Οι δημοσκοπήσεις και η τηλεοπτική παρουσίασή τους

Η κάλπη από τις Προεδρικές εκλογές του 2013/ ΚΥΠΕ/ Κάτια Χριστοδούλου

Του ΠΕΤΡΟΥ Θ. ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ

Οι δημοσκοπήσεις και τα αποτελέσματά τους είναι κάτι που ενδιαφέρει τους ενεργούς πολίτες. Ιδιαίτερα σε προεκλογική περίοδο όλοι θέλουν να ενημερωθούν για τα ποσοστά των κομμάτων και άλλα ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Για το λόγο αυτό τα κανάλια διεξάγουν δημοσκοπήσεις. περισσότερες από μία και ενημερώνουν τους τηλεθεατές τους με ειδικά προγράμματα, όποτε ανακοινώνονται τα ευρήματα.

Η άποψή μου είναι ότι τα τηλεοπτικά προγράμματα παρουσίασης των ευρημάτων των δημοσκοπήσεων είναι από τα πιο ανιαρά τηλεοπτικά προγράμματα για τους θεατές που ενδιαφέρονται και τα παρακολουθούν. Σε μια προεκλογική δημοσκόπηση το πιο ενδιαφέρον αποτέλεσμα είναι τα ποσοστά των κομμάτων. Είναι το καλύτερο πιάτο του μενού. Είναι το κύριο πιάτο για το οποίο κάθονται οι τηλεθεατές, αναμένοντας το σερβίρισμά του.

Συνήθως αυτό το πιάτο με το ψητό σερβίρεται τελευταίο, περίπου 80 – 100 λεπτά από την έναρξη του προγράμματος. Μέχρι εκείνη την ώρα τα κανάλια σερβίρουν στους θεατές ανούσιες σαλάτες, συνήθως άγευστες ή αλμυρές, συνήθως αδιάφορες ή προβλέψιμες και σπάνια ενδιαφέρουσες.

Ανάμεσα στις σαλάτες υπάρχουν διαλείμματα με μεγάλη διάρκεια. Είναι η ώρα που οι σοφοί  λειτουργοί των καναλιών δίνουν χρόνο στους εκπροσώπους των κομμάτων, για να εκφράσουν τις απόψεις τους για τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Κι έτσι αν στις σαλάτες που μας σέρβιραν υπήρχε και κάποιο γευστικό ή ωφέλιμο λαχανικό, η γεύση χάνεται μέσα στις ανούσιες, άγευστες και κουραστικές προσπάθειες των εκπροσώπων των κομμάτων, που τραβούν τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων για να τα φέρουν στα μέτρα των κομμάτων τους, όπως έκανε ο Προκρούστης με τους διερχόμενους διαβάτες.

Φυσικά δεν απορρίπτω τα διάφορα ερωτηματολόγια που περιλαμβάνει η έρευνα. Θα ήθελα μόνο οι ερωτήσεις να είναι πιο στοχευμένες και το αποτέλεσμα να δείχνει κάποια ουσιαστική θέση των ψηφοφόρων. Για παράδειγμα θα ήταν καλύτερα, αντί η δημοσκόπηση να ρωτά με ποιο κριτήριο θα ψηφίσει ο ψηφοφόρος, να τον ρωτά «Αν ο εκλεκτοί σου υποψήφιοι ανήκουν σε κόμμα που οι θέσεις του για το κυπριακό είναι αντίθετες με τις δικές σου, θα ψήφιζες το κόμμα των εκλεκτών σου;» Ή «θα ψήφιζες το κόμμα των εκλεκτών σου, αν οι ηγέτες του ενεργούν με τρόπο που εσύ διαφωνείς απόλυτα;»

Το ψητό, δηλαδή η πρόθεση ψήφου και τα ποσοστά των κομμάτων σερβίρονται τελευταία. Ο λόγος είναι για να κρατούν στο τραπέζι τους τηλεθεατές μια και ξέρουν πως στην ουσία αυτό το εύρημα ενδιαφέρει τους καημένους τους τηλεθεατές, όσους δηλαδή ενδιαφέρονται για τα ποσοστά των κομμάτων στη δεδομένη περίοδο.

Θεωρώ ότι για τους τηλεθεατές θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα μια παρουσίαση των ευρημάτων της δημοσκόπησης κυρίως με την εμφάνιση των καρτών και την ταυτόχρονη επεξήγηση των ευρημάτων από τον διενεργήσαντα τη δημοσκόπηση. Αυτό θα ήταν αρκετά ικανοποιητικό για τους τηλεθεατές. Αν το κανάλι θα ήθελε να κάμει πιο ενδιαφέρον το πρόγραμμά του, θα μπορούσε να περιλάβει τα σχόλια ενός ή δύο πολιτικών αναλυτών, που να ερμηνεύουν τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων και να τα τεκμηριώνουν, ιδιαίτερα αν διαφωνούν μεταξύ τους.

Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί τηλεθεατές που να αναμένουν ή να παρακολουθούν με ενδιαφέρον τα σχόλια που κάνουν οι εκπρόσωποι των κομμάτων για τα ευρήματα μιας δημοσκόπησης. Είναι πολύ ανιαρή ακρόαση, ακόμα και για τους φανατικούς οπαδούς των κομμάτων να ακούνε τους κομματικούς εκπροσώπους να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Ο θεατής ενδιαφέρεται να δει και να κρίνει μόνος του τα ευρήματα της δημοσκόπησης και ιδιαίτερα να βλέπει της γραφικές παραστάσεις, όταν αρμόδιοι αναλυτές σχολιάζουν και επεξηγούν τα ευρήματα της δημοσκόπησης.

Νομίζω ότι  40 – 60 λεπτά θα ήταν αρκετά για την παρουσίαση και τον σχολιασμό μιας έρευνας. Και τούτο είναι εφικτό και η παρουσίαση πιο ενδιαφέρουσα, αν απουσίαζαν από το πρόγραμμα εκπρόσωποι των κομμάτων, που το μόνο που πετυχαίνουν είναι να εκνευρίζουν τους τηλεθεατές. Μια τέτοια παρουσίαση νομίζω ότι θα εξασφάλιζε και μεγαλύτερη τηλεθέαση.

Οι πιο πάνω σκέψεις αποτελούν τις διαπιστώσεις ενός ενεργού πολίτη, που δεν διεκδικεί, ούτε έχει γνώσεις επικοινωνιολόγου, ειδικού για την τηλεόραση ή ερευνητή για τις προτιμήσεις των τηλεθεατών. Απλώς εκφράζω την εντύπωση που μου έχει δημιουργηθεί, παρακολουθώντας για πολλά χρόνια τις τηλεοπτικές παρουσιάσεις των δημοσκοπήσεων.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *