Ο πληθυσμός συνήθισε να ζει σε αυτή την κατοχική τάξη πραγμάτων, εξοικειώθηκε

A man visits a part of the so-called 'Green Line' as he walks in front of barrels and sandbags that block a road from the Greek Cypriot South to the Turkish Cypriot in the North near a main checkpoint in the Ledras street in the divided capital Nicosia, Cyprus, 08 January 2017. UN-led talks for a solution of the Cyprus issue between the leaders of the two communities, namely President Nicos Anastasiades and Turkish Cypriot leader Mustafa Akinci, will be held in Geneva between 09 and 11 January and from 12 January onward a Conference on Cyprus will take place. EPA/KATIA CHRISTODOULOU

Του Σενέρ Λεβέντ

Προσκαλώ και εγώ στον βορρά τους Ελληνοκύπριους φίλους μου που διαμένουν στον νότο. Πάντα είμαι συγκρατημένος όταν το κάνω αυτό. Διότι δεν γνωρίζω αν περνούν στον βορρά. Συχνά συναντώ άτομα που δεν έχουν περάσει καθόλου. Με ευχαριστούν ευγενικά και λένε ότι δεν θα μπορέσουν να έρθουν. Δεν χρειάζεται να μου απολογούνται όταν το λένε αυτό. Τους καταλαβαίνω. Και δεν τους κατακρίνω. Το έγραψα και προηγουμένως. Αυτή είναι μια στάση αρχών. Τη σέβομαι. 

Τους έρχεται βαρύ να περιπατούν στα κατεχόμενα εδάφη της χώρας τους, να γλεντούν και να λούζονται στη θάλασσα. Δεν θέλουν να πλησιάσουν τη σημαία που βρίσκεται στο βουνό. Δεν αντέχουν ακόμα και να τη βλέπουν από μακριά. Πώς να τη δουν από κοντά; Ο πληθυσμός στον βορρά συνήθισε να ζει σε αυτή την κατοχική τάξη πραγμάτων. Εξοικειώθηκε. Μάλιστα νομίζω ότι δεν αντιλαμβάνεται καν ότι ζει σε ένα σύστημα κατοχής. Διότι αυτή η κατοχή μοιάζει με δερματική ασθένεια. Δεν φαίνεται και πολύ απ’ έξω.

Για να την καταλάβεις πρέπει να την αντιμετωπίσεις. Όπως για παράδειγμα την αντιμετώπισε ένας υπουργός μας. Ένας στρατιωτικός διοικητής του είχε πει κάποτε το εξής στην πρεσβεία: «Δεν μπορείτε να πάτε ακόμα και στην τουαλέτα χωρίς να μας ρωτήσετε!»

Αν οι πολιτικοί μας ήταν τόσοι θαρραλέοι ώστε να αποκάλυπταν τις προσβολές που δέχονται από Τούρκους αξιωματούχους, θα βλέπατε τι είδους κατοχή υπάρχει εδώ. Ή αυτά που γίνονται κατά της εφημερίδας «Αβρούπα-Αφρίκα» είναι ο καθρέφτης του κατοχικού συστήματος. Το τίμημα τού να αποκαλεί κάποιος την Τουρκία κατοχική δύναμη είναι βόμβες, σφαίρες και λιντσάρισμα. Είναι φυλάκιση. Υπάρχουν και κάποιοι που θέλουν περισσότερα. Να δολοφονηθούμε! Ούτως ώστε να πιστέψουν ότι πράγματι αγωνιζόμαστε εναντίον της κατοχής! Όσοι λένε αυτά που λέμε εμείς. Όσοι γράφουν αυτά που γράφουμε εμείς. Καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτή η κατοχή. Η κατοχή δεν είναι μόνο εδαφική, δεν είναι μόνο στρατιωτική κατοχή. Είναι κατοχή κεφαλαίου. Κατοχή πληθυσμού. Δεν άφησαν εδώ αυτό που ονομάζεται τουρκοκυπριακή κοινότητα! Υπάρχουν παράπονα ότι έφτασαν στα ύψη τα εγκλήματα.

Γιατί εκπλήσσεστε; Μήπως αυτό είναι κάτι για να εκπλήσσεστε σε ένα μέρος στο οποίο μια εφημερίδα υπόκειται σε επίθεση λιντσαρίσματος και πετροβολείται υπό την προστασία της αστυνομίας; Η αστυνομία δεν είναι αστυνομία. Η κυβέρνηση δεν είναι κυβέρνηση. Ο δικαστής παραιτήθηκε λέγοντας ότι «δεν μπορώ να ασκήσω το επάγγελμα του δικαστή σε αυτό το σύστημα». Τι άλλο περιμένετε να γίνει για να καταλάβετε τι είδους σύστημα είναι αυτό;

Ένας πολίτης που διαβάζει τα άρθρα μου από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με ρωτάει: «Αφού παρ’ όλα αυτά μπορείς να τα γράφεις αυτά, σημαίνει ότι είσαι υπερβολικά ελεύθερος. Τι άλλο θες; Αν υπήρχε κατοχή εδώ, θα μπορούσες να τα γράφεις αυτά;» Δεν κατάγεται από την Τουρκία εκείνος που το έγραψε αυτό. Είναι Κύπριος. Τι να του πω, πώς να του εξηγήσω; Ντρέπομαι να διηγούμαι τι ζήσαμε μέχρι σήμερα, πόσες φορές ήρθαμε αντιμέτωποι με τον θάνατο. Διότι ξέρω ότι αυτό δεν είναι δείγμα ταπεινοφροσύνης. Δεν μου αρέσει να καυχιέμαι, ούτε να με παινεύουν. Αν δεν ξέρει ότι κάθε είδους ελευθερία έχει ένα τίμημα, εγώ τι να κάνω; Δεν ξέρει ότι και εδώ η τιμή της ελευθερίας είναι το κεφάλι. Λέω «πλήρωσε και εσύ να πάρεις και εσύ». «Εγώ δεν τη χρειάζομαι, νιώθω τον εαυτό μου ελεύθερο», λέει. Σας το είπα. Πάρα πολλοί δεν αντιλαμβάνονται καν την κατοχή αυτή. Θεωρούν ότι όλες οι συμφορές που τους συμβαίνουν οφείλονται στις κακές πρακτικές της εδώ κυβέρνησης. Βρίσκουν φταίξιμο στους εδώ κυβερνώντες και όχι στην Άγκυρα. Μάλιστα πιστεύουν ότι χρειαζόμαστε και εμείς έναν ηγέτη όπως ο Ταγίπ Ερντογάν.

Κάποιος άλλος με ρώτησε το εξής: «Πώς θα σωθούμε; Τι χρειάζεται για να λυθεί το Κυπριακό;» «Πρώτα απ’ όλα πρέπει να καταλάβουμε ότι βρισκόμαστε υπό κατοχή και να παραπονεθούμε γι’ αυτό», του λέω. Φέρνω και ένα παράδειγμα. Εκπρόσωποί μας πηγαινοέρχονται στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο. Μεικτές αντιπροσωπείες. Τόσο αριστεροί όσο και δεξιοί. Αλλά όλοι λένε τα ίδια πράγματα στα μέρη που πηγαίνουν, πάντα παραπονιούνται για τα ίδια πράγματα. Μέσα σε ένα πνεύμα «εθνικής ενότητας και ομοψυχίας». Κανείς δεν είπε μέχρι σήμερα ότι βρισκόμαστε υπό την κατοχή της Τουρκίας. Τι άλλο κάνουν εκεί εκτός από το να επιτίθενται στην ελληνοκυπριακή πλευρά κάτω από τα φτερά της Τουρκίας; Όσοι δεν γεύτηκαν την πραγματική ελευθερία και ανεξαρτησία, δεν γνωρίζουν τι σημαίνει αυτό το πράγμα βεβαίως. Δεν μπορείτε να τους βρείτε στις σελίδες της ιστορίας. Μόνο στην ιστορία της εθελοντικής δουλείας και σκλαβιάς μπορείτε να τους βρείτε…

Πηγή: Αφρίκα, Αναδημοσίευση Πολίτης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *