Ο Αστερίξ-Ερντογάν και οι ρωμαϊκές λεγεώνες

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Έχει περάσει πια η εποχή της αισιοδοξίας για την πορεία της οικονομίας στις χώρες της Δύσης. Οι καθιερωμένες υποσχέσεις κάθε πρωτοχρονιά είναι φτερό στον άνεμο. Την εποχή της αισιοδοξίας οι “ειδήμονες” καλούσαν τις κυβερνήσεις και τους λαούς, να ξεχάσουν τα “αριστερίστικα” του Μάο ότι “η εξουσία είναι στην άκρη του τουφεκιού”. Ο Ερντογάν, πάντως, δεν τους πίστεψε.

Οι ίδιοι έλεγαν πως η οικονομία έχει το πάνω χέρι και θύμιζαν λαϊκίστικα ότι από τον κοσμάκη βγήκε το γνωστό “με τον παρά μου και την κυρά μου”. Ωστόσο, το πρώτο που ζητάει όποιος έχει το πάνω χέρι σε μια σύγκρουση δεν είναι το πορτοφόλι του αντίπαλου, αλλά το όπλο του. Με τα όπλα παίρνεις και τα πορτοφόλια. Όλη η προσπάθεια είναι να μην βλέπουμε αυτό που συμβαίνει για να πιστεύουμε όσα μας λένε.

Για παράδειγμα, οι κυρώσεις είναι το όπλο που νικάει τα πάντα και ο οικονομικός πόλεμος είναι η σύγχρονη συνταγή νίκης. Αλλά αυτό που συμβαίνει, ως τώρα τουλάχιστον, είναι ότι κανένα κράτος και κανένας ηγέτης (πάντως όχι ο Ερντογάν, ούτε ο Βοριοκορεάτης Κιμ) έχουν υποκύψει στις κυρώσεις. Καμία χώρα δεν παραδόθηκε λόγω οικονομικού πολέμου.

Υπάρχουν προφανώς δυσκολίες, αλλά ο κόσμος αντέχει αν εμπιστεύεται την ηγεσία του και αυτή δρα με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Απλώς οι οικονομικές ελίτ δεν είναι ασύδοτες. Και αυτό, υπό όρους, είναι προϋπόθεση επιτυχίας, όπως στην Κίνα όπου η μικτή –ιδιωτική και κρατική– οικονομία τελεί υπό τον αυστηρό έλεγχο του κόμματος-κράτους. Το αν αυτό είναι ή όχι κομμουνισμός είναι άλλο ζήτημα, και ποιος νοιάζεται. Η αποτελεσματικότητά του είναι αναμφισβήτητη.

ο Ερντογάν αυτοκίνητα, εμείς ούτε καρφίτσες

Ο Ερντογάν φτιάχνει αυτοκίνητα και αεροπλάνα και εμείς ούτε καρφίτσες. Οι δανειστές φρόντισαν με τα Μνημόνια να αποτελειώσουν και τα τελευταία ίχνη κάποιας αξιόλογης παραγωγικής μονάδας και να εξουθενώσουν την πολεμική μας βιομηχανία. Οι τελευταίες σημαντικές προμήθειες οπλικών συστημάτων –λένε μάχιμοι αξιωματικοί– έγιναν από τον Τσοχατζόπουλο, όταν ήταν υπουργός Άμυνας, πάνε σχεδόν τριάντα χρόνια.

Αν θυμάμαι καλά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε πει, σε τηλεοπτική εκπομπή, ότι ο Τσοχατζόπουλος μπήκε φυλακή επειδή έφερε ρώσικα όπλα στην Ελλάδα και όχι επειδή είχε βάλει χέρι στο βάζο με το μέλι. Άλλωστε τόσοι άλλοι όμοιοι, έμειναν έξω, άνετοι κι ωραίοι… Για τον ίδιο λόγο θα την πατήσει και ο Ερντογάν, είχε προσθέσει, αλλά το πραξικόπημα εναντίον του απέτυχε. Ο Βενιζέλος, ευφυής, ευφραδής αλλά ενίοτε φλύαρος, έμεινε εκτός Βουλής.

Τώρα στην Ελλάδα τα ΜΜΕ επιμένουν ότι ο Ερντογάν είναι απομονωμένος, αλλά αν καλοκοιτάξουμε κανείς τώρα δεν τον απειλεί πραγματικά. Τα ελληνικά ΜΜΕ σκόρπιζαν τον τρόμο ότι ο Ερντογάν θα εκστρατεύσει στη Λιβύη. Πάντως, ο Ερντογάν βάζει την ουρά στα σκέλια, όταν οι Μεγάλοι του λένε ότι λύση θα δώσουν αυτοί και όχι αυτός.

Πίσω από τον Μακρόν

Από την άλλη, η Αθήνα τρέχει πίσω από τον Μακρόν με τα πολλά εσωτερικά προβλήματα και την αδυναμία του να επιβάλλει έστω μια θέση του στην ΕΕ, επειδή κουμάντο κάνει η Μέρκελ και μόνο αυτή. Θα του αγοράσουμε, όμως, λένε, πλοία και αεροπλάνα, προσδοκώντας πολιτική στήριξη. Δηλαδή περιμένουμε να μας δώσει αυτό που δεν μπορεί, γιατί δεν το έχει. Λέμε να πάμε και στη Χάγη, νομιμόφρονες αλλά άφρονες. Ξαναθυμίζουμε ότι Χάγη σημαίνει συμφωνία (συνυποσχετικό) των δυο χωρών για τα θέματα που θα εξετάσει το Δικαστήριο.

Οι Τούρκοι ζητούν να περιληφθούν στο συνυποσχετικό νησιά, συνοπτικά το μισό Αιγαίο. Έτσι η ελίτ της Αθήνας (νομίζει ότι) θα δώσει “γη και ύδωρ”, αλλά θα απαλλαχθεί από την ευθύνη. Ελπίζει ότι ο Ερντογάν θα της κάνει το δώρο να πάει στη Χάγη, αλλά αυτός –για την ώρα τουλάχιστον– αρνείται. Δεν θέλει μόνο τα νησιά, θέλει και ο “εξευτελισμός μας (της ελίτ) να είναι τέλειος”. Ξέρει, άλλωστε, ότι καμία Χάγη δεν μπορεί να του δώσει όσα ζητάει και η τύχη της ελληνικής ελίτ δεν τον ενδιαφέρει.

Απολογισμός του χρόνου

Τελικά, ο Τσίπρας αφού είδε τους πάντες στις ΗΠΑ και φυσικά τον Τραμπ, χάρισε στους Σκοπιανούς γλώσσα και τους βάφτισε έθνος, από σλαβικό-βουλγαρικό παρακλάδι που είναι. Γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα κάνει κάτι άλλο με τους Τούρκους; Με ποια διεθνή στήριξη και ποια εσωτερική λαϊκή δύναμη και απαίτηση;

Οι διαρροές ότι ίσως πάρουμε F-35 σημαίνουν ότι στο χρέος θα προσθέσουμε άλλο χρέος για να εξαγοράσουμε στήριξη έναντι των τουρκικών απειλών. Αλλά, άραγε, έγινε ποτέ ψύχραιμη και σοβαρή ανάλυση αν οι τουρκικές απειλές είναι βάσιμες; Αν συμφέρει στις ΗΠΑ μια (πραγματική) ένοπλη ελληνοτουρκική σύγκρουση; Αν συμφέρει τον ίδιο τον Ερντογάν;

Δεν έχει νόημα να κάνει κανείς απολογισμό του έτους, γιατί τα πράγματα δεν ακολουθούν το εορτολόγιο. Καλά είναι τα πυροτεχνήματα, τα χριστουγεννιάτικα δέντρα και οι φωτισμοί. Όπως πάντα, άρτος και θεάματα! Η Ρώμη, πάντως, δεν κρατήθηκε χίλια χρόνια από τα πανηγύρια της, αλλά από τις λεγεώνες της. Ας το θυμόμαστε αυτό…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *