Ο Ντόναλτ Τραμπ, οι απελπισμένοι και ο βαθύς διχασμός

US President Donald J. Trump (C) speaks beside US Secretary of Defense Jim Mattis (R), US Secretary of Veterans Affairs David Shulkin (L); during a meeting with members of his Cabinet, in the Cabinet Room of the White House in Washington, DC, USA, 08 March 2018. EPA, MICHAEL REYNOLDS, POOL

Του Πανίκου Παναγιώτου

Σε κάθε κοινωνία και χώρα συγκρούονται διαφορετικοί κόσμοι γιατί δεν έχουν κοινές ανάγκες και κοινά συμφέροντα. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ανήλθε στην εξουσία τυχαία. Κι ακόμη φαίνεται ότι τα περισσότερα στελέχη του Δημοκρατικού, αλλά και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, δεν έχουν κατανοήσει σε βάθος τους λόγους που ένα άτομο σαν τον Τραμπ έγινε ο 45ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η πιθανή εμπλοκή της Ρωσίας στην προεκλογική περίοδο, όπως και η «ασυμπάθηστη» Χίλαρι Κλίντον μπορεί να συνέβαλαν για να κερδίσει τις εκλογές, αλλά δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι ο Τραμπ κατάφερε με το δικό του ιδιόμορφο τρόπο να αγγίξει τα προβλήματα υπολογίσιμης μερίδας ψηφοφόρων, ανεξάρτητα αν τους διαψεύσει στη συνέχεια ως ένοικος του Λευκού Οίκου.

Το μεγαλύτερο κομμάτι της συντηρητικής και υπερσυντηρητικής Αμερικής τον αγκάλιασε επειδή «έπαιξε» με απόψεις και ατάκες που την αντιπροσωπεύουν. Στο πρόσωπό του βρήκε έναν εκφραστή της ιδεολογίας της. Επιπλέον, τον ψήφισαν απελπισμένοι πολίτες, θύματα συγκεκριμένων πολιτικών και οικονομικών επιλογών που πίστεψαν ότι ο Τραμπ  θα ανατρέψει το κατεστημένο της Ουάσιγκτον. Σύμφωνα με τη λαϊκή ρήση, «ο απελπισμένος κι από γυμνό σπαθί πιάνεται για να γλιτώσει». Άλλωστε, το σύνθημα «αλλαγή» χρησιμοποιείται παντού με περισσή ευκολία και στο τέλος, τις πλείστες φορές, διαψεύδονται προσδοκίες και όνειρα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Πέρα από τις χώρες εκείνες που υποφέρουν από συγκρούσεις εξαιτίας διαφορετικών θρησκευτικών και φυλετικών προελεύσεων, ο τομέας που, συνήθως, καθορίζει μια εκλογική αναμέτρηση είναι το οικονομικό χάσμα ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις. Κι όσο διογκώνεται αυτό το χάσμα κι όσο οι πολίτες αναζητούν –μερικές φορές απεγνωσμένα– να πιαστούν από κάπου, τόσο πιο εύκολα εισχωρούν στον δημόσιο βίο τα δήθεν «αντισυστημικά» άτομα, με την υπόσχεση να παλέψουν ενάντια στη διαφθορά και την ανεργία. Βέβαια, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις με περισσότερη αλήθεια και ειλικρίνεια.

Από τη μέρα, λοιπόν, που ο Τραμπ ανέλαβε καθήκοντα προέδρου, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος με τις θέσεις και τις επιλογές του, διαμορφώθηκε ένα «αινιγματικό τοπίο», με απρόβλεπτη έκβαση, εντός και εκτός Ηνωμένων Πολιτειών. Το πιο ανησυχητικό σημάδι είναι ότι η χώρα παραμένει βαθιά διχασμένη. Και δεν οφείλεται μόνο στις μόνιμες και φυσιολογικές αντιπαραθέσεις στη βάση κοινωνικών, οικονομικών και ιδεολογικών παραμέτρων. Είναι κάτι άλλο πολύ πιο επικίνδυνο που θυμίζει άλλες εποχές σε άλλα μέρη. Για την αντιμετώπισή του χρειάζεται ενοποιητικός λόγος, σοφία και ανθρωπισμός, έννοιες που απουσιάζουν από το σημερινό αμερικανικό, αλλά και γενικότερα το διεθνές πολιτικό σκηνικό

*δημοσιογράφος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *