Oι μέρες είναι όλες οι ίδιες, οι επέτειοι έχουν όμως τη δική τους σημασία. Είναι και που πέσανε φέτος ίδιες οι ημέρες όπως τότε…

FILE PHOTO. Με διάφορες εκδηλώσεις μνήμης και τιμής ο κυπριακός λαός τίμησε αυτούς που έπεσαν κατά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της νομιμότητας, Λευκωσία 15 Ιουλίου. ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Είναι άραγε ο χρόνος τόσο βιαστικός; Το ξέρουμε πως δεν μας περιμένει αλλά πότε πρόλαβε κιόλας να κάνει 45 περιστροφές;

Σκέφτεσαι πως στο φοιτητικό ξεκίνημα έβλεπες τα προσφυγικά, εκεί απέναντι από το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Οι παλιοί κουνούσαν μελαγχολικά το κεφάλι μετρώντας 45 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τώρα πια, οι τότε νέοι κουνούμε με θυμό το κεφάλι μετρώντας τα 45 χρόνια μακριά από την Κερύνεια…

  • Τα ιστορικά γεγονότα δεν είναι τα ίδια και πάλι καλά που ούτε οι εξελίξεις δεν είναι το ίδιο αμετακίνητες. Οι συνειρμοί όμως είναι βασανιστικοί, το ίδιο κι η συνεχιζόμενη κατοχική πραγματικότητα. Aπαισιόδοξη η προοπτική εν μέσω σύγχυσης όρων και εννοιών, διολίσθησης στόχων, εκφυλισμού αξιών, αλλοίωσης στόχων, υποβάθμισης οραμάτων. Ποιες άμυνες έχει μια κοινωνία που έχει θεοποιήσει το εύκολο κέρδος, τη με κάθε τρόπο ανέλιξη και τη για χάρη της υποταγή στην κάθε εξουσία; Αν οι μηχανισμοί άμυνας, συνειδησιακής και άλλης, δεν ενεργοποιούνται αποτελεσματικά στα μικρά και τα εύκολα, πώς θα παλέψεις για τα πιο δύσκολα, την απελευθέρωση και την απαλλαγή από την κατοχή;

Oι μέρες είναι όλες οι ίδιες, οι επέτειοι έχουν όμως τη δική τους σημασία. Είναι και που πέσανε φέτος ίδιες οι ημέρες όπως τότε – ένας ακόμα συμβολισμός. Σαν σήμερα γίνονταν οι τελευταίοι γάμοι πριν την επερχόμενη κατοχή. Το τριήμερο παραδοσιακό γλέντι δεν έμελλε να ολοκληρωθεί. Ξημέρωσε η Δευτέρα κι αντί τα τραγούδια του γάμου ηχούσαν πια από ραδιοφώνου τα γνωστά στρατιωτικά εμβατήρια που είχαν επτά χρόνια προηγούμενα χρωματιστεί από τη χούντα των συνταγματαρχών. Το πραξικόπημα εκείνης της Δευτέρας έφερε, όπως ήταν προγραμματισμένο, πέντε μέρες μετά –Σάββατο ήταν και τότε–  το δεύτερο μέρος της επιχείρησης, την εισβολή της Τουρκίας.

Τα στέφανα του γάμου δεν πρόλαβαν να τοποθετηθούν με επιμέλεια στη γνωστή ξύλινη θήκη στο σχήμα της καρδιάς. Έμειναν πίσω μαζί με τις οικογενειακές φωτογραφίες κι άλλα κειμήλια κι ενθύμια της οικογένειας.

  • Μόνες αποσκευές οι αναμνήσεις…

Νέα ζευγάρια δεν πρόλαβαν να ζήσουν την ευτυχία που υποσχέθηκαν κι οι μεγαλύτεροι δεν πρόλαβαν να αναγιώσουν παιδιά κι εγγόνια. Οι δεκάχρονοι και κάτι, μαζί με τους μεγαλύτερους, «δικαιούνται», θεωρητικά, να διεκδικήσουν μέρος απ’ αυτά που ανήκαν στη δική τους οικογένεια. Με περιορισμούς πολλούς και με «σεβασμό» στους σημερινούς «χρήστες» και ποσοστώσεις που είναι άγνωστο πόσους θα χωρέσουν.

Οι δεκάχρονοι παρά κάτι κι οι μικρότεροι, αυτοί τα χάσανε όλα. Άργησαν, λέει, να γεννηθούν και δεν έχουν συναισθηματικό δεσμό! Μα ποιοι δέχονται αυτά τα παρανοϊκά κι ανιστόρητα; Mερικοί από αυτούς που θα βγάλουν πάλι λόγους στα μνημόσυνα των ημερών. Όμως, οι σημαδιακές  ημερομηνίες, τραυματικό μα χρήσιμο ερέθισμα στην υπολειτουργούσα μνήμη, δεν προσφέρονται για συσπείρωση οπαδών. Ούτε για διακηρύξεις για επανένωση αλλά με γεωγραφικό διαχωρισμό, σε εθνοθρησκευτική βάση. Η ελληνική γλώσσα διερωτάται για τη διζωνισμένη επανένωση και κλαίει διαπιστώνοντας σύγκλιση των «δυο πλευρών» για τουρκική γλώσσα ποτζιεί και ελληνική ποδά – έτσι για εδραίωση της ενότητας του νησιού…

Το έγκλημα τής 21ης τ’ Απρίλη 1967 (στιγμιαίο το χαρακτήρισαν μετά, ωσάν να μην κράτησε ούτε καν ολόκληρη τη μέρα αλλά μόνο μια στιγμή) οδήγησε στο φασιστικό πραξικόπημα στην Κύπρο (άφρον το χαρακτήρισαν μετά κι από τότε στην κάθε επέτειο). Πόσο εύκολα «εξευγενίζονται» τα  εγκλήματα! Ευτυχώς που η Ιστορία δεν θα κάνει τέτοιες ανιστόρητες χαλαρώσεις. Ή, μήπως, μπορεί και να κάνει; Θα βγει, άραγε, κανείς να μιλήσει για «συνωστισμό στην πλατεία του κάθε χωριού» όπως εκείνο για «τον συνωστισμό των Ελλήνων στην προκυμαία της Σμύρνης το 1922»;

  • 15 του Ιούλη 1965 ξεκίνησε η προηγούμενη φάση με το βασιλικό πραξικόπημα, την παραίτηση της δημοκρατικής κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου και τις διαδοχικές «κυβερνήσεις» των αποστατών. Λίγες μέρες μετά…

      «Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης, σε πήρε η Λευτεριά…»

Ήταν 21 του Ιούλη όταν ο 23χρονος φοιτητής της ΑΣΟΕΕ έπεφτε νεκρός από κτυπήματα αστυνομικών οργάνων του καθεστώτος τής για πολλοστή φορά Δεξιάς, στη γωνία Σταδίου και Χρήστου Λαδά στη διάρκεια μαχητικών διαδηλώσεων για προάσπιση της Δημοκρατίας.

Μην προσπερνάτε βιαστικοί τη μικρή πινακίδα σε εκείνη ακριβώς τη γωνία…

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.