Ο άδειος τενεκές που τον κλοτσάνε στα μνημόσυνα

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Tης ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Ξημέρωσε 45 φορές η ίδια ημέρα. Ξημέρωσε αλλά δεν έδυσε ακόμα. Η ζωή δεν συνεχίστηκε ποτέ. Απλά φύτρωσε γύρω-γύρω από τον βράχο που την καταπλάκωσε όταν ο πόλεμος έπεσε βίαια πάνω στους ανθρώπους και τον τόπο. Ο πόλεμος δεν τελείωσε.

Η συνέχειά του είναι αγκυροβολημένη 8 ναυτικά μίλια από το Ριζοκάρπασο, ανεμίζει κάθε πρωί στα φυλάκια εκεί που πίνεις τον φρέντο σου στη Λήδρας και χαιρετάει στρατιωτικά πάνω στο άρμα σε μια παρέλαση που θέλει να σου θυμίσει ποιος είναι ο νικημένος.

Πριν από χρόνια η δασκάλα Ελένη Φωκά ρωτήθηκε από δημοσιογράφους τι έχουν περισσότερη ανάγκη οι εγκλωβισμένοι. Απάντησε μονολεκτικά «ελευθερία». Μια λέξη τόσο καθαρή από το δικό της στόμα, βρομίστηκε και ενοχοποιήθηκε από ανθρώπους που απλά τους έπεφτε πολύ βαριά για να την σηκώσουν και να την κουβαλήσουν. Έγινε γραφική και προκαλεί πια μόνο ειρωνικά σηκώματα φρυδιών και μειδιάματα.

Βρήκαμε νέους όρους, πολιτικά ορθούς για να βαφτίσουμε τους εκσυγχρονισμένους μας στόχους. Επανένωση. Τερματισμό της διαίρεσης. Ειρήνη. Λέξεις ευέλικτες, που πίνουν νερό, για να φυτρώνουν πάνω τους χίλιες δυο διαφορετικές ερμηνείες.

Ποιος δεν θέλει την ειρήνη; Απλά είναι τόσο μαλακή και εύπλαστη, τόσο λευκή σαν πρώτη ύλη που μπορείς να την παίξεις στα δάχτυλα να την σχηματίσεις και να την χρωματίσεις όπως σε εξυπηρετεί. Μπορείς να πεις ότι και τώρα ειρήνη έχουμε. Φτάνει να συμμορφώνεσαι με τους όρους του όπλου που σε σημαδεύει: να δείχνεις ταυτότητα για να επισκεφθείς τον τόπο σου, να βλέπεις την τουρκική σημαία και να μην σου μπαίνουν τίποτα τρελές ιδέες να σκαρφαλώσεις στον ιστό να την κατεβάσεις και να μην ζητάς παράλογα πράγματα όπως να γυρίσεις σπίτι σου.

Ο πόλεμος δεν τελείωσε. Όσα σούσι και αν κατάπιαμε στην πρόοδο και την προκοπή μας, δεν έφυγε ποτέ εκείνη η γεύση του σιδήρου και του αίματος. Περνάμε καλά, χτίζουμε, προοδεύουμε, κερδίζουμε και χάνουμε στα χρηματιστήρια, γεμίζουμε τα άδεια μας αποθέματα με φθηνή βενζίνη. Ξεπουλημένες ηγεσίες χειραγώγησαν τον πόνο του πρόσφυγα, εκμεταλλεύτηκαν τον συγγενή του αγνοούμενου, εξαργύρωσαν ψήφους από παιδικά βλέμματα και έχτισαν καριέρες πάνω σε κηδείες και μνημόσυνα.

Διέσπασαν το εσωτερικό μέτωπο, κατακερμάτισαν το κοινό όραμα και ενοχοποίησαν κάθε αντίσταση. Έδωσαν επετειακή αξία στην ελευθερία και την μετέτρεψαν σε έναν άδειο τενεκέ που κάνει θόρυβο όταν την κλοτσάνε στα πατριωτικά τους κρεσέντο.

 

 

 

 

 

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *