Όταν ο εχθρός είναι αλλού: Η  μπάλα της ευθύνης πέφτει στα πόδια του κράτους

Refugees traveling by overloaded rubber dinghy from Turkey arrive at the coast of Lesbos, Greece. EPA/ZOLTAN BALOGH ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟ

Tης ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Υπάρχει ένα είδος ντροπής που σε αγγίζει πολύ βαθιά. Την νιώθεις όταν οι άνθρωποι του τόπου σου αισθάνεσαι ότι τον προδίδουν. Όταν απέναντι σε παιδιά προσφύγων, τα «ασυνόδευτα παιδιά», που σε ακριβή απόδοση θα πει πως έχουν αποχωριστεί με σκληρό τρόπο τις οικογένειες τους και δεν έχουν κανέναν στον κόσμο, στήνουν ένα τείχος ανάλγητης εθνικής και κοινωνικής ψευδο-ευθιξίας. Όταν φυλάγουν τα χριστιανικά τους αισθήματα για την άλλη εβδομάδα που θα αρχίσουν οι νηστείες, αλλά δεν νηστεύουν τα επίθετα και τους χαρακτηρισμούς για τα θύματα ενός πολέμου.

Είμαστε ο ίδιος λαός που αν του ορθώσεις ένα Mall έξω από το σπίτι του, θα πει «ωραία μου κάνει και σκιά το καλοκαίρι» και θα θεωρήσει ότι παίρνει αξία και αυτός και το ακίνητό του. Οι ίδιοι που χειροκροτούμε στις εξέδρες και κάνουμε χώρο να περάσει ο υπουργός, ο πρόεδρος, η λιμουζίνα, ο επίσημος και του χρυσώνουμε αδιαμαρτύρητα την τσέπη, αλλά βρίζουμε ανορθόγραφα στο Facebook αυτούς που «μας τρώνε τα επιδόματα» για να επιβιώσουν.

Ας πούμε ότι υπάρχουν εύλογες ανησυχίες στο θέμα που προέκυψε με τα προσφυγόπουλα έξω από το Ζύγι. Το να ρίξουν σε ένα στρατόπεδο 100 παιδιά για «προσωρινή» φιλοξενία που αν δούμε από το παράδειγμα της Κοφίνου η προσωρινότητα για το κράτος μπορεί να σημαίνει αρκετά χρόνια, σηκώνει μια συζήτηση.

  • Το ΕΛΑΜ όμως; Η στήριξή του στον «αγώνα» τους; Ανέχονται από φασίστες να καπηλεύονται παιδιά για να πάρουν τις ψήφους τους; Μπορούμε να συνυπάρχουν με φασίστες επειδή είναι «δικοί μας» αλλά φοβόμαστε την παρουσία ανυπεράσπιστων παιδιών επειδή «είναι ξένα»; Και στην τελική, ποιος είναι ο δικός μας και ποιος είναι ο ξένος με αυτό τον τόπο;

Προς τιμήν τους οι κοινοτάρχες Βάσας Κελλακίου και Γερμασόγειας ζήτησαν εθελοντικά να φιλοξενήσουν τα παιδιά στις δικές τους κοινότητες, υποδεικνύοντας κατάλληλους χώρους. Ακούστηκαν κι άλλες εισηγήσεις. Κι επειδή αυτό το θέμα πάει και πάει, η μπάλα της ευθύνης πέφτει στα πόδια του κράτους. Μπορεί να κοιτάξει πέρα από τη μύτη του και να λύσει το θέμα χωρίς να δώσει την ευκαιρία για άλλα θεατρικά δρώμενα από φασίστες; Μπορεί να δώσει τέλος στο μαρτύριο των παιδιών που έχουν γίνει ένα ανεπιθύμητο μπαλάκι μικροπολιτικής;

  • Απορία: Όλοι αυτοί που ολοφύρονται στο Facebook και βάζουν επιγραφές «δεν ξανατρώμε ψάρι στο Ζύγι» αποφασίζοντας και διατάζοντας τη μαζική οικονομική «εκτέλεση» των κατοίκων ανεξαρτήτως λοιπών στοιχείων, πόσους βαθμούς πιάνουν στην κλίμακα του φασισμού;

ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *