Οι «κυρίαρχες» βάσεις είναι ακόμα εδώ! Τιμητική επετειακή αναφορά στο περιβαλλοντικό κίνημα που μαχητικά πέτυχε να σταματήσουν τα στρατιωτικά γυμνάσια στον Ακάμα…  

Η περιοχή του Ακάμα. Φωτογραφία philenews

Tου ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Τώρα που φτάσανε τα δύσκολα, αυτή τη φορά για το απερχόμενο από την ευρωπαϊκή οικογένεια Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να κάνουμε ξανά τους εκκρεμούντες λογαριασμούς μας. Αυτοί οι λογαριασμοί πάνε πολύ πέρα από τη (σημαντική) δήλωση πως η πάλαι ποτέ αποικιοκρατική χώρα «δεν θα επιθυμούσε να συνεχίσει τον ρόλο της ως εγγυήτρια δύναμη».

Η Τερέζα Μέι, πάντως, δεν διευκρίνισε αν θα χαλάσει το χατίρι της Τουρκίας ή αν, σε περίπτωση επιμονής της τελευταίας, θα πει πως «αφού επιμένει η Τουρκία, ας συνεχίσουμε κι εμείς για να βοηθήσουμε μια ειρηνική λύση». Ανεξάρτητα απ’ αυτά, η ορολογία περί συνέχισης των βρετανικών εγγυήσεων είναι λανθασμένη γιατί η αποικιοκρατική μητρόπολη στην πράξη ποτέ δεν εγγυήθηκε την Κυπριακή Δημοκρατία κι ας της συγχωρέσαμε (πολύ εύκολα) όλα όσα μας έκανε…

Ξεκινώντας από το πράσινο μελάνι του 1963 που χάραξε την εξ αυτού ονομασθείσα «πράσινη» γραμμή, μέχρι τη φάση της εισβολής αλλά και στη συνέχεια για τα 44 και βάλε χρόνια από τότε… Τα περί πράσινου μελανιού είναι χρήσιμα ιδιαίτερα για τους πολύ νεότερους (και τους ξένους) που μπορεί και να διερωτώνται ή να παρερμηνεύουν πως η ήδη μεταλλαχθείσα σε κατοχική γραμμή μπορεί να συμβόλιζε την προσδοκία της ειρήνης. Αντίθετα, ήταν συναρτημένη με την πρόθεση επιβολής του διαχωρισμού.

  • Γι’ αυτό κι όταν μπήκε η Τουρκία έβαλε σε εφαρμογή την από μακρού προετοιμασμένη συνταγή, καμιά εγγύηση δεν ενεργοποιήθηκε. Οι Δυτικοί… γευσιγνώστες βρήκαν πως το φαΐ ήταν καλό κι εύπεπτο. Υπάρχουν λοιπόν κι άλλες σημαντικές εκκρεμότητες κι είναι χρήσιμο να θυμίσουμε πώς ξεκίνησαν…

Το 1960 μάς επιβλήθηκε η παρουσία των βρετανικών κυρίαρχων βάσεων που αποικιακώ «δικαίω» εξαιρέθηκαν από τα εδάφη της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας. Όταν ήρθε η ώρα της ένταξης του Ηνωμένου Βασιλείου στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (1972), η μεταποικιακή δύναμη κατάφερε να μην ενταχθεί σ’ αυτή το έδαφος των «κυρίαρχων» βάσεων. Κι ύστερα, όταν το 2004 ήταν η ώρα της ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατία, το έδαφος αυτό, πάλι με επιμονή των Βρετανών, εξαιρέθηκε αφού «δεν ανήκε στην Κυπριακή Δημοκρατία». Στο μεταξύ μάς χρωστάνε ενοίκια για 55 τόσα χρόνια! Ήρθε η ώρα της έξωσης που σίγουρα είναι δυσκολότερη από εκείνη του τελευταίου εύπορου πλην αναιδούς ενοικιαστή!

Σε καλό και φιλικό κλίμα έγιναν τις τελευταίες μέρες στο Λονδίνο οι επαφές του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και των συνεργατών του με την κυβέρνηση και ενοίκους του παλατιού και λοιπών βασιλικών υποστατικών. Να το ‘φερε άραγε η κουβέντα, έστω σε κάποιο διάλειμμα των επίσημων συνομιλιών, στη διεκδίκηση του Μαυρικίου για (επιτέλους) αποαποικιοποίηση;

  • Τι λες αλήθεια σε μια πονεμένη (από τις ήττες στο Κοινοβούλιο) κι ανήσυχη (για το πώς περνάνε οι εναπομένουσες είκοσι μέρες) πρωθυπουργό; Μήπως η ίδια, μέσα στη λόγω εποχής ανάγκη της για επίθεση φιλίας, να θυμήθηκε «τι θα γίνει με τις κυρίαρχες βάσεις της μεγαλειοτάτης;» ώστε να εξασφαλίσει μια από αβρότητα απάντηση «μην το σκέφτεσαι, άστο για αργότερα»… Δεν ακούσαμε οτιδήποτε και μακάρι απλώς μας το κρατάνε (προς το παρόν) κρυφό!

Toύτες τις μέρες που συμπληρώνονται 33 χρόνια του (συνεχιζόμενου) αγώνα για την αποτελεσματική προστασία της χερσονήσου του Ακάμα, κάποιοι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι. Είναι και για λόγους συναισθηματικούς, που ενδιαφέρουν κυρίως όσους συμμετείχαν σ’ αυτή τη διεκδίκηση… Είναι, όμως, περισσότερο για λόγους ιστορικούς που είναι χρήσιμη μια τιμητική αναφορά στο περιβαλλοντικό κίνημα που με μαχητικό τρόπο, εντός και εκτός και με επιτόπου εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατάφερε, με την υποστήριξη και άλλων φορέων, να σταματήσουν τα βρετανικά στρατιωτικά γυμνάσια στον Ακάμα. Μέχρι 200 τόσες μέρες διαρκούσαν τα γυμνάσια με βολές από ξηρά, θάλασσα και αέρα, με σημαντικές ζημιές και συχνά καμένη γη και παραπέρα προσβολή της αξιοπρέπειάς μας. Η αναφορά είναι χρήσιμη για εκείνους που επιμένουν πως «δεν γίνεται τίποτε» αλλά και όσους σηκώνονται από την πολυθρόνα, απλώς για να πάνε στην πολυθρόνα της… διαδικτυακής επανάστασης!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *