Όταν θα σβήσει η σημαία: Οδοφράγματα ανοίγουν αλλά η απόσταση μακραίνει

Ο κατεχόμενος Πενταδάκτυλος, με τη σημαία του ψευδοκράτους φωτο: Φιλελεύθερος

Της ΧΡΥΣΤΑΛΛΑΣ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Κατοικώ δίπλα από τη νεκρή ζώνη. Από το παράθυρο του σπιτιού μου, ο Πενταδάκτυλος μοιάζει να είναι μόνο λίγα μέτρα. Όταν ο καιρός είναι καλός, ο ήλιος πέφτει πάνω στις πλαγιές του τονίζοντας την κακοτράχαλη γεωλογία του και τον φέρνει ακόμα πιο κοντά.

Μοιάζει πως μπορεί εύκολα κάποιος να ανέβει την πλαγιά και να περάσει από την άλλη όπου θα αντικρίσει τη θάλασσα. Τον χειμώνα, με κάποια σημεία να πρασινίζουν, μοιάζει ακόμα πιο βατός. Για χρόνια κοίταζα αυτή την εικόνα και σκεφτόμουνα τη μέρα που θα μπορούσα να κάνω τη διαδρομή.

Από κάποια στιγμή κι ύστερα, τυπικά μπορούσα να κάνω τη διαδρομή και να βρεθώ στο βουνό. Πέρασαν χρόνια από το πρώτο άνοιγμα των οδοφραγμάτων για να μπορέσω να δρασκελίσω το σημείο και να βρεθώ απέναντι. Αυτή η επίσκεψη σήμαινε πολλά.

  • Ήταν σαν να άνοιγες ένα κουτί και να άρχισες να σκαλίζεις ενθυμήματα, να βρίσκεις κομμάτια του σπασμένου παζλ και να τα βάζεις στη θέση του, για να συνειδητοποιήσεις όμως πως η εικόνα έμπαζε από παντού, δεν μπορούσε να συγκολληθεί. Αυτή η πρώτη επίσκεψη σήμαινε επιστροφή στην παιδική ηλικία. Εκεί που το νήμα κόπηκε. Σαν χαμένη στάθηκα έξω από το σπίτι μου και το κοίταζα. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Ο κήπος δεν υπήρχε, στη θέση του περιβολιού υπήρχε άλλο σπίτι. Οι άνθρωποι που το ζούσαν κάποτε δεν ήταν εκεί. Δεν κτύπησα την πόρτα, δεν θέλησα να συνδιαλλαγώ ή να αντιπαρατεθώ με αυτούς που ζούσαν στο σπίτι μου και το θεωρούσαν δικό τους.

Συνέχισα να κοιτάζω το βουνό από μακριά. Τις σκιές που δημιουργούσαν τα σύννεφα πάνω από αυτό, τις χαράδρες που πρασίνιζαν, τα σπίτια που πολλαπλασιάζονταν στους πρόποδές του, τα φώτα που διαρκώς πληθαίνουν, το λευκό που το σκέπασε τις σπάνιες εκείνες φορές που έριξε χιόνι. Τυπικά μπορώ να το επισκέπτομαι όποτε θέλω κι αυτό θα έπρεπε να κάνει την εικόνα πιο κοντινή. Το αντίθετο όμως συμβαίνει. Λες και παίρνει απόσταση.

Οι τρύπες στο τείχος αυξάνονται. Λήδρα Πάλας, Λήδρα, Άγιος Δομέτιος, Στροβίλια, Αστρομερίτης, Λιμνίτης,  Δερύνεια, Λεύκα. Τυπικά, μπορούμε να πηγαινοερχόμαστε στο άλλο μισό του τόπου μας, το οποίο για χρόνια κοιτάζαμε από μακριά κι ονειρευόμασταν τη μέρα που θα μπορούσαμε να βρεθούμε εκεί. Τα βράδια όμως, αν δεν σταθείς στην ουρά για να πας στο καζίνο, αλλά σταθείς από κάποια απόσταση, αυτό που βλέπεις, αυτό που βλέπω από το παράθυρό μου, είναι μια φωτισμένη τουρκική σημαία στην πλαγιά του βουνού.

ΠΗΓΗ: Φιλελεύθερος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *