Οι βουλευτικές εκλογές και το ΑΚΕΛ

Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού προβαίνει σε δηλώσεις στα ΜΜΕ στο Υπουργείο Οικονομικών μετά από συνάντηση με τον Υπουργό Οικονομικών Χάρη Γεωργιάδη. Λευκωσία, 16 Ιανουαρίου 2018/ ΚΥΠΕ.

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΜΗΛΑΡΗ

Δεν έχω δει μέχρι στιγμής μια ανάλυση για τις πρόσφατες εκλογές σε ό,τι αφορά το ΑΚΕΛ άλλη από του να λέει ότι για την εκλογική αποτυχία του κόμματος φταίει ο αρχηγός του ή γιατί δεν πήραν το μήνυμά του οι ψηφοφόροι του. Νομίζω ότι ο διαχρονικός εκλογικός καταποντισμός του ΑΚΕΛ οφείλεται ακριβώς στο ότι οι ψηφοφόροι του πήραν το μήνυμά του. Ότι, δηλαδή, το ΑΚΕΛ διά των πράξεων και της πολιτικής του, όσον αφορά στο Κυπριακό, πρόδωσε τις προσδοκίες του λαού που παραδοσιακά το ψήφιζε. Και φάνηκε κατώτερο των περιστάσεων σε ό,τι αφορά τον αγώνα της Κύπρου για απαλλαγή της από την τουρκική κατοχή με μια λύση δίκαιη και δημοκρατική που να εγγυάται τη βιωσιμότητά της μέσα στον χρόνο. Μια πολιτική που, όπως συχνά διαλαλείται από την ηγεσία του κόμματος, καθορίζεται συνολικά μέσα στο κόμμα. Και όχι από τον αρχηγό του. Η εκλογική αποτυχία του κόμματος, συνεπώς, δεν είναι θέμα αρχηγού, όπως αβασάνιστα αποφαίνονται μερικοί.

Όσο απομακρυνόμαστε από την ημέρα των εκλογών –30 Μαΐου 2021– τόσο πιο καθαρά βλέπουμε τα πράγματα και τόσο πιο σωστά τα κρίνουμε: Τι, δηλαδή, πήγε στραβά για το ένα ή το άλλο κόμμα, ποιος ευθύνεται γι’ αυτό, ποιο ήταν και γιατί δεν πήραν το μήνυμα οι ψηφοφόροι του και τα παρόμοια. Η διαχρονική πτώση του ΑΚΕΛ τις τελευταίες δεκαετίες δεν μπορεί να εξηγηθεί αποδίδοντας την ευθύνη στον αρχηγό του κόμματος. Είτε αυτός είναι ο Άντρος Κυπριανού είτε ο Δημήτρης Χριστόφιας. Αυτή είναι μια κοντόφθαλμη θεώρηση που μπορεί να βολεύει κάποιους από τον κομματικό μηχανισμό· δεν παρέχει όμως διέξοδο για διορθωτικές κινήσεις και ανάκαμψη. Ο Άντρος Κυπριανού σίγουρα και έχει μέρος της ευθύνης για τη συρρίκνωση του ΑΚΕΛ, αλλά δεν είναι ο κύριος ένοχος.

Να θυμίσουμε ότι στο παρελθόν το ΑΚΕΛ συνιστούσε την πιο ισχυρή πολιτική δύναμη στην Κύπρο που τη φοβόντουσαν ακόμα και οι Βρετανοί κυβερνήτες του τόπου. Στις δημαρχιακές εκλογές του 1946 ο συνδυασμός που υποστήριξε το ΑΚΕΛ κέρδισε τη δημαρχία σε τέσσερις από τις έξι πόλεις και σε έξι από τις εννιά δημαρχούμενες κωμοπόλεις της Κύπρου, παίρνοντας σχεδόν 50% των ψήφων. Δηλαδή από τις 15 δημαρχούμενες πόλεις και κωμοπόλεις το ΑΚΕΛ κέρδισε στις δέκα. Αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα είναι ενδεικτικό της ευρείας αποδοχής του ΑΚΕΛ που είχε μέσα στον κόσμο. Αναμφίβολα οι επιτυχείς αγώνες του ΑΚΕΛ σε ό,τι αφορά τους εργάτες και τους αγρότες διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην έκβαση των δημοτικών εκλογών, αναδεικνύοντας το ΑΚΕΛ πρώτη πολιτική δύναμη του τόπου. Η στροφή του όμως από το 1942 προς την Ένωση διαδραμάτισε τον δικό της ρόλο.

Ακολούθησε η Διασκεπτική, ο αγώνας της ΕΟΚΑ 1955-59, η ταραγμένη δεκαετία του 1960-1970 και η τουρκική εισβολή το 1974 με τα συνεπακόλουθά της και με τα διάφορα σχέδια που υποβλήθηκαν την περίοδο που ακολούθησε γα επίλυση του Κυπριακού, με τελευταίο το Σχέδιο Ανάν. Τα κεφαλαιώδη λάθη που διέπραξε το κόμμα κατά την περίοδο αυτή στο εθνικό θέμα το απαξίωσαν και το αποδυνάμωσαν μέσα στον κόσμο με τρόπο, δυστυχώς, που δεν έγινε κατανοητός από το κόμμα. Αποτέλεσμα των λαθών αυτών ήταν η διαχρονική πτώση του κόμματος στις πολιτειακές εκλογές για να φτάσει στις τελευταίες εκλογές στο ιστορικά χαμηλότερο ποσοστό του.

Να θυμίσουμε ότι το ΑΚΕΛ στις βουλευτικές εκλογές του 2001 πήρε 34,70% των ψήφων, ενώ το 2006 κατήλθε στο 31,13%, χάνοντας 3,57 εκατοστιαίες μονάδες ή 10,3% της εκλογικής του δύναμης. Το 2011 διατήρησε τη μειωμένη εκλογική του δύναμη με 32,60% των ψήφων, όμως το 2016 μειώθηκε περαιτέρω στο 25,67% χάνοντας 6,93 εκατοστιαίες μονάδες ή 21,26% της εκλογικής του δύναμης. Και το 2021 κατέβηκε ακόμα πιο κάτω χάνοντας 3,37 εκατοστιαίες μονάδες φθάνοντας στο 22,3%, το χαμηλότερο ποσοστό που διαχρονικά πήρε το ΑΚΕΛ από της ίδρυσής του το 1941. Συνοπτικά από το 2001 μέχρι το 2021 το ΑΚΕΛ έχασε 12,4 εκατοστιαίες μονάδες ή 35,7% της εκλογικής του δύναμης, δηλαδή πέρα από το ένα τρίτο. Και αν δεν διαγνώσει σωστά τους λόγους και προβεί σε διορθωτικές κινήσεις, αναπόφευκτα θα κατέβει στο 8-10% που είναι τα φυσιολογικά όρια ενός κομμουνιστικού κόμματος στις αστικές δημοκρατίες της Δύσης.

Η κύρια αιτία, συνεπώς, της διαχρονικής συρρίκνωσης του ΑΚΕΛ είναι οι λάθος πολιτικές του στο μέγα εθνικό θέμα οι οποίες σταδιακά απομάκρυναν τον κόσμο από το κόμμα. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο μετά την τουρκική εισβολή. Ενώ το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είχε περάσει το ψήφισμα 353 της 20ής Ιουλίου 1974, την ίδια μέρα δηλαδή της εισβολής, που προνοούσε την απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο και την αποκατάσταση του συντάγματος του 1960, το ΑΚΕΛ το πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι του, υιοθετώντας με επίσημη απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του στις 16 Νοεμβρίου 1974 την ομοσπονδία ως λύση για το Κυπριακό. Είχε, βέβαια, προηγηθεί ο Κληρίδης ως προεδρεύων της Δημοκρατίας ο οποίος στις 6 Νοεμβρίου στην γκαλερί ΑΡΓΩ είχε δηλώσει ότι η ομοσπονδιοποίηση της Κύπρου ήταν αναπόφευκτη.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *