Ο νεκρός δεδικαίωται;

Η ολομέλεια της κυπριακής Βουλής. Φωτογραφία Philenews

Της ΧΡΥΣΤΑΛΛΑΣ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Σε μια εποχή που το ενδιαφέρον των ανθρώπων είναι στραμμένο αλλού, θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο. Δεν πέρασε όμως. Σε αντίθεση με τα αντανακλαστικά των βουλευτών που δεν λειτούργησαν, κάποιων πολιτών λειτούργησαν άψογα και ρώτησαν «από πού κι ως πού να τιμάται ένας άνθρωπος που δικάστηκε και καταδικάστηκε για διαφθορά, που κατέκλεψε το δημόσιο, που εκμεταλλεύτηκε την εμπιστοσύνη που του έδειξαν οι πολίτες;».

Μόνο τότε κάποιοι βουλευτές κατάλαβαν το ατόπημα τους και έσπευσαν να διαχωρίσουν τη θέση τους, ζητώντας εξηγήσεις από τον πρόεδρο της Βουλής που τους έφερε –όπως του καταμαρτυρούν– προ τετελεσμένων. Κι η απάντηση του ήταν (περίπου) πως «έτσι είθισται». Με άλλα λόγια, άμα πεθάνει κάποιος «δικός τους», κάποιος που έκατσε στα ίδια έδρανα, ανεξάρτητα από τι έπραξε στη ζωή του, τι πρόσφερε και τι πήρε από το δημόσιο, του αποδίδεται φόρος τιμής. Από savoir vivre. Μονόλεπτος σιγή λοιπόν προς τιμήν του τέως υπουργού, τέως βουλευτή, τέως παράγοντα, Ντίνου Μιχαηλίδη. Τον οποίο η ιστορία θα θυμάται μόνο για την εμπλοκή του σε μίζες από την αγορά οπλικών συστημάτων.

Αν και θα γραφτεί κι αυτό στα άπαντα του Δημήτρη Συλλούρη –μαζί με την πρόσκληση προς την Χρυσή Αυγή σε δεξίωση στις Βρυξέλλες, μαζί με την υποδοχή του Ντάνου, τον κώδικα συμπεριφοράς των μελών του Κοινοβουλίου– είναι άξιον απορίας τι σκέφτηκαν οι βουλευτές όταν ο πρόεδρος της Βουλής τους ζήτησε να τηρήσουν μονόλεπτη σιγή προς τιμήν του Ντίνου Μιχαηλίδη. Έκκληση στην οποία πειθάρχησαν χωρίς καμία ένσταση.

Τόσο κοντή είναι η μνήμη, τόσο ευθυγραμμίστηκαν όλες οι καμπύλες; Προφανώς ναι. Από τα μνημόσυνα του Γρίβα –κάθε χρόνο και με λιγότερη αιδώ– μέχρι τις τιμές προς ένα καταδικασμένο για διαφθορά βουλευτή, όλα στο ίδιο μπλέντερ. Πώς να ξεχωρίσει λοιπόν κάποιος αυτούς που πραγματικά τους πρέπουν τιμές από τους υπόλοιπους στους οποίους αποδίδονται από κεκτημένη ταχύτητα ή από βλακεία. Γιατί από συμφέρον, είναι δύσκολο να πούμε. Ποιο συμφέρον έχει ο οποιοσδήποτε βουλευτής της παρούσας σύνθεσης του Κοινοβουλίου να προσδώσει τιμή σε έναν άνθρωπο, ο οποίος –σύμφωνα με την ποινή που του επιβλήθηκε– θα έπρεπε να βρίσκεται ακόμα στη φυλακή; Το μόνο συμφέρον που μπορεί να δει κάποιος είναι το ξέπλυμα της υστεροφημίας όλων όσων περνούν από τη Βουλή.

Ωστόσο, ο νεκρός δεν δικαιώνεται, ούτε καθαγιάζεται. Και ούτε είναι ανάγκη να υποκριθούμε πως κάθε νεκρός ήταν υπέροχος. «Στους ζωντανούς χρωστάμε σεβασμό, αλλά στους νεκρούς χρωστάμε μόνο την αλήθεια», είπε ο Βολταίρος.

chrystalla@phileleftheros.com

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *