Ουκρανία-Κύπρος: Παραλληλισμοί και αντιθέσεις

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΙΒΙΤΑΝΙΔΗ

Εάν έχουμε μέχρι σήμερα αποφύγει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, είναι χάριν στην «Αμοιβαία Πυρηνική Αποτροπή». Δηλαδή, αναγνωρίζοντας ότι στην περίπτωση πυρηνικού κτυπήματος, ο αντίπαλος, έστω και χτυπημένος, έχει τη δυνατότητα να απαντήσει με πυρηνικά όπλα, αυτό αποτρέπει εξαρχής τη χρήση τους. Αυτό το ισοζύγιο ισχύος ανέτρεψε η Δύση, αφού συνέταξε στη σφαίρα επιρροής της μια-μια τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, φτάνοντας στα σύνορα της Ρωσίας, από όπου θα μπορούσε να χτυπήσει τους ρωσικούς βαλλιστικούς πυραύλους τη στιγμή που εκτοξεύονται. Χωρίς να δικαιολογώ τον Πούτιν και τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η οποία είναι καταδικαστέα, την κύρια ευθύνη για αυτό τον πόλεμο τον έχει η Δύση. Ο Πούτιν αυτή τη στιγμή προσπαθεί να εξασφαλίσει το «εγγύς εξωτερικό» των πέτρινων χρόνων του ψυχρού πολέμου. Δηλαδή να ελέγχει τις χώρες στα σύνορά του, για να επέλθει η ισορροπία δυνάμεων και να νιώθει ασφαλής.

Οι τουρκικές διεκδικήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο δεν εδράζονται σε αυτή τη θεωρία. Δηλαδή να σχηματιστεί ένα μαξιλαράκι ασφαλείας. Η Τουρκία πότε δεν απειλήθηκε από Ελλάδα και Κύπρο ή οποιαδήποτε εκ δυσμάς χώρα. Οι διεκδικήσεις της είναι καθαρά κατακτητικές για να αποκτήσει πρόσβαση στην ελεύθερη θάλασσα, στους πλουτοπαραγωγικούς πόρους του βυθού και της χερσαίας γης, και να ανακτήσει τα εδάφη, που κατά τη δική της θεώρηση, αδίκως της έκλεψαν οι Ρωμιοί με τη βοήθεια της Χριστιανικής Δύσης.

Τόσο η Τουρκία, όσο και η Ρωσία, επικαλούμενες την προστασία ομοεθνών μειονοτήτων, εισέβαλαν, κατέκτησαν και εγκατέστησαν κατοχικές διοικήσεις, τις οποίες αυτό-ανακήρυξαν σε ανεξάρτητα κράτη. Στην περίπτωση της Κύπρου η απάντηση ήταν άμεση και ομόφωνη, αφού το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όχι μόνο δεν αναγνώρισε το κατοχικό καθεστώς, αλλά το έκρινε παράνομο και μη γενόμενο, και κάλεσε όλα τα κράτη να μην το αναγνωρίσουν. Η απόφαση αυτή είναι δεσμευτική για όλα τα κράτη. Αυτό δεν έχει συμβεί στην περίπτωση της Ουκρανίας, αφού η ίδια η Ρωσία είναι μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας και διαθέτει βέτο σε οποιαδήποτε απόφαση.

Το διεθνές δίκαιο δεν ευνοεί απαιτήσεις εθνοτικών μειονοτήτων, για απόσχιση. Εξαντλεί όλα τα μέσα για να διατηρήσει τον πληθυσμό στα όρια του ήδη ανεξάρτητου κράτους. Η απόσχιση μίας μειονότητας, αν και απομακρυσμένη έσχατη λύση, δεν αποκλείεται από το διεθνές δίκαιο, κάτω από ιδιάζουσες και συγκεκριμένες συνθήκες. Η απόσχιση θα μπορούσε να προκύψει ως αποκατάσταση ενός πληθυσμού, που υπόκειται σε συστηματική και βάναυση παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του και είναι θύμα εξόντωσης. Η μόνη περίπτωση που ο ΟΗΕ αναγνώρισε αυτό το δικαίωμα ήταν στην περίπτωση του Μπαγκλαντές, όπου αυθαίρετα το Πακιστάν εκδίωξε τους αντιπροσώπους των Μπενγκάζη από τη βουλή του Πακιστάν και στη συνέχεια επιδόθηκε σε μαζικές σφαγές εκατομμυρίων στο Ανατολικό Πακιστάν (σημερινό Μπαγκλαντές). Κάτι ανάλογο δεν έχει γίνει, ούτε σε Κύπρο, ούτε σε Ουκρανία.

Στην Ουκρανία, οι ρωσόφωνες μειονότητες ήταν αυτόχθονες κάτοικοι στις περιοχές τις οποίες ζούσαν, και αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων. Αυτό μπορεί να μην τους έδινε το δικαίωμα της ανεξαρτησίας, αλλά τους έδινε το δικαίωμα της εσωτερικής αυτοδιάθεσης. Δηλαδή εντός του κυρίαρχου κράτους της Ουκρανίας να έχουν αυτοδιοίκηση. Να ασκούν την εσωτερική διοίκηση εντός της περιοχής τους, σύμφωνα όμως με τους νόμους του κεντρικού κράτους. Αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση των Τουρκοκυπρίων, αφού ποτέ δεν ήταν συγκεντρωμένοι σε μια περιοχή και ποτέ δεν ήταν αυτόχθονες κάτοικοι της Κύπρου. Δεν παύουν όμως να είναι Κύπριοι πολίτες, και τα μειονοτικά τους δικαιώματα πρέπει να προστατεύονται. Απόρροια αυτών των δικαιωμάτων ήταν τα υπερπρονόμια, τα οποία τους παραχωρούσε το δοτό σύνταγμα του 1960. Τόσο το 1963-64 με την τουρκοανταρσία, όσο και το 1974 με την εισβολή, όσο και το 1983 με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους έχει επιχειρηθεί η συγκέντρωση των Τουρκοκυπρίων σε έναν γεωγραφικά προσδιορισμένο χώρο, για να ενδυναμώσουν το αφήγημά τους για ξεχωριστό λαό και τις διεκδικήσεις για αυτοδιάθεση/ανεξαρτησία. Απέτυχαν παταγωδώς, αφού και στις τρεις περιπτώσεις η Κυπριακή Δημοκρατία, με ή χωρίς τη συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στην διακυβέρνηση, παρέμεινε το μόνο αναγνωρισμένο κράτος, επί του συνόλου του εδάφους του νησιού.

Τέλος, τόσο την περίπτωση της Ουκρανίας όσο και της Κύπρου, η διεθνής κοινότητα, ποντιοπιλατικά, βλέπει από μακριά, και στην ουσία δεν κάνει καμία ουσιαστική στρατιωτική κίνηση να σταματήσει την αιματοχυσία, π.χ. όπως στο Κουβέιτ. Εντούτοις, στην περίπτωση της Ουκρανίας τα οικονομικά και πολιτικά μέτρα εναντίον της Ρωσίας ήταν σκληρά και άμεσα, ενώ στο Κυπριακό περιορίζονται σε άνευ ουσίας και εφαρμογής ευχολόγια.

Αυτή τη στιγμή πρέπει να αντιληφθούμε ότι σε περίπτωση πολέμου με την Τουρκία θα είμαστε μόνοι μας. Επιβάλλεται να ενισχυθεί η άμυνα του κράτους μας, ώστε να μπορεί να αντισταθεί επί μακρόθεν σε μία νέα Τουρκική εισβολή. Από την άλλη, πρέπει να συσφίξουμε της πολιτικό-οικονομικές μας σχέσεις με τους δυνατούς της γης, έτσι ώστε οποιοδήποτε πλήγμα στην Κυπριακή Δημοκρατία να ισοδυναμεί με άμεσο πλήγμα στα δικά τους οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα. Μόνο τότε θα δράσουν άμεσα και αποτρεπτικά υπέρ μας.

*Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου ΔΗ.ΚΟ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.