Όπου υπάρχει διχασμός δεν υπάρχει ελπίδα: Όσο ποτέ άλλοτε είναι ανάγκη να αναδειχθούν υγιείς και ενωτικές φωνές

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του Πανίκου Παναγιώτου

Στο πολύστροφο ποίημά του «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», ο Διονύσιος Σολωμός περιγράφει με λιτές και απέριττες λέξεις το διαχρονικό σαράκι που οδηγεί τον Ελληνισμό σε τραγωδίες. Και δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Με μια ματιά στην ιστορική διαδρομή λαών και εθνών διαπιστώνεται ότι «η διχόνοια που βαστά ένα σκήπτρο η δολερή» καταδικάζει αγώνες για ελευθερία σε αποτυχία, ενώ παράλληλα χρησιμοποιείται ύπουλα από αυτοκρατορίες και κατακτητές για την υλοποίηση των στρατηγικών στόχων τους. Όπου υπάρχει διχασμός δεν υπάρχει ελπίδα. 

Οι εδαφικοί ακρωτηριασμοί, οι στρατιές των προσφύγων και τα ανεκπλήρωτα οράματα του Ελληνισμού μπορεί να έχουν ως βασική αιτία επεκτατικά σχέδια και γεωπολιτικά συμφέροντα άλλων χωρών, αλλά οι αφορμές δόθηκαν σχεδόν πάντα εκ των έσω εξαιτίας διχασμού, εθνικιστικών ή ενδοτικών επιλογών. Διαρκές παράδειγμα αποτελεί το έγκλημα και η διχοτόμηση της Κύπρου. Κι ακόμα τίποτα δεν άλλαξε. Μετά από 43 και πλέον χρόνια τουρκικής κατοχής, συστηματικής προσπάθειας τουρκοποίησης-ισλαμοποίησης των κατεχομένων και πλήρους ελέγχου του νησιού, στο εσωτερικό μέτωπο επικρατεί αποκαρδιωτική κατάσταση. Πάνω σ’ αυτή την αυτοκαταστροφικότητα συνεχίζουν να επενδύουν η Άγκυρα και οι δυνάμεις εκείνες που πασκίζουν με κάθε μέσο -πολιτικό και στρατιωτικό- για να μην υπάρξει ένα ακηδεμόνευτο και ελεύθερο κράτος.

Το δόγμα «διαίρει και βασίλευε» κρατά ανθρώπους και λαούς σε συνθήκες εκμετάλλευσης και ανελευθερίας. Άλλα δυο παραδείγματα είναι οι Παλαιστίνιοι και οι Κούρδοι. Παρά τις μακροχρόνιες μοναχικές πορείες τους με αίμα και θυσίες, δεν κατάφεραν να μονιάσουν, να βρουν κοινή γλώσσα και να διεκδικήσουν το δίκιο τους στην παγκόσμια κοινότητα με ξεκάθαρη στρατηγική επειδή εξωτερικοί παράγοντες διαβρώνουν τον αγώνα τους και εκμεταλλεύονται θρησκευτικές και ιδεολογικές έριδες. Πόσο διαφορετική ενδεχομένως να ήταν η προοπτική να έχουν ελεύθερες πατρίδες, αν δεν άφηναν καμία άλλη χώρα, κανένα προφήτη, κανένα πολιτικό και οικονομικό κέρδος να ζημιώνει τον εθνικό τους στόχο.

Από το διχασμό υποφέρουν σήμερα -σε άλλο επίπεδο και με άλλες προεκτάσεις- οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη. Η οικονομική κρίση, η τρομοκρατία και η άνοδος του ρατσισμού διαμόρφωσαν ένα επικίνδυνο συγκρουσιακό κλίμα, με το χάσμα ανάμεσα σε κοινωνικές και πολιτικές τάξεις να βαθαίνει όλο και περισσότερο. Η ηθική, ο αλληλοσεβασμός και το διεθνές δίκαιο παραμερίζονται από το φανατισμό, την αγριότητα και τη ρητορική μίσους. Όσο ποτέ άλλοτε είναι ανάγκη να αναδειχθούν υγιείς και ενωτικές φωνές για να αντιμετωπιστούν δραστικά οι διχαστικές αντιλήψεις και πρακτικές που δημιουργούν την κουλτούρα του φόβου και της βίας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *