Ο μύθος ότι «μετά τη λύση ΔΔΟ, τίποτε δεν θα αλλάξει»

Ο …ηγέτης προηγείται του υποτακτικού. Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν με τον κατοχικό ηγέτη Ερσίν Τατάρ, στο παράνομο αεροδρόμιο των κατεχομένων. Φωτογραφία Τουρκική Προεδρία

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ

Με την επικείμενη πενταμερή, οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων και γενικά οι υποστηρικτές της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας ( ΔΔΟ), προβάλλουν πολύ συχνά το επιχείρημα ότι μετά την λύση της ΔΔΟ η καθημερινότητα των Ε/Κ και των Τ/Κ δεν θα αλλάξει ουσιαστικά, αφού οι περισσότερες αποφάσεις που τους επηρεάζουν θα λαμβάνονται από τα δύο κρατίδια και η κεντρική κυβέρνηση θα  αποφασίζει μόνο για ένα περιορισμένο αριθμό θεμάτων.

Προφανώς το επιχείρημα αυτό προβάλλεται για να διασκεδαστούν οι δικαιολογημένες επιφυλάξεις του κόσμου όσον αφορά την μη λειτουργικότητα της λύσης που θα συμφωνηθεί και τα αναπόφευκτα αδιέξοδα που θα προκύπτουν, τα οποία  κατ’ επέκταση θα εκμεταλλεύεται η Τουρκία για να πετύχει τους στόχους της για τους οποίους κανείς δεν αμφιβάλλει. Δηλαδή να έχει τον στρατηγικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου μέσω των Τ/Κ και των εποίκων που θα συμμετέχουν στην κεντρική κυβέρνηση και την βουλή του νέου Κράτους.

Όμως αυτοί που προβάλλουν αυτό το επιχείρημα, είτε αγνοούν τις βασικές διεργασίες λήψης αποφάσεων στην Ε.Ε. και τις ευθύνες των Κρατών Μελών, η σκόπιμα τις αποκρύπτουν.

Πιο συγκεκριμένα:

w Υπάρχει ένας μεγάλες αριθμός θεμάτων που επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα όλων των πολιτών (π.χ. προστασία καταναλωτή, δικαιώματα εργαζομένων, ανταγωνισμός, εταιρείες και επενδύσεις, ανθρώπινα δικαιώματα, περιβάλλον, ποιότητα ζωής, κ.λπ), τα οποία αποφασίζονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση υπό μορφή Οδηγιών, Κανονισμών, Συστάσεων και άλλων νομοθετικών πράξεων. Η εφαρμογή σχεδόν όλων είναι υποχρεωτική από τα Κράτη Μέλη.

w Ανάλογα με την χώρα, υπολογίζεται ότι ένα 60-70% των εθνικών πολιτικών βασίζονται στις πιο πάνω αποφάσεις που λαμβάνονται από την ΕΕ.

w Οι θέσεις του κάθε κράτους στα διάφορα Συμβούλια της Ε.Ε. προφανώς αποφασίζονται από την Κεντρική Κυβέρνηση του. Σε Ομόσπονδα Κράτη, όπως το Βέλγιο και η Γερμανία υπάρχει κάποια διαβούλευση με τα Κρατίδια, αλλά η τελική απόφαση λαμβάνεται από την Κεντρική Κυβέρνηση.

w Όταν θα ληφθούν οι αποφάσεις στην Ε.Ε., η εφαρμογή τους είναι υποχρέωση της Κεντρικής Κυβέρνησης, ως επίσης και του Κοινοβουλίου κάθε κράτους εκεί που πρέπει να μετατραπεί σε Εθνική Νομοθεσία (π.χ Οδηγίες). Αν δεν εφαρμοστούν επιβάλλονται κυρώσεις στην Κεντρική Κυβέρνηση.

w Επιπρόσθετα, η Ε.Ε. λαμβάνει πολύ συχνά αποφάσεις για την σύναψη Συμφωνιών με αρκετά τρίτα Κράτη και Διεθνείς Οργανισμούς για διάφορα θέματα, όπως εμπόριο, μεταφορές, επιβολή κυρώσεων κ.α.

Επομένως:  Αφού οι Τ/Κ θα συμμετέχουν στην Κεντρική Κυβέρνηση, ως επίσης και στην Άνω και Κάτω Βουλή, θα έχουν λόγο στον καθορισμό των θέσεων της Κεντρικής Κυβέρνησης στα διάφορα Συμβούλια και στην εφαρμογή των αποφάσεων της Ε.Ε., ως επίσης και στις διεθνείς και διμερείς σχέσεις του νέου Κράτους.

Αν οι Ε/Κ και οι Τ/Κ δεν συμφωνούν, τότε θα υπάρχει αδιέξοδο και η Κύπρος δεν θα μπορεί να λειτουργεί ως κανονικό Κράτος Μέλος της Ε.Ε., με αποτέλεσμα να της επιβάλλονται συχνά κυρώσεις

Επιπρόσθετα, δεν θα είναι σε θέση να αναπτύξει ελεύθερα τις διμερείς της σχέσεις με άλλες χώρες με στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της.

Για παράδειγμα αν η Ε.Ε. αποφασίσει να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η κάποια άλλη πράξη της, πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι οι Τ/Κ δεν θα συμφωνήσουν.

Επιπρόσθετα, ποια μπορεί να είναι η θέση της Κυβέρνησης της Ομόσπονδης Κύπρου, στις διαφορές Ελλάδας – Τουρκίας και πως μπορούν να διαμορφωθούν οι διμερείς σχέσεις της Κύπρου με χώρες όπως το Ισραήλ, την Αίγυπτο και άλλες, αν η Τουρκία διατηρεί εχθρικές σχέσεις με αυτές; Είναι δυνατόν οι Τ/Κ να συμφωνήσουν στην ανάπτυξη τέτοιων σχέσεων στον τομέα της ενέργειας, της ασφάλειας ή αλλού;

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1: Πέραν από τις απροσδιόριστες δηλώσεις και γενικότητες για «επανένωση και απελευθέρωση», για «Τ/Κ συμπατριώτες μας» (ενώ γνωρίζουμε ότι η πλειοψηφία θα είναι έποικοι), τις πολύπλοκες και δυσνόητες συνταγματικές διευθετήσεις, τις αφελείς θέσεις «να πείσουμε την Τουρκία» και άλλες ερασιτεχνικές αναλύσεις, θα πρέπει οι πολιτικοί μας να κάνουν μια στάση από την κεκτημένη ταχύτητα δεκαετιών και να ενδιατρίψουν για λίγο σε ποιο Κράτος και ποια κοινωνία θα ζούμε αν συμφωνηθεί κάποια συνεταιρική λύση με την Τουρκία, όπως η ΔΔΟ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 2: Θα μπορούσε κάποιος να πει με κάποια λογική ότι όλα τα πιο πάνω είναι προβλέψεις και δεν μπορούν να αποτελέσουν βέβαια δεδομένα.

Όμως σε τέτοιες περιπτώσεις, πέραν από την αντικειμενική κρίση του καθενός, το στοιχείο που οδηγεί στην πλησιέστερη αλήθεια είναι οι ιστορικές πραγματικότητες και εμπειρίες, όπως το τι συνέβη στα τρία χρόνια που οι Ε/Κ και οι Τ/κ έζησαν μαζί ως ανεξάρτητο Κράτος, τα παραδείγματα του Λιβάνου, της Βοσνίας, του Βελγίου και άλλων χωρών, όπου οι διαφορές και το βίαιο παρελθόν δεν είναι τόσο έντονα και οι διαμαχόμενες κοινότητες δεν είχαν μια τρίτη χώρα όπως την Τουρκία, η οποία όχι μόνο θα αναμειγνύεται στα εσωτερικά τους, αλλά και να έχει στόχο να τους ελέγχει.

*Εκτελεστικός διευθυντής του Flight Safety Foundation Mediterranean 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *