Όταν στη φαρέτρα των πολιτικών υπάρχουν λέξεις που στιγματίζουν ανθρώπους

Η κυπριακή Βουλή σε συνεδρίαση της ολομέλειας . ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Της ΤΩΝΙΑΣ ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ

Αναμένεις από τα πολιτικά πρόσωπα και δη εκλελεγμένους εκπροσώπους ενός (αναπροσδιοριζόμενου ως) αριστερού κόμματος να έχουν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση. Αν δεν το αναμένεις, τουλάχιστον το ελπίζεις…

Η βουλευτής Ειρήνη Χαραλαμπίδου διέψευσε τέτοιου είδους προσδοκίες, χρησιμοποιώντας τον όρο «δυσλεκτικός» για να χαρακτηρίσει τον υπουργό Γιώργο Λακκοτρύπη αναφερόμενη στον τρόπο που χειρίζεται τις πολιτικές ευθύνες (άρα οι δυσλεκτικοί είναι και ευθυνόφοβοι;).

Αρπάζοντας μία λέξη από τη φαρέτρα της προσωπικής της άγνοιας, δεν δίστασε να την εκσφενδονίσει σε μια συνηθισμένη πολιτική αντιπαράθεση, αδιαφορώντας για τον στιγματισμό των ανθρώπων και δη των παιδιών που παλεύουν νύχτα μέρα με αυτή τη δυσκολία. Η δυσλεξία δεν είναι βρισιά. Είναι μια μαθησιακή δυσκολία που δεν περιορίζεται στη γραφή και στην ανάγνωση, αλλά επεκτείνεται και αγγίζει πολλές πτυχές της ζωής και της καθημερινότητας ενός ανθρώπου.

Υπάρχουν τόσες μορφές δυσλεξίας όσοι είναι και οι δυσλεκτικοί, λένε οι ειδικοί, γι’ αυτό και αναφέρονται σε μια γκάμα από δεξιότητες που επηρεάζονται όπως  η μνήμη, η δυνατότητα να μαθαίνει κανείς, να οργανώνει τη σκέψη του, να επικοινωνεί, να κοινωνικοποιείται, να κινείται, να σκέφτεται, να φαντάζεται. Κάποιες δεξιότητες ενδεχομένως να επηρεάζονται θετικά –για παράδειγμα η δημιουργικότητα, η ενσυναίσθηση, η φαντασία– και κάποιες υπολειτουργούν σε σημείο που το άτομο δουλεύει σκληρά για να πετύχει τα αυτονόητα.

  • Το να είσαι δυσλεκτικός λοιπόν δεν είναι μόνο ελάττωμα. Δεν είναι ούτε κατεξοχήν προτέρημα. Και σίγουρα δεν είναι μέτρο υποβιβασμού της εκφραστικής δεξιότητας κάποιου. Δεν μπορεί να πει κανείς ότι, για παράδειγμα, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, διάσημος δυσλεκτικός, υστερεί σε εκφραστικότητα.

Εκτός αν τον συγκρίνεις με το επίπεδο επικοινωνίας της κυπριακής Βουλής και των εκπροσώπων που ανοίγουν το στόμα τους και οι εξοστρακισμένες μπαρούφες τους χτυπάνε στο ψαχνό ανθρώπους, που δίνουν πολύ πιο μοναχικούς αγώνες από αυτόν του πολιτικού θεατρινισμού.

Σίγουρα η κ. Χαραλαμπίδου δεν είναι η μόνη ούτε ενδεχομένως και η χειρότερη περίπτωση προκατάληψης και άγνοιας για το θέμα που έρχεται στην επιφάνεια. Εδώ κοτζάμ υπουργός παιδείας, ο Κώστας Χαμπιαούρης, γυρίζει στα σχολεία σαν το απόλυτο κινητό οξύμωρο και δίνει διαλέξεις με θέμα «Αναγνώριση και αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών» ενώ την ίδια ώρα εκπροσωπεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δολοφονεί τη διαφορετικότητα όπου την πετύχει. Εκπονεί και αναπαράγει πολιτικές «βιτρίνας» και «δεικτοθηρίας» που αφήνουν εγκληματικά απ’ έξω τα ίδια τα παιδιά. Στα σχολεία σας, κύριε Χαμπιαούρη, το παιδί με μαθησιακές δυσκολίες είναι ο Σίσυφος και η αδράνεια σας το φορτώνει κάθε μέρα τον ίδιο βράχο, βάζοντάς το να βιώσει μια επαναλαμβανόμενη αποτυχία και απόρριψη.

ΠΗΓΗ: ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

tonia.stavrinou@phileleftheros.com

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *