Ο κ. Ερντογάν αξιοποιεί κάθε καλής διάθεσης προσέγγισή του

"Η διένεξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι ασύμμετρη". Πηγή φωτογραφίας: Τουρκική Προεδρία

Toυ ΑΝΔΡΕΑ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗ

Από τη συνάντηση του κ. Ερντογάν με τον κ. Αναστασιάδη, έως την ιδιότητα του κουμπάρου με τον κ. Καραμανλή και μέχρι τη μεγαλοπρεπή υποδοχή στην Άγκυρα του κ. Τσίπρα που τίποτε δεν θύμιζε την αντίστοιχη του 2017 επίσκεψη του κ. Ερντογάν στην Ελλάδα, δείχνει καταδεκτικά φιλικός γιατί, προωθεί παράλληλα δικούς του στόχους και επιδιώξεις. Τούτο όχι τυχαία και πάλι.

Είναι φανερό ότι βρίσκεται το κυπριακό πρόβλημα που συζητήθηκε προχθές σε έκταση στην Άγκυρα, σε μια εξαιρετική πολύπλοκη φάση, γιατί ο κ. Ερντογάν γνωρίζει καλά ότι η επίλυση του προβλήματος κατά τις επιδιώξεις του, εξυπηρετεί τις πραγματικές επιδιώξεις της Τουρκίας. Μια Τουρκία που γνωρίζει τη μεγάλη σημασία που έχει για την Ευρωπαϊκή Ένωση όπως και πρόσθετα για τις άλλες χώρες της περιοχής (Ισραήλ-Αίγυπτος κ.λ.π) η ανεμπόδιστη αξιοποίηση και μεταφορά στην ΕΕ του υποθαλάσσιου πλούτου της περιοχής.

  • Γι’ αυτό ο κ. Ερντογάν ετοιμάζει ελιγμό που να μεταφέρει σε βάρος μας την πίεση για αποδοχή μιας λύσης που η διεκδίκηση για ίση συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων, θα διασφαλίσει σε μια μελλοντική παράλυση της λειτουργίας του νέου κρατικού μορφώματος, τον επικυρίαρχο ρόλο της Τουρκίας.

Με άλυτο το Κυπριακό, πιέζεται η Τουρκία ως προς τις επιδιώξεις της με τις «πειρατικές», παράνομες έρευνες του «Μπαρμπαρός» στην κυπριακή ΑΟΖ γιατί δεν μπορεί διεθνώς να γίνει αποδεκτό ότι αυτή δεν σέβεται το Δίκαιο της Θάλασσας. Εάν δεχθεί να μην υπάρχουν εγγυήσεις και στρατεύματα ώστε η υποχώρησή της αυτή, να συντελέσει στο να υπάρξει λύση, θα επιτύχει στην περίπτωση αδυναμίας του νέου κρατικού μορφώματος να λειτουργήσει, να είναι ο επικυρίαρχος και στη θάλασσα, πέραν από το έδαφος που ούτως ή άλλως η λύση θα παρέχει «αυτοτέλεια» στην τουρκοκυπριακή κοινότητα που είναι ήδη «εμπλουτισμένη» με τόσες χιλιάδες παράνομους εποίκους.

  • Τη διεκδίκηση επί της γης την έχει ήδη δεδομένη η Τουρκία. Παράλληλα η ίδια είναι τόσο πλησίον της Κύπρου που με πρώτη αφορμή και χωρίς να είναι εγγυήτρια, (η μόνη δική της πιθανή υποχώρηση) θα μπορεί να επιτεθεί στρατιωτικά χωρίς να υπάρχει κανείς να την συγκρατήσει.

Ούτε θα μπορεί το νέο μόρφωμα, να καταφύγει στο Συμβούλιο Ασφάλειας ή οπουδήποτε αλλού για να ζητήσει όσα πέτυχε το 1964 με την τότε Τουρκανταρσία ή το 1974 μετά την εισβολή ή το 1983 μετά την ανακήρυξη του Ψευδοκράτους, η Κυπριακή Δημοκρατία, καθότι θα υπάρχει το δικαίωμα αρνησικυρία σε όλα τα σοβαρά ζητήματα.

Είναι γι’ αυτό που πρέπει επιτέλους η πολιτική ηγεσία της Κύπρου αλλά και η αντίστοιχη της Ελλάδος, να παραμερίσουν τις όποιες μεταξύ τους διαφορές και να επικεντρώσουν την προσοχή τους στο τι θα πρέπει να περιέχει η λύση, ώστε να είναι όντως ένα «κανονικό» λειτουργικό και βιώσιμο κράτος της ΕΕ, αυτό που θα προκύψει από τη λύση.

  • Η όποια λύση προϋποθέτει μια συμφωνία η οποία σε τελική ανάλυση, ως μια νέα μορφή διακυβέρνησης, απαιτεί βαθιά νομική γνώση. Τούτο όχι τυχαία αφού για τα Νομικά και η άνω τελεία ή το κόμμα έχουν σημασία, οπότε μια βαθιά και πολύπλευρη νομική γνώση μπορεί να αποκλείσει κάθε εμβόλιμη, «εποικοδομητική ασάφεια».

Το ίδιο σημαντική είναι επίσης, η μεταφορά και εξοικείωσης της επιστημονικής γνώσης και εμπειρίας, ανόθευτης από μικροκομματικά συμφέροντα, στον απλό πολίτη, ο οποίος ενημερωμένος και αναμεμειγμένος στη διεκδίκηση του δικαίου θα αποτελεί πρόσθετο και κύριο υπόβαθρο στήριξης του αγώνα για το Δίκαιο.

Η τελευταία συνάντηση των εδώ αρχηγών των κομμάτων, δεν κατέδειξε δυστυχώς κοινή αντίληψη των δυσκολιών. Η μόνη δύναμη αντίστασης για διεκδίκηση λύσης δίκαιης κατά τις αρχές και αξίες της ΕΕ, βιώσιμης και λειτουργικής, παραμένει ο ίδιος ο κυρίαρχος λαός που οφείλει επιτέλους σταθερά να απαιτεί προς διάσωση του τόπου, κοινή γραμμή διεκδίκησης από το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας.

*Δικηγόρος

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *