Οι κομματικές ηγεσίες, στην ολύμπια μακαριότητά τους, αποψιλώνονται από μυαλά και ανθρώπους

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΠΟΛΥΒΙΟΥ*

Οι ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου 2019 είναι πια παρελθόν. Η αποχή συνέχισε να παραμένει σε πολύ ψηλά επίπεδα και τα ποσοστά του ΕΛΑΜ αυξήθηκαν κι άλλο -έστω και εάν δεν επιτεύχθηκε η είσοδος της κυπριακής ακροδεξιάς στην Ευρωβουλή. Εντυπωσίασε η επιτυχία του Λουκά Φουρλά, που ακολουθεί το προηγούμενο της Ειρήνης Χαραλαμπίδου και του Παύλου Μυλωνά στις δύο τελευταίες βουλευτικές εκλογές: Η υψηλή τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα παραμένει σημαντικό προσόν εκλεξιμότητας.

  • Από τους δύο γνωστότερους Τουρκοκύπριους υποψήφιους, ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ ήταν ο θριαμβευτής των εκλογών καθώς, κατά τα φαινόμενα, πολλοί από τους «προσωπικούς του ψηφοφόρους» θα τον ψήφιζαν είτε κατέβαινε με το ΑΚΕΛ είτε με τον ΔΗΣΥ. Δεν υπάρχουν πολλοί πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας που να τυγχάνουν τέτοιας υπερκομματικής αποδοχής που να ενώνει τους παραδοσιακούς πόλους της κυπριακής Δεξιάς και Αριστεράς.

Και όπως αποδείχθηκε, κατά την άποψή μας, η πολεμική προς τον Ν. Κιζίλγιουρεκ από τον ΔΗΣΥ στην όψιμη προεκλογική περίοδο βοήθησε την υποψηφιότητά του, αντί να τη βλάψει. Καταγράφουμε, στις παραδοξότητες των εκλογών, την επιμονή του (πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας) και ευρωβουλευτή, πλέον, Ν. Κιζίλγιουρεκ, να αποφύγει να δηλώσει εάν στις Βρυξέλλες θα εκπροσωπεί τη χώρα του –ως Κυπριακή Δημοκρατία. Σημειώνουμε, επίσης, ότι στελέχη του ΑΚΕΛ την επομένη των εκλογών έσπευσαν να τονίσουν ότι το κόμμα τους ήταν το μόνο που κατήλθε με «δικοινοτικό ψηφοδέλτιο». Τέτοιες δηλώσεις μεγαλώνουν έτι περαιτέρω τη σύγχυση του απλού Κύπριου πολίτη που προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να κατανοήσει την έννοια που δίνουν οι πολιτικές μας ηγεσίες στη «δικοινοτικότητα» ή τη «διζωνικότητα».

  • Αντίθετα, ο Σενέρ Λεβέντ, όπως φάνηκε και από πρόσφατο του άρθρο (εφημ. «Πολίτης» 28 Μαΐου 2019) δικαιούται να νιώθει πίκρα για τη μικρότερη απήχηση που είχε η δική του υποψηφιότητα. Όπως έγραψε, «Αποκάλεσα εισβολέα και κατοχική δύναμη την Τουρκία. Έχασα. Είπα: επιστρέψτε αμέσως το Βαρώσι στους ιδιοκτήτες του και ανοίξτε το. Έχασα…». Επιλογές υποψηφίων και ψηφοφόρων…

Η αποτυχία των Νίκου Τορναρίτη και Νεοκλή Συλικιώτη επίσης προκάλεσε αίσθηση, ενώ τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ καταγράφουν ότι και στα άλλα δύο κόμματα που εξέλεξαν ευρωβουλευτές (ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ) οι ανεπίσημοι «κομματικοί εκλεκτοί» απέτυχαν, με κάθε περίπτωση και κάθε κόμμα, βέβαια, να έχει ιδιαιτερότητες.

Ίσως, και σε αυτές τις εκλογές να εκδηλώθηκε η «χαλαρή ψήφος», όπως κατά παράδοση στις ευρωεκλογές στην Κύπρο, όπου λίγο–πολύ είναι αναμενόμενη η μοιρασιά των έξι εδρών στα τέσσερα πρώτα κόμματα. Από την άλλη, είναι προφανές ότι και σε αυτές τις εκλογές φάνηκε η «κρίση ταυτότητας» του κυπριακού κομματικού συστήματος.

Ο μικρός τόπος και τα μεγάλα πάθη του, οι αργοί ρυθμοί αλλαγών που επιβάλλει η νησιωτικότητα, και η διπαραταξιακή πολωτική διαίρεση όπως θεμελιώθηκε στις περιόδους κρίσης του 1948-1949 και του 1971-1974 έχουν χαράξει έντονα τις κομματικές γραμμές –για πολλούς ανεξίτηλα και απαράγραφα. Όμως, ακόμη και στην Κύπρο, νομοτελειακά, αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνεται αιώνια. Η οριζόντια αντιπαράθεση του «ναι» και του «όχι» του 2004 δοκίμασε τις αντοχές όλων των κομμάτων, δεν στάθηκε όμως ικανή να κλονίσει το πολιτικό σκηνικό. Αντίστοιχοι, εντονότεροι κλονισμοί καταγράφονται τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της παρατεταμένης κρίσης στην οικονομία, τους θεσμούς και τις αξίες. Η ανανέωση δεν έχει έρθει ποτέ –καθώς δεν αποτελεί μόνο θέμα προσώπων, ηλικίας ή …ηλεκτρονικής μηχανογράφησης.

  • Οι κομματικές ηγεσίες, στην ολύμπια μακαριότητά τους, αποψιλώνονται από μυαλά και ανθρώπους που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν σε ιδέες, κριτική και στον πολιτικό διάλογο. Και η απόσταση των «ηγετών» από την καθημερινότητα και τα πραγματικά προβλήματα και τις αντιλήψεις των πολιτών αυξάνεται. Κραυγαλέο παράδειγμα αποτελεί, θεωρώ, η επιλογή της ηγεσίας του ΔΗΣΥ να καλέσει ως ομιλητή στο πρόσφατο φιλολογικό μνημόσυνο του Γλαύκου Κληρίδη τον Κώστα Σημίτη.

Και δεν εννοώ τη ρήση του μακαρίτη του Χάρρυ Κλυνν, «που τον θυμήθηκες αυτόν ρε μεγάλε…», αλλά την αδυναμία κατανόησης από τους προσκαλέσαντες ότι σε μια περίοδο αποκαλύψεων για τις διαφωνίες Κληρίδη–Σημίτη στην υπόθεση των μακαρία τη λήξει S-300, είναι τουλάχιστον ατυχές να προσκαλέσεις τον δεύτερο να μιλήσει για τον πρώτο… Εκτός και αν ανέμεναν ότι θα αποκτούσε αίφνης τη γενναιότητα να μιλήσει με ειλικρίνεια.

Και μια τελευταία επισήμανση. Ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης είναι ο δεύτερος στη σειρά, μετά τον προσφάτως διορισθέντα υφυπουργό Τουρισμού, για τον οποίο οι πρώτες πληροφορίες που διέρρευσαν στον Τύπο και στα ΜΜΕ υπογράμμιζαν, ανάμεσα στα προσόντα του βιογραφικού του: «ο πατέρας του ήταν»… Στην Κύπρο του 2019.

*Αναπλ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου

www.papapolyviou.com

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.