Ο Πρίγκιπας Κροπότκιν δεν ζει στη Λευκωσία.

File Photo: Πόντιουμ της Κυπριακής Δημοκρατίας Φωτογραφία ΚΥΠΕ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΡΔΙΚΗ

Προφανώς πολλοί σε πρώτη φάση δεν θα γνωρίζετε ποιος είναι ο πρίγκιπας Πέτρος Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν. Είμαι βέβαιος ότι μέχρι το τέλος του άρθρου οι περισσότεροι θα έχετε ήδη πάει στο Google και θα μάθατε λίγες βασικές πληροφορίες για αυτή την μεγάλη ιστορική προσωπικότητα. Δεν πειράζει που δεν θα έχετε ποτέ ακούσει γι’ αυτόν τίποτα, ούτε έχετε διαβάσει ίσως ούτε ένα του βιβλίο. Το γεγονός ότι αυτός ο άνθρωπος πριν λιγότερο από 100 χρόνια επηρέασε με τις ιδέες του την ροή της παγκόσμιας ιστορίας είναι εντελώς ασήμαντο και ανάξιο μνήμης ή αναφοράς για το θέμα μας.

Θα μου πείτε ποιο είναι το θέμα μας; Πως και θυμήθηκα τον Κροπότκιν και ποια η σχέση του με την πρωτεύουσα της χώρας μας; Δεν θυμήθηκα κατά ακρίβεια τον ίδιο αλλά κάτι που έγραψε. Κάτι που για μένα έγινε κανόνας της προσωπικής μου εμπλοκής με την πολιτική και θεμέλιο του πολιτικού σχήματος που δημιούργησα-μαζί με άλλους- πριν από πέραν των 25 χρόνων, κάτι που μου τριβελίζει το μυαλό και με βασανίζει καθώς παρακολουθώ τις πρόσφατες εξελίξεις:

«Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν έπαιρναν την εξουσία αυτοί που δεν την θέλουν».

Κι όμως στην μικρή μας χώρα και εν όψει των προεδρικών εκλογών που θα γίνουν μετά από 14 μήνες παρακαλώ, φαίνεται να έχουμε πληθώρα εραστών της εξουσίας, που την θέλουν διακαώς. Κάποιοι μάλιστα εξ αυτών δίνουν την εντύπωση ότι βιάζονται ιδιαίτερα να ανέβουν στο βάθρο της και προκαλούν αρκετό θόρυβο γύρω από την περίπτωση τους.

Η αλήθεια είναι ότι στα τόσα χρόνια που έχω ζήσει στην πολιτική -κατά κάποιους πολιτική είναι η διαχείριση της εξουσίας- δεν έχω συναντήσει πολλά άτομα  που να μην είναι ερωτευμένα με αυτή. Όχι με την πολιτική, με την εξουσία. Έχω συναντήσει πολλά άτομα χωρίς ταλέντο, ικανότητες, όραμα και πίστη σε συλλογικούς στόχους, αλλά με πολύ ανεβασμένο «εγώ» και μεγάλες δόσεις «ματαιοδοξίας» που ήθελαν να κατακτήσουν μια τελοσπαντων θέση εξουσίας. Για πολλούς και διάφορους λόγους -που δεν είναι του παρόντος- το σύνηθες είναι διάφοροι «φιλόδοξοι» να διεκδικούν θέσεις στις πυραμίδες εξουσίας – σε κομματικό ή πολιτειακό επίπεδο- χωρίς να έχουν τις ικανότητες, το ταλέντο, τις γνώσεις και τις δυνάμεις. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις αλλά ο κανόνας είναι δυστυχώς αυτός. Από την άλλη, πολλοί ικανοί και άξιοι άνθρωποι απαξιούν να εμπλακούν στην πολιτική γιατί τους λείπει η ματαιοδοξία της εξουσίας.

«Χωρίς προσωπική φιλοδοξία δεν προχωράς στην πολιτική» μου είπε ένα βράδυ στη Θεσσαλονίκη ένας συναγωνιστής. Αυτός έκανε όντως καριέρα στην πολιτική. Και ένας άλλος όταν κάναμε μαζί το στρατιωτικό, μου είπε -πριν από 42 χρόνια – ότι θα γίνει πολιτικός και κάποτε ίσως και πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Μπορεί να το αξίζουν οι άνθρωποι, δεν θα το κρίνω εγώ. Ομολογώ όμως ότι προσωπικά αντιπαθώ την πολιτική ματαιοδοξία, από όποιον κι αν εκφράζεται. Δεν θέλω να πάρω θέση στη διελκυστίνδα που αναπτύχθηκε μεταξύ κάποιων υποψηφίων για τις προεδρικές εκλογές, αλλά στην δική μου αντίληψη αυτοί που ντύνονται τον μανδύα του «σωτήρα» ή του «εις και μόνος» μου είναι εξ υπ’ αρχής αντιπαθείς.

Έχω προλάβει να ζήσω την εποχή που οι υποψήφιοι για την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας έλεγαν (και ήθελαν) ότι θα λύσουν το Κυπριακό. Και το πίστευαν. Είχαν τελοσπαντων πίστη σε ένα όραμα, σε μια ουτοπία αν θέλετε. Και την υπηρετούσαν.

Αντίθετα όσα παρακολουθώ αυτές τις μέρες γύρω από το θέμα κάποιων υποψηφιοτήτων μου δίδουν την εντύπωση ότι όλα γίνονται για χάριν της νομής της εξουσίας με όλα τα συναφή συμπράγκαλα της. Απουσιάζει το συλλογικό όραμα. Υπερτερεί το «εγώ». Και όσοι πιστοί προσέλθετε.

Δεν ξέρω πόσοι πιστοί θα ακολουθήσουν την προσωπική φιλοδοξία του ενός ή του δείνα υποψηφίου προέδρου.

Ένα είναι το σίγουρο: Ο Κροπότκιν δεν ζει εδώ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.