O ένας τον γαλάζιο Βόσπορο, o άλλος τη «γαλάζια πατρίδα»…Τα ανακοινωθέντα θα πούνε πως η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία!

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογαν μπροστά από τον επίμαχο χάρτη. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Aν δεν συνομιλούν οι άνθρωποι, πώς θα καταφέρουν να έχουν κατανόηση; Kι αν δεν συνομιλούν οι ηγέτες τους (με ή χωρίς εισαγωγικά), πώς θα έχουμε ειρήνη;  Πώς αλλιώς θα σταματήσει μια εισβολή, ένας πόλεμος, πώς να βγούνε οι άνθρωποι από τα λαγούμια όπου κρύφτηκαν αν δεν γίνουν συνομιλίες; Και με ποιο σκοπό, άραγε, αν όχι για την ειρήνη; Μα, αλήθεια, πάντα αυτό θέλουν; Σε ένα πόλεμο, σε μια εισβολή, η κατάπαυση του πυρός κι οι συνομιλίες αποτελούν τη μόνη αισιόδοξη προοπτική (εκτός της πλήρους υποταγής του αδύνατου) για να σταματήσουν οι εχθροπραξίες με τις ανθρώπινες κι άλλες απώλειες. Είναι λογικό η όποια κατάπαυση του πυρός να στοχεύει στη διευκόλυνση της απομάκρυνσης και προσφυγοποίησης των αμάχων για να μπορέσει ο πόλεμος να συνεχίσει χωρίς θεατές, χωρίς θύματα, χωρίς ενοχές (αν υπήρχαν), χωρίς αναστολές; Κι έτσι πάει να αθωωθεί  η βία…

Aυτές τις βδομάδες επιβεβαιώσαμε αυτό που ξέραμε, αυτό που ζήσαμε από πρώτο χέρι: Πως όταν οι όποιες συνομιλίες κι ο όποιος διάλογος (εδώ είναι που  χρειάζονται, πάλι, τα εισαγωγικά) γίνονται αποκλειστικά με βάση το ανισοζύγιο δυνάμεων, η πιο «ειρηνική» κατάληξη είναι αυτή που επιδιώκει ο ισχυρός. Ακόμα κι αν άλλης περίπτωσης δεν θυμόμαστε τις λεπτομέρειες, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις συνομιλίες της Γενεύης, ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη φάση της εισβολής (Αύγουστος 1974). Όπως και τώρα, στην Ουκρανία, με το πιστόλι στον κρόταφο ή με τον επόμενο πύραυλο να στοχεύει μια οικιστική περιοχή ή ένα νοσοκομείο. Ας κατεβούμε όμως νοτιότερα…

Κυριακή της Ορθοδοξίας, λοιπόν, σήμερα και η υπόμνηση μάς ήρθε μέσω Κωνσταντινούπολης! Τι σηματοδοτεί το σημερινό ταξίδι του ΄Ελληνα Πρωθυπουργού για τη συνάντηση με τον οραματιστή της «γαλάζιας πατρίδας»; Μετά τον εκκλησιασμό  στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, ο κ. Μητσοτάκης θα δοκιμάσει «χωρίς πολλές ελπίδες» (όπως το κατανοεί και το δηλώνει) αν οι πατριαρχικές ευχές θα τον βοηθήσουν στη συνάντηση που θα  ακολουθήσει. Θα πέσουν άραγε οι τόνοι, θα λιγοστέψει η αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου και των συνόρων, θα φανεί κάποια προοπτική για την ειρήνη στην περιοχή, τόσο κοντά κι όχι ανεπηρέαστα από την τώρα εμπόλεμη περιοχή, πέρα στην Ουκρανία;

Ο χώρος του επίσημου δείπνου δεν είναι ακόμα γνωστός αλλά δεν είναι από αυτό που προκύπτουν τα ερωτηματικά. Ούτε τι θα περιλαμβάνει το γεύμα – ούτως ή άλλως είναι καλή η πολίτικη κουζίνα… Το τι θα συζητήσουν έχει σημασία και ποιο μήνυμα μπορεί να προκύψει. Ακόμα και η θεματολογία της συνάντησης δεν φαίνεται να έχει συμφωνηθεί, σαν περίεργο μάς φαίνεται. Λέτε να κουβεντιάσουν σαν δυο φίλοι με ανοιχτά χαρτιά κι ανοιχτή καρδιά; Δημοσιογραφικές πληροφορίες εμφανίζουν πολύ διαφορετικές τις προτεραιότητες των δυο ηγετών. Από ελληνικής πλευράς προβάλλεται η σειρά των θεμάτων: Oυκρανικό, ενεργειακά, ασφάλεια, ελληνοτουρκικά θέματα (ασαφής αυτή η αναφορά). Από τουρκικής πλευράς: Γαλάζια πατρίδα, αποστρατικοποίηση των νησιών, υφαλοκρηπίδα. Όση επικάλυψη κι αν έχουν, είναι φανερό πως μάκαρι να συμφωνήσουν την ημερήσια διάταξη μέχρι να εξαντληθεί ο χρόνος…

Στο τέλος, θα γίνουν οι απαραίτητες δηλώσεις. Όλα στη γνωστή διάταξη. Τα δυο αναλόγια, στο βάθος τα εθνικά σύμβολα, οι δυο ηγέτες  συμπαραστούμενοι από τους μεταφραστές. Τι θα γίνει αν ο σουλτάνος αναφερόμενος στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τη χαρακτηρίσει σαν «την πρώτη οργανωμένη και μαζική εισβολή σε ευρωπαϊκό κράτος από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο»;

Μπορεί και να προχωρήσει ένα ακόμα βήμα, απευθυνόμενος πονηρά στον συνομιλητή του: «Έτσι δεν είναι φίλε πρωθυπουργέ; Άκουσα τις προ ημερών δηλώσεις σας και τις βρήκα επιτυχημένες!».

Για τα ενεργειακά μπορεί να συνεχίσει από εκεί που έμεινε μετά τις συνομιλίες με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό και για τα σχέδια του στην Ανατολική Μεσόγειο, καμαρώνοντας για το δυναμικό της χώρας του σε γεωτρύπανα και ερευνητικά σκάφη. Μπορεί, δείχνοντας διαλλακτικότητα, να περιοριστεί στην «ΑΟΖ του ψευδοκράτους». Κι αν έρθει η κουβέντα στην Αμμόχωστο, μπορεί ο σουλτάνος να προτείνει από κοινού ανοικοδόμηση της πόλης, με ελληνικά κεφάλαια να σμίγουν με τις εταιρείες που εδρεύουν στο σεράϊ του! Είναι κι άλλα «εύκολα» θέματα, αυτά που λέμε «χαμηλής πολιτικής». Παράδειγμα το πυρηνικό πρόγραμμα της Τουρκίας και η ανέγερση τριών σταθμών πυρηνικής ενέργειας. Αν ο πρωθυπουργός θυμηθεί να εκφράσει την από μακρού ανησυχία της Ελλάδας, το πιο πιθανό είναι πως θα εξασφαλίσει μια πρόσκληση για τις γιορτές για την έναρξη της λειτουργίας του Ακκουγιού, το αργότερο μέχρι τις 29 Οκτωβρίου 2023. Και η Θεολογική Σχολή της Χάλκης; Kι η Αγιά Σοφιά; Και οι υπερπτήσεις στο Αιγαίο; «Υπογράφετε πως δεν εποφθαλμιάτε τα νησιά μας ώστε να στείλουμε λίγα ακόμα όπλα στην  Ουκρανία;». To πιθανότερο είναι πως ο σουλτάνος θα σηκώσει το φρύδι του με μια εύγλωττη σιωπή. «Εντάξει, πολυχρονεμένε, δεν είπαμε τίποτε…».

Το σίγουρο είναι πως στη διάρκεια της συνάντησης ο επίσημος επισκέπτης θα αγνατεύει τον γαλάζιο Βόσπορο (κι ας αμφισβητούν το χρώμα του από τα καιρικά φαινόμενα) ενώ ο οικοδεσπότης θα ΄χει το βλέμμα και το μυαλό καρφωμένο στη «γαλάζια πατρίδα». Είναι φανερό πως η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού θα έχει στεφθεί με πλήρη επιτυχία!

Υ.Γ.: Μακάρι όλα αυτά να διαψευστούν πλήρως κι ένας άλλος αέρας να φυσήξει στο Αιγαίο καταργώντας τα παραδοσιακά μελτέμια. ένα άλλο είδος κλιματικής αλλαγής…

 

ktsimillis@cytanet.com.cy

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.