Όταν θέλουμε μπορούμε

File Photo: Πόντιουμ της Κυπριακής Δημοκρατίας Φωτογραφία ΚΥΠΕ

Του ΜΑΡΙΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ

Σήμερα η διαφθορά έχει αναδειχθεί ως το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα που ταλανίζει την κυπριακή κοινωνία, η οποία υποσκάπτει και κλονίζει την εμπιστοσύνη του πολίτη στους δημοκρατικούς θεσμούς και μειώνει διεθνώς το κύρος και την υπόσταση της χώρας μας.

Ποιος είναι ο ορισμός της διαφθοράς, για να δούμε μήπως και κάνουμε κάποιο λάθος και αδικούμε τους ανθρώπους που μας κυβερνούν. Μήπως είμαστε υπερβολικοί και τους καταδικάζουμε με χαρακτηρισμούς που δεν τους αναλογούν ή δεν τους ταιριάζουν.

Διαφθορά, όπως αποτυπώνεται διεθνώς, θεωρείται οποιαδήποτε νομικά κολάσιμη συμπεριφορά που εμπεριέχει κατάχρηση δημοσίου αξιώματος ή ρόλου, για την επίτευξη ιδιωτικού οφέλους, είτε υλικού, είτε ηθικού.

Διαφθορά θεωρείται η δωροδοκία, ο χρηματισμός, η αθέμιτη εκμετάλλευση αξιώματος, ο εκβιασμός που ισοδυναμεί με πράξεις εγκληματικής ομάδας, η προτίμηση πολιτών για απασχόληση, κοινώς «ρουσφέτι», η εύνοια συγγενών ή φιλικών προσώπων σε βάρος των υπολοίπων, η πλαστογραφία και η κλοπή εμπιστευτικών κεφαλαίων.

Ερχόμενος στην σημερινή πραγματικότητα, διερωτώμαι ποια από όλα αυτά τα ολίγα, που είδαν μέχρι στιγμής το φως της δημοσιότητας, δεν τα έχουμε ακούσει από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Διαφθορά πάντα υπήρχε, γιατί ο άνθρωπος και γενικά ο κόσμος δεν ήταν ποτέ αγγελικά πλασμένος. Όμως, τέτοια εκτροπή ούτε στον χειρότερο εφιάλτη μας θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι είναι δυνατόν να κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια «στη νήσο των αγίων». Το τραγικό είναι ότι η διαφθορά εκπορεύεται από αυτούς που ορίσθηκαν, δια της ψήφου μας, ως οι προστάτες και θεματοφύλακες αρχών και αξιών. Το απίστευτο είναι ότι οι πρωταγωνιστές έχουν το θράσος να εμφανίζονται ως οι υπερασπιστές του δικαίου, της τιμιότητας και της σοβαρότητας. Κατά την άποψη μου, μόνο η λαϊκή ρήση «απ’ ον αντρέπεται ο κόσμος εν δικός του» ταιριάζει στην περίπτωση μας.

Οι Κύπριοι ανέκαθεν ήταν και είναι έντιμοι πολίτες, στοργικοί οικογενειάρχες, δουλευταράδες – αγωνιστές της καθημερινής βιοπάλης, πιστεύουν σε αρχές και αξίες, σέβονται και γνοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους, αγαπούν και περηφανεύονται για τον τόπο τους. Πώς είναι δυνατόν να ανέχονται τέτοιες καταστάσεις που ισοπεδώνουν την προσωπικότητά τους και προσβάλλουν την δημοκρατία, για την οποία αγωνίζονται;

Ο Συνεργατισμός, που στήριξε την οικονομία σε ώρες δύσκολες, κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος, η φούσκα του χρηματιστηρίου κατέστρεψε χιλιάδες οικογένειες, το κούρεμα καταθέσεων διέλυσε όλα τα σπίτια, τα χρυσά διαβατήρια γέμισαν με ευρώ τις τσέπες ορισμένων επιτηδείων, κλπ, κλπ. Το κερασάκι στην τούρτα, η κατηγορία για πλαστογραφία που έσκασε πριν από λίγες μέρες για τον Επίτροπο Εθελοντισμού. Συστήθηκαν Ερευνητικές Επιτροπές, έγινε δουλειά χρόνων, εξήχθησαν πορίσματα, τα οποία δεν άρεσαν, κατονομάσθηκαν υπαίτιοι και υπεύθυνοι. Εξαιρέθηκε ο Γενικός Ελεγκτής για ακατανόητους λόγους. Ποιος, τελικά, έδωσε λόγο για όλα αυτά τα σαθρά;

Είναι δυνατόν αυτοί που ανέλαβαν να «διασώσουν» τον Συνεργατισμό, ως δια μαγείας, να βρεθούν σε διευθυντικές θέσεις στην εταιρεία στην οποία ξεπουλήθηκε μονοπωλιακά; Είναι δυνατόν τα πορίσματα να καταδεικνύουν υπευθύνους και να μην καλούνται ούτε καν για να καταθέσουν;

Δύσκολα μπορεί να πεισθεί και ο πιο καλόπιστος ότι, αυτός που καταδεικνύεται ως υπεύθυνος διάλυσης του Συνεργατισμού είναι και ο μοναδικός υποψήφιος για την αντιπροεδρία του κυβερνώντος κόμματος. Είναι τυχαίο γεγονός; Επιπλέον, το ίδιο άτομο διεκδικεί και θέση στη νέα Βουλή.

Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι το Υπουργικό μας Συμβούλιο ενέκρινε «χρυσά διαβατήρια» στα δικηγορικά γραφεία Υπουργών ή και του Προέδρου μας ή και των συγγενών και προσωπικών τους φίλους; Είναι δυνατόν αυτοί οι ίδιοι που τοποθετήθηκαν ως ανεξάρτητοι θεματοφύλακες, υπό την νέα ιδιότητα τους, ως Γενικός και βοηθός Εισαγγελέας, να καλούνται να αποφασίσουν αν οι υποθέσεις τους θα καταλήξουν στα δικαστήρια; Διερωτώμαι, τι τελικά σημαίνει ο όρος διαπλοκή στον τόπο μας;

Που είναι οι λοιποί θεσμοί; Τι περιμένουν να γίνει για να αποδοθεί δικαιοσύνη; Μήπως εξαντλούμε την αυστηρότητά μας σε ένα άμοιρο πολίτη, ο οποίος για να ταΐσει την οικογένεια του έκλεψε 2 – 3 χαλούμια και βρέθηκε στη φυλακή; Όπως είπε ο Σωκράτης «το δίκαιο είναι πίσω από την δικαιοσύνη»!

Επιτέλους, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι ψηφίζουμε για το γενικότερο καλό και όχι για το προσωπικό μας συμφέρον. Πολιτική δεν ασκούν μόνο οι πολιτικοί, αλλά και εμείς με την ψήφο μας. Συνεπώς, αν αντιληφθούμε τη δύναμη της ψήφου μας, σίγουρα ο κάθε τυχοδιώκτης, από όπου και αν προέρχεται, θα πάρει αυτό που του αξίζει!

Η Κυριακή είναι η ευκαιρία να δείξουμε τη δύναμη της ψήφου μας! Η Κύπρος αξίζει καλύτερης τύχης!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *