου κ.α.. Καλού-κακού, ας παραμείνουμε σε εγρήγορση τόσο για το ΓΣΠ όσο και τα άλλα έργα, διεκδικώντας ενημέρωση και ουσιαστική συμμετοχή…

kctsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *