Ο ανίερος «ιερεύς» και οι «άγιοι» πατέρες: η συγκλονιστική υπόθεση, η υποκρισία και η εγκληματική ανεπάρκεια

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Τραγική ήταν ολόκληρη η πορεία, τραγική και η κατάληξη. Μόνο το ίδιο το θύμα θα μπορούσε να μας πει ποιο ήταν το τραγικότερο. Θλιβερή η αναζήτηση ενοχών και παραλείψεων. Εξοργιστικά τα ευρήματα για ένα έγκλημα με διάρκεια χρόνων σε βάρος ενός παιδιού που στο μεταξύ μεγάλωσε, όπως μεγάλωσε. Εγκληματική η ανεπάρκεια των μηχανισμών προστασίας του. Και τώρα; Στις αμέτρητες πια περιπτώσεις σεξουαλικών εγκλημάτων, τα θύματα προστατεύονται (μόνο) από το φως της δημοσιότητας. 

Το ίδιο συνέβηκε και όταν το θύμα του ανίερου «ιερέα» ακούστηκε τελικά, με βασανιστική καθυστέρηση, να καταθέτει  μπροστά στη δικαιοσύνη. Τώρα πια που χάθηκε, τα ΜΜΕ δεν έχουν  αναστολή να προβάλουν τη φωτογραφία της, την ταυτότητά της. Τώρα πια δεν κινδυνεύει…  Εκείνη η νομοθεσία για την προσβολή της μνήμης τεθνεώτος δεν θα ΄πρεπε να εφαρμόζεται;  Τελικά εκείνοι που εκτίθενται είναι οι ζώντες, εκείνοι που κατέστρεψαν τη ζωή τής μικρής κι ύστερα ντύθηκαν ξανά στα ράσα για να κηρύξουν τον λόγο του Θεού. Κι όσοι τους βοήθησαν να «επανενταχθούν» στην Εκκλησία. Κι όσοι πιθανόν να μην επιτέλεσαν ως όφειλαν το κοινωνικό τους λειτούργημα, με οποιαδήποτε δημοσιoϋπαλληλική «δικαιο»λογία…

Την ίδια όμως ώρα, ο ανίερος «ιερεύς» δηλώνει αδικημένος και απειλούμενος… Κάποιοι είπαν πως, τώρα πια, τιμωρήθηκε με τη (γελοία μικρής διάρκειας) φυλάκιση – χώρια  που μπορεί και να έχει μετανοήσει – έχει άραγε ουράνια μέσα, ακόμα και για τέτοια βαριά αμαρτήματα; Διπλά αποτρόπαιο το έγκλημα – εκτός από ιερέας είχε αναλάβει και ρόλο του θετού πατέρα…

Και το ιερατείο; Tα ρεζιλίκια που βγήκαν στη φόρα με τις θωπευτικές περιγραφές που αποδίδονται στα μέλη της «ιεράς» Συνόδου, είναι δηλωτικά  της ανεπάρκειας της συλλογικής ηγεσίας της Εκκλησίας. Πόση ηθική περιείχαν οι απόψεις που διατύπωσαν μερικοί από τους «αρχιερείς»; Έχουμε συχνά ακούσει τους συνοδικούς να χαρακτηρίζουν πολίτες σαν άρρωστους και ανώμαλους. Τώρα οι ίδιοι θεωρούνται ψυχικά υγιείς και θεολογικά ευσεβείς;

Δεν χρειάζεται να μπούμε στην αποσπασματική ή επιλεκτική αναφορά στα (όπως δημοσιεύτηκαν) πρακτικά εκείνης της συνεδρίας τους, ορισμένα σημεία όμως είναι εντυπωσιακά και δείχνουν ηθικό αναλφαβητισμό: Ένας «άγιος» φέρεται να δήλωσε πως χρειάζονται δυο-τρεις μάρτυρες για να επιβεβαιωθεί ένα τέτοιο αδίκημα. Ποιος ένοχος θα το διακινδύνευε, αν είχε την αήθεια να φτάσει σε τέτοιο έγκλημα; Ο …προϊστάμενος του μίλησε για τη δική του μακρά ταλαιπωρία (όχι εκείνη του θύματος)… Κι ένας άλλος «άγιος», στην προσπάθεια να αθωώσει τον δράστη, επινόησε τον «συγκυλισμό», όρο άγνωστο στον Μπαμπινιώτη (βλ. λεξικό 1998) – άραγε γνωστό στο ποίμνιο;  Πέρα από αυτά, και οι μειοψηφίσαντες έχουν τη δική τους ευθύνη αφού δεν διεχώρησαν επίσημα και δημόσια τη  θέση τους. Τα εν Οίκω (Θεού;;) μη εν Δήμω…

Μπήκαμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, την  εβδομάδα των Παθών. Κι ύστερα θα έρθει η Ανάσταση. Ας μην μας στείλουν και φέτος εγκυκλίους για μετά το «Χριστός Ανέστη» με αναφορές στη νίκη της Ζωής ενάντια στον Θάνατο, «το φρόνημα του λαού μας», τον αγώνα για την Απελευθέρωση. Δεν είναι κατάλληλοι να μας τονώσουν το ηθικό. Δεν μας φταίνε οι εκκλησίες, δεν μας φταίνε όλοι οι ιερείς, οι ύμνοι και οι ψαλμωδίες. Φταίει η υποκρισία! Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι!

Οι ανάξιοι από εσάς ας αναλογιστείτε την κατάντια σας – θα ΄ταν μια κάποια κάθαρση. Μην περιμένετε να σας εξομολογηθούμε τις δικές μας αμαρτίες…  Μην περιμένετε πως θα σας ακούσουμε να μας εξηγείτε εσείς το νόημα της Ανάστασης.  Το ποίμνιο δεν αποτελείται από αρνιά…

kctsimillis@cytanet.com.cy

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *