Νικήθηκε η κοινωνική στάση του «δεν μας νοιάζει»: Οι παθογένειες δεν είναι τελικά ανίκητες

Ο θυρεός της Κυπριακής Δημοκρατίας τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν στις 20 Ιουλίου 2014. Φώτο Φιλελεύθερος

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Στο τέλος θα μείνει ο πανικός, η αγωνία, τα αυξημένα αντανακλαστικά της κοινωνίας και –ευτυχώς– το αίσιο τέλος της απαγωγής δυο παιδιών στη Λάρνακα. Ξαφνικά ανακάλυψαν αρμόδιοι και μη πως δεν υπάρχει σχέδιο προστασίας των παιδιών.

Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη γιατί κανείς δεν… ανέμενε τούτο. Και η συζήτηση που ακολούθησε περιορίστηκε στο ύψος που θα πρέπει να έχουν τα κιγκλιδώματα στα σχολεία ή γιατί δεν έγινε ποτέ τίποτα. Αυτό το τελευταίο είναι το μόνιμο επιχείρημα των (αν)αρμοδίων της αδράνειας: «Έτσι ήταν πάντα» ή «έτσι τα βρήκαμε… γιατί δεν τα άλλαξαν οι προηγούμενοι;». Εάν όλα αυτά ισχύουν γιατί ο μισθός και η ανέλιξη δεν έμειναν παγωμένα στο τότε, «που δεν έγινε τίποτα»;

Ευτυχώς στην περίπτωση της εφιαλτικής για όλους μας απαγωγής νικήθηκε η κοινωνική στάση του «δεν μας νοιάζει». Κέρδισαν τα ανθρώπινα αντανακλαστικά, η κινητοποίηση, η νίκη του καλού επί του κακού. Ενεργοποιήθηκαν δυνάμεις καθώς αισθάνθηκαν οι πολίτες να απειλούνται, να κινδυνεύουν τα δικά τους παιδιά. Μακάρι αυτή η αντίδραση, αυτή η κινητοποίηση να ήταν, να είναι, ο κανόνας και όχι η εξαίρεση και να αφορά όλες τις περιπτώσεις. Συνήθως κυριαρχεί η απάθεια και ωχαδελφισμός. Πολίτες παρακολουθούν να γίνεται δίπλα τους διακίνηση ναρκωτικών, να αργοπεθαίνουν μικρά παιδιά και να κλειδώνονται στα σπίτια τους. Κλειδώνονται για να μην τους βλέπει ο ήλιος, το φως, η ψυχρή πραγματικότητα στη διπλανή πόρτα. Προτιμούν να είναι βυθισμένοι σε έναν ψεύτικο κόσμο.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ευρύτερο και αφορά νοοτροπίες και συμπεριφορές που κυνηγούν μια κοινωνία, μια χώρα. Διαπιστώνεται μια επιδερμική αντιμετώπιση σοβαρών και μη ζητημάτων. Αφορά μια ανακυκλούμενη νοοτροπία ανοχής στα κακώς έχοντα. Αυτά, όμως, δημιουργούν «κεκτημένα», εδραιωμένες αντιλήψεις.

Γι’ αυτό και λύσεις δεν υπάρχουν, μόνο μπαλωματικές και τα προβλήματα διαιωνίζονται και σε πολλές φορές επαναλαμβάνονται. Από τις κοινωνικές συμπεριφορές μέχρι και το εθνικό θέμα. Όλα έχουν προσαρμοστεί σε μια αντίληψη των πραγμάτων, που βολεύει τις λογικές όσων προτιμούν τα λιμνάζοντα νερά.

  • Οι πρόσφυγες κάνουν παρέα με τους σφετεριστές της περιουσίας τους. Ενίοτε βρίσκονται και τρώνε μαζί (οφτόν κλέφτικο για σημειολογικούς προφανώς λόγους). Το σύνδρομο της Στοκχόλμης.
  • Οι κουρεμένοι καταθέτες με ανακοίνωσή τους στον δεύτερο γύρο υποστήριξαν τον κουρέα τους.
  • Τα όσα λέγονται συγκαλυμμένα ή μη για τον Συνεργατισμό στην Ερευνητική Επιτροπή επιβεβαιώνουν την κυρίαρχη ιδεολογία της αρπαχτής, η οποία συνιστά και τη διαχρονική παθογένεια της κοινωνίας. Η νοοτροπία του παραγοντισμού, ο εκσυγχρονισμός των κουμπαριών, το ρουσφέτι, όχι τυχαία λειτουργούν υπέρ της προνομιούχας τάξης, της μικρής κομματικής ελίτ. Αυτό βολεύει όλους γι’ αυτό και συντηρείται μέσα από τα χρόνια και τις δεκαετίες. Όλα ανακυκλώνονται μέσα από τη μιζέρια του συστήματος και ενίοτε μέσα από τις μίζες.
  • Οι μίζες, σε κάποιες φορές 5%, σε άλλες 7% (είναι θέμα πατέντας), διανύουν υπόγειες διαδρομές. Κάποιες έμπαιναν σε κομματικά ταμεία, μέρος σε προσωπικούς λογαριασμούς. Όλα για τον… αγώνα και τις… ιδέες. Τι κι εάν λεηλατούσαν μόχθους εργαζομένων;

Όλα αυτά και πολλά άλλα συνθέτουν το κοινωνικό γίγνεσθαι. Το ξυπνητήρι της συνείδησης που κτύπησε προ ημερών στη Λάρνακα μπορεί να αφύπνισε τους πολίτες. Να ξεκλείδωσε τα αντανακλαστικά που σε μεγάλο βαθμό βρίσκονται σε λήθαργο. Εάν αυτό γίνεται πάντα θα μπορέσουν να γίνουν ανατροπές. Θα χτυπηθεί η διαφθορά και το θράσος των… διαμαρτυρομένων της ασυδοσίας. Χρειάζεται ένα ταρακούνημα για να αρχίσει η επανάσταση.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *