Οι συνομιλίες για το Κυπριακό έμειναν «ορφανές»

Ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη και τον τ/κ ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί/EPA

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗ

Μετά το 1974 και ειδικά από της υπογραφής της Συμφωνίας Υψηλού Επιπέδου Μακαρίου – Ντενκτάς, εισήλθαμε σε μια διαδικασία παρατεταμένων συνομιλιών, για λύση του κυπριακού χωρίς αποτέλεσμα.

Οι συνομιλίες , μέρος της τακτικής, εργαλείο για επίτευξη συμφωνίας, με την πάροδο του χρόνου, έμειναν ορφανές.

  • Τι εννοώ με τον όρο «ορφανές»; Μετά το 1974 η πολιτική ηγεσία είχε ομοφωνήσει στα πλείστα θέματα τακτικής – έστω με παλινδρομήσεις και συγκρούσεις – ή τα υιοθέτησε με συντριπτική πλειοψηφία.  Ποια ήταν τα βασικά, τα κύρια στοιχεία της τακτικής που θα μας οδηγούσε στην επίτευξη των στρατηγικών στόχων μέσον της λύσης;

Τα κοινώς αποδεκτά σημεία της τακτικής λοιπόν που υιοθετήθηκαν σιγά- σιγά, από το 1974  έως 1977 υπήρξαν τα ακόλουθα:

  • Διεθνοποίηση του κυπριακού. Μεταφορά του σε όλα τα διεθνή βήματα, κύρια στον ΟΗΕ και από το 2004 Ευρωπαϊκή ΄Ένωση και όπου αλλού με όσα προκύπτουν από τις αποφάσεις τους.  Προβολή του προβλήματος μας παντού σε όλον τον πλανήτη.  Κινητοποιήσεις και γενικώς δράσεις υπερ της Κύπρου όπου μπορούμε.
  • Συνομιλίες στα γνωστά πλαίσια με την τ/κ κοινότητα για επίλυσης της εσωτερικής πτυχής και διεθνή διάσκεψη στα πλαίσια του ΟΗΕ για επίλυση της διεθνούς πτυχής. Ενίσχυση του εσωτερικού μετώπου για να στηριχθούν οι πρώτες δύο επιλογές.  Αυτό περιλάμβανε:  Ενότητα στο εσωτερικό τουλάχιστον στα κύρια και ουσιώδη, ισχυρή οικονομία, αμυντική θωράκιση.
  • Επαναπροσέγγιση με τους τ/κ  συμπατριώτες μας ως μοχλού προετοιμασίας της λύσης αλλά και μετέπειτα εφαρμογής της.

Κρίνεται από μόνοι σας γιατί αποκαλώ ορφανό μέσον τις συνομιλίες.  Πόσο και πως υλοποιούνται οι άλλες τακτικές;  Πόσο και πως υλοποιούνται οι συνομιλίες και στα δύο τους όμως σκέλη: εσωτερική πτυχή και διεθνής;

Από το 2008 και κυρίως στο επόμενο διάστημα μπήκε στη ζωή μας και το θέμα ενεργειακά αποθέματα.  Ένα θέμα το οποίο ανήκει ταυτόχρονα και στη σφαίρα της στρατηγικής αλλά και της τακτικής.  Αποτελεί από τη μια εργαλείο για να φτάσουμε σε συνεννόηση και λύση.  Αποτελεί από την άλλη και στρατηγικό στόχο για το σύνολο του κυπριακού λαού.  Απ΄ εδώ προκύπτουν και οι δυσκολίες χειρισμού του και διασύνδεσης του, πόσον και σε ποιόν βαθμό με το κυπριακό.  Μένω ως εδώ γιατί ο χώρος δεν το επιτρέπει.

  • Το τελευταίο σημείο  αφορά το μέλλον των συνομιλιών.

Το θέμα μας είναι ότι ενώ από τη μια η παρέλευση του χρόνου, ενισχύει και παγιώνει τα διχοτομικά τετελεσμένα από την άλλη η Τουρκία μένει αμετακίνητη στους στόχους της.  Κατά συνέπεια η επανέναρξη των συνομιλιών ως του εργαλείου για να φτάσουμε σε λύση είναι αναγκαία, όπως αναγκαία για επίτευξη λύσης είναι  όμως και η αλλαγή στοχοθέτησης από πλευράς Τουρκίας.  Και η στοχοθέτηση της Τουρκίας πλέον φανερά είναι τα δύο κράτη, ίσως με ένα συνομοσπονδιακό μεταβατικό στάδιο.  Και δυστυχώς αυτή  είναι και η θέση της νέας «κυβέρνησης» στα κατεχόμενα των Τατάρ – Οζερσάϊ.

Αυτή η αντίφαση θα πρέπει να ξεπεραστεί σύντομα μέσον του ξεκαθαρίσματος της βάσης επανέναρξης του διαλόγου και της διαδικασίας.  Επι των δύο αυτών σημείων ξεκαθάρισμα θα πρέπει να κάνουν οι δύο πλευρές, ε/κ και τ/κ, αν δεν το έχουν πράξει, αλλά κατά τη γνώμη μου και ο διεθνής παράγοντας, στο πρόσωπο της Γραμματείας του ΟΗΕ.

Ας επαναλάβει ο Γ.Γ. του ΟΗΕ τις θέσεις του για το θέμα.  Αφορμές προσφέρονται πολλές.  Και φυσικά προϋπόθεση να τερματιστεί η τουρκική παρουσία στην κυπριακή ΑΟΖ και οι ενέργειες στις οποίες προβαίνει.  Και βέβαια χρήζει εξήγησης η αναφορά του Γ.Γ. του ΟΗΕ κ. Γκουτέρες περι «νέων ιδεών», όπως και τι θα γίνει με την περικοπή περι συμφωνίας στους «όρους αναφοράς».  Το κυριότερο όμως θα πρέπει η Τουρκία να αποδεχτεί τον στόχο της επιδιωκόμενης λύσης και να τον αποδεκτεί επίσημα στο τραπέζι των συνομιλιών.  Δηλαδή ότι η επιδιωκόμενη λύση εδράζεται στα πλαίσια, υπό την αιγίδα και στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ, με στόχο τη δημιουργία ενός κράτους, και όχι δύο.

Με μια και μόνη κυριαρχία, ιθαγένεια, διεθνή προσωπικότητα και όλα όσα αποτελούν τις αρχές λύσης που υιοθετούν ΟΗΕ και Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.  Όλα όσα αποδίδουν φυσιολογικό κράτος.  Αλλιώς οι συνομιλίες θα είναι παράλληλοι μονόλογοι.

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *