Ο Μαυρίκιος μάς δείχνει τον δρόμο: Η ιστορική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης

Οι στρατιωτικές βάσεις των Βρετανών στο Ακρωτήρι της Κύπρου. Φωτογραφία philenews

Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΨΙΛΟΓΕΝΗ

Η πρόσφατη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για τον Μαυρίκιο, παρότι δεν είναι δεσμευτική, δεν παύει να έχει το οικουμενικό κύρος της αυθεντικότερης γνωμοδότησης στον κόσμο. Γνωμοδότησης μάλιστα αυξημένης σημασίας και ισχύος καθώς αυτή αφορά στην αυτοδιάθεση, το βασικότερο δικαίωμα των λαών, του οποίου η εφαρμογή συνιστά νομική υποχρέωση των αποικιακών δυνάμεων. Που δεν παραγράφεται ούτε με την πάροδο του χρόνου ούτε με αποικιακές μεθοδεύσεις.

Παράλληλα όμως η απόφαση είναι και μήνυμα αγώνα για τα μικρά κράτη όπως τον Μαυρίκιο και την Κύπρο, που δεν έχουν τη στρατιωτική δυνατότητα να επιβάλουν το δίκαιό τους. Γιατί ακόμα και στις περιπτώσεις που με ιμπεριαλιστικές μηχανορραφίες ένας λαός στερείται μερικώς ή και πλήρως την εφαρμογή της αυτοδιάθεσης, το δικαίωμά του σε αυτήν παραμένει σε ισχύ, όπως και η υποχρέωση της αποικιακής δύναμης να το εφαρμόσει. Ειδικά στον Μαυρίκιο, όπως και στην Κύπρο, η Βρετανία, διατηρώντας στρατιωτικές βάσεις, παραβίασε το διεθνές δίκαιο. Γιατί αυτές αποτελούν αποικιακό κατάλοιπο, δηλαδή αποικίες, που πρέπει να απελευθερωθούν με τη διαδικασία της αποαποικιοποίησης.

Όπως αναμενόταν, τα πολιτικά μας κόμματα χαιρέτισαν την ιστορική αυτή απόφαση. Παράλληλα όμως τα δύο μεγαλύτερα βιάστηκαν να υπενθυμίσουν την προτίμησή τους προς την ακολουθούμενη κοινή τους πολιτική. Ανάλογη άλλωστε ήταν και η στάση όλων των Κυβερνήσεών τους σε παλαιότερες εισηγήσεις για συμβουλευτική προσφυγή όσον αφορά στην τουρκική εισβολή και τα αποτελέσματά της, που σαφώς παραβιάζουν τόσο τις συνθήκες περί Κύπρου όσο και τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ.

  • Επειδή όμως αυτές οι γνωματεύσεις, παρά την αναμφισβήτητη αξία τους, δεν είναι δεσμευτικές και η Τουρκία δεν αποδέχεται την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου για συνολική δικαστική επίλυση του προβλήματος, θα μπορούσαμε να προσφύγουμε κατά της Βρετανίας, η οποία την αποδέχεται.

Η προσφυγή μπορεί να αφορά είτε στις στρατιωτικές της βάσεις είτε και τον ρόλο της ως εγγυήτριας δύναμης της κυπριακής ανεξαρτησίας, επειδή το 1974 δεν αντιστάθηκε στην τουρκική εισβολή και διχοτόμηση της Κύπρου. Αντίθετα, συνεργάστηκε στην επιβολή της (βλέπε μεταφορά των Τ/κ των ελευθέρων περιοχών στις κατεχόμενες, μέσω των βρετανικών βάσεων), παρότι με βάση το άρθρο 2 της συνθήκης εγγύησης είχε συμβατική υποχρέωση να την αποτρέψει.

Για τις ευθύνες και τη δυνατότητα της Βρετανίας να εξουδετερώσει τόσο το πραξικόπημα όσο και την τουρκική εισβολή, υπάρχουν και βρετανικές πηγές όπως οι εξής: 1)Wood house M.C, Modern Greece, 2)Packard Martin, Gettingit Wrong, 3)House of Commons, The Foreign Affairs Select Committee Reporton Cyprus και Francis Noel Baker, MyCyprusFile.

  • Για όσους φοβούνται βρετανική εκδίκηση, υπενθυμίζω ότι η χώρα αυτή, από το 1878 και μάλιστα απρόκλητα, δεν έπαυσε ούτε στιγμή να βυσσοδομεί κατά της Κύπρου. Ακόμα και την κολοβωμένη ανεξαρτησία που της παραχώρησε προσπάθησε δύο τουλάχιστον φορές να την αναιρέσει, το 1964 εισηγούμενη υποκατάσταση της κυπριακής Κυβέρνησης με την τριμερή επιτροπή του Λονδίνου και το 2004 όταν εκμαίευσε το σχέδιο Ανάν. Στόχος μας βεβαίως πρέπει να είναι η ειρηνική και δίκαιη επίλυση τόσο του Κυπριακού όσο και του προβλήματος των βάσεων, αρχίζοντας με διμερείς διαβουλεύσεις.

Αν αποτύχουν, που είναι και το πιθανότερο, η Κύπρος έχει κάθε δικαίωμα να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όταν μάλιστα για το ζήτημα των βάσεων, το Ανώτατο Βρετανικό Δικαστήριο εξέδωσε, σε προγενέστερο χρόνο, ουσιαστικά αντίστοιχη απόφαση με εκείνη του ανωτέρω δικαστηρίου. Ασφαλώς, μια αλλαγή πολιτικής δεν γίνεται ούτε βιαστικά ούτε αμελέτητα. Ωστόσο, μετά από μισό σχεδόν αιώνα αντιπαραγωγικών διαπραγματεύσεων, τουλάχιστον εξετάζεται επισταμένα. Διότι παρά τις οδυνηρές μας υποχωρήσεις, η Τουρκία, βασιζόμενη στην κατοχή, όχι μόνο δεν επέτρεψε την επίλυση του Κυπριακού, αλλά δημιουργώντας συνεχώς νέα προβλήματα, όπως αυτό με την ΑΟΖ, προσπαθεί με κρατική τρομοκρατία να καταλύσει ένα κράτος του οποίου εγγυήθηκε την ανεξαρτησία! Και το χειρότερο, η Κύπρος, πριν απαλλαγεί εντελώς από τα αποικιακά δεσμά της Βρετανίας, μεταβάλλεται σταδιακά, διά του εγκλήματος του εποικισμού, σε αποικία της Τουρκίας.

Δεδομένης λοιπόν της στρατιωτικής μας αδυναμίας, το Διεθνές Δικαστήριο είναι το μόνο ειρηνικό μέσο με το οποίο θα μπορούσαμε να πλήξουμε την πηγή των δεινών μας, την κατοχή, που η Τουρκία αρνείται να τερματίσει. Και αφού με την ακολουθούμενη πολιτική δεν αντιμετωπίζονται τα τουρκικά τετελεσμένα, γιατί να μην την αλλάξουμε; Ο Μαυρίκιος μάς δείχνει τον δρόμο.

  • Πρέσβης ε.τ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *