Πάσχα ήταν και πέρασε… Περιμένοντας να (ξανα) δούμε τις προθέσεις της Τουρκίας

FILE PHOTO. Μετά το τέλος του δημοψηφίσματος στην Κύπρο, το ενδιαφέρον στην Κύπρο, στρέφεται στην τακτική που θα ακολουθήσει ο Ερντογάν στο Κυπριακό. ΚΥΠΕ/EPA/Sedat Suna

Του Κυριάκου Τσιμίλλη
Οι γιορτινές μέρες του Πάσχα αποτέλεσαν μια μικρή παρένθεση στα όσα πολλά μάς ταλαιπωρούν και τελειωμό δεν έχουν. Και βέβαια δεν μπορούσε να αποτελούσαν οτιδήποτε άλλο εκτός από παρένθεση αφού, πέρα από την ελπίδα που δίνει η Ανάσταση, χρειάζονται πολύ περισσότερα εφόδια, σχεδιασμός, προνοητικότητα και προετοιμασία για όσα είτε εξαρτώνται από εμάς τους ίδιους είτε όχι.

Για τα προηγηθέντα, ότι έγινε, έγινε… Να μπορούσαμε τουλάχιστον να κάνουμε «ντιλίτ» (κατά τη …νεοελληνική) εκείνες τις μοναδικές (αυτό το ελπίζουμε!) εικόνες της τελευταίας πριν τις γιορτές συνεδρίας της Βουλής. Ακόμα όμως κι έτσι, δεν θα μπορούσαμε να διαγράψουμε την όλη διαδικασία μέχρι την ψήφιση εκείνης της απόφασης και ιδιαίτερα το κρυμμένο(;) σκεπτικό της.

Ακολούθησε η Εβδομάδα των Παθών που, πέρα από το μελαγχολικό θρησκευτικό συναίσθημα, χρειάστηκε αυξημένες τις αντοχές μας απέναντι στο εντεινόμενο φασιστικό παραλήρημα του σουλτάνου που καθημερινά έφτανε με κατ΄οίκον διανομή διά της τηλοψίας.

Ήταν αυτονόητο το ενδιαφέρον για την έκβαση του τουρκικού δημοψηφίσματος, λόγω και των συγκεκριμένων μη δημοκρατικών συνθηκών, πολύ περισσότερο που είτε ως σουλτάνος είτε ως μέγας σουλτάνος συνεχίζει να κατέχει τη μισή Κύπρο. Από το δίλημμα τι, άραγε, θα ήταν το λιγότερο κακό αποτέλεσμα, μας απάλλαξε ο Αρχιεπίσκοπος που, μιλώντας (πάλι) αυθόρμητα, έσμιξε (χρονικά) το μήνυμα της πρώτης Ανάστασης και της προσμονής του «Χριστός Ανέστη» με το «παρακαλώ τον Θεό να κερδίσει ο Ερντογάν, γιατί έτσι θα τον διώξουν γρηγορότερα»!

Παράξενη η «επιχειρηματολογία», η οποία μάλιστα δεν απαντά στο αναπόφευκτο ερώτημα πόσες φορές «θα χρειαστεί» να εφαρμοστεί η (με αντίστοιχη πλειοψηφία) επαναφερόμενη θανατική ποινή μέχρις ότου οι ίδιοι πολίτες, που θα είχαν ψηφίσει «ναι», θα κατάφερναν να τον διώξουν… Δεν γνωρίζουμε αν «ο δικός μας» Θεός, στον οποίο πιθανόν να έχει πρόσβαση ο Μακαριότατος, έχει επικοινωνία με «τον δικό τους» Θεό.

Πάντως ο σουλτάνος ανακηρύχθηκε, τελικά, μέγας κι ας χρειάστηκαν όχι μόνο οι μεθοδεύσεις των τελευταίων μηνών αλλά και της τελευταίας στιγμής τα μάγια και οι πονηριές. Πρέπει πάντως να είμαστε προσεκτικοί: Άλλο πράγμα ο αυταρχισμός στην εσωτερική διακυβέρνηση και ο ισλαμικός επεκτατισμός τού «νικητή» κι άλλο αν ανάμεσα σ΄αυτόν και την αξιωματική αντιπολίτευση υπάρχουν (και δεν υπάρχουν) διαφορές στο Κυπριακό.

Είναι εκπρόσωποι αυτής της αντιπολίτευσης που συχνά κατηγορούν τον Ερντογάν πως «χάρισε» δεκάδες νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στην Ελλάδα. Άλλωστε αυτοί αισθάνονται (κομματικά) δική τους την κατάκτηση της μισής Κύπρου και θα ήταν οι τελευταίοι που θα την απεμπολούσαν… Η Μεγάλη Βδομάδα σημαδεύτηκε από ένα ακόμα παραλογισμό του κατοχικού καθεστώτος, την απαγόρευση της λειτουργίας της Μεγάλης Παρασκευής στον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό, στην κατεχόμενη Αμμόχωστο.

Όταν πριν λίγα χρόνια (Δεκέμβριος 2013 και την πρώτη Μεγάλη Παρασκευή που ακολούθησε) δόθηκε αυτή η δυνατότητα πολλοί το είδαν με επιφύλαξη, περισσότεροι όμως σαν μια προοπτική τουλάχιστον για ανεξιθρησκία. Και οι παλιότεροι, με συγκίνηση πολλή και ελπίδα. Έσπευσαν τότε και πρέσβεις πολλοί να παραβρεθούν για να υπογραμμίσουν το γεγονός και πως πράγματι κάτι αλλάζει, το είπαν και τα ξένα πρακτορεία.

Τώρα με την απαγόρευση, δεν μίλησε κανείς από τους πρέσβεις, ούτε ο Σουηδός που συντονίζει τα της ελεύθερης άσκησης των θρησκευτικών δικαιωμάτων, ούτε παπάς ούτε χότζας. Ούτε ακόμα και ο ομιλητικότατος ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα που δεν τον προλαβαίνουμε στις δηλώσεις ούτε (περισσότερο) στις εν τω κρυπτώ μεθοδεύσεις.

Όπως συμβαίνει με μια ψευδή ή μη επιβεβαιωμένη είδηση που προβάλλεται πλατιά στα μέσα αλλά αν διαψευστεί, η διάψευση χάνεται στα ψιλά. Σημειώνονται οι αντιδράσεις από πολλούς Τουρκοκύπριους ενώ και ο ίδιος ο Ακιντζί προσπάθησε να αποτρέψει αυτή την εξέλιξη. Πρέπει να κατανοήσουμε, πέρα από ψευδαισθήσεις, πως δεν πρόκειται για ανεξιθρησκία όταν για την άσκηση του δικαιώματος χρειάζεσαι κάθε φορά ειδική άδεια από ένα κατοχικό καθεστώς…

Τώρα που πέρασε και το δημοψήφισμα (κι άκουσε ο Θεός της παρακλήσεις της Εκκλησίας) φαίνεται πως θα αναμένουμε καρτερικά να δείξει (ξανά) τις προσθέσεις της η Τουρκία. Θα σταματήσει άραγε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης πότε να μας θυμίζει τη διεκδίκηση των τεσσάρων ελευθεριών για τους πολλαπλάσιους της κοινότητάς του Τούρκους πολίτες και πότε να παραπέμπει σε εκβιαστικά χρονοδιαγράμματα για «λύση» του Κυπριακού στη βάση όχι, βέβαια, του ευρωπαϊκού αλλά του νεοοθωμανικού «δικαίου», απειλώντας πως σε αντίθετη περίπτωση δεν θα αφεθεί η Κυπριακή Δημοκρατία να αρχίσει την αξιοποίηση των ενεργειακών της πόρων;

Αν όμως οι Τουρκοκύπριοι επείγονται να φτάσουμε σε μια (έστω) υποφερτή λύση ζητώντας να δεχτούμε εκπτώσεις των δικαιωμάτων μας ώστε να προλάβουν να μην αφομοιωθούν εκείνοι από την Τουρκία, πώς τώρα εκφράζονται δια του ηγέτη τους στην, κατ΄ εντολή του σουλτάνου, διεκδίκηση δικαιωμάτων για τους Τούρκους πολίτες; Δεν κατανοούν πως, σε μια τέτοια περίπτωση, εκτός από τους Ελληνοκύπριους, κινδυνεύουν και οι ίδιοι; Και με τις εγγυήσεις και τα κατοχικά στρατεύματα, τα ίδια εκβιαστικά θα μας πουν πάλι;

Αν τελικά ο Τουρκοκύπριος ηγέτης δεν τα καταφέρνει με τον σουλτάνο, δεν τα καταφέρνει με την ψευδοκυβέρνηση, έχει και τον στρατό να διασφαλίζει την κατοχή, ποιού την άποψη προβάλλει στις συνομιλίες που περιμένουμε να οδηγήσουν σε ευρωπαϊκή λύση; ΥΓ.: Αυτή τη φορά τη γλυτώσαμε! Την περασμένη Τετάρτη, ο τεράστιος αστεροειδής μάς προσπέρασε αδιάφορα κι ας «πέρασε ξυστά» από τη Γη (δηλ. σε απόσταση 1,8 εκατομμυρίων χιλιομέτρων). Πάντως μας είπαν πως τέτοιου μεγέθους ουράνια σώματα θα μας ξανασημαδέψουν!

*kctsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.