Ποιότητα ενάντια στην κρίση: Το στέρεο σχοινί για ασφαλή άνοδο και σταθερή πορεία

Η οδός Λήδρας στη Λευκωσία. Φωτογραφία philenews

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Η χρονιά τελειώνει – προτελευταία τούτη η Κυριακή. Θα βγουν ξανά όλες οι στατιστικές, εύχρηστο εργαλείο (και παιχνίδι) στα χέρια των «ειδικών» που, παρότι ειδικοί, δεν δίνουν την ίδια ερμηνεία των στοιχείων, Συχνά αποσιωπούν μερικά από αυτά αν δεν βολεύουν την όποια επιχειρηματολογία. Φυλλομετρώντας αρχεία παλιά – λίγο μετά την Τελωνειακή Ένωση, αναδύονται εικόνες από εκλιπούσες,  πολύ πριν την κορύφωση της κρίσης, βιομηχανικές δραστηριότητες. Είχαν προηγηθεί χρόνια υπερτροφικών αγελάδων, σιτιζόμενων από τη δασμολογική προστασία κι αργότερα από γενναιόδωρες χορηγίες στις οποίες με πολλή δυσκολία πέρασαν κάποια ώρα, αρκούντως καθυστερημένα, μερικά απλά ποιοτικά κριτήρια. Ανέτοιμη η βιομηχανία δεν άντεξε την κατάργηση των δασμών, ουδείς όμως μπορεί να επικαλεστεί πως αιφνιδιαστήκαμε. 

Κάποιοι μικρομεσαίοι (στη δημοσιοϋπαλληλική ιεραρχία) τα λέγανε πολύ έγκαιρα και τεκμηριωμένα, προτείνοντας τη θωράκιση της βιομηχανίας και των άλλων τομέων της οικονομίας με ασπίδα ποιότητας – το μόνο που μπορούσε να αναδειχτεί ως συγκριτικό πλεονέκτημα. Στα ψηλότερα όμως δώματα της υπηρεσίας για άλλα γνοιάζονταν. Ήρθε τελικά ο Μάρτης του 2013 και φαίνεται πως ούτε με εκείνο τον οικονομικό και κοινωνικό σεισμό, διδαχτήκαμε όσα θα ήταν λογικό. Τι άλλο μπορεί να μας ταρακουνήσει! Ποιος σχεδιασμός έγινε για ενθάρρυνση της παραγωγής προϊόντων που, χάρη στην ψηλή τους ποιότητα θα ήταν ανταγωνιστικά, ακόμα και με τιμή ψηλότερη των ομοειδών εισαγόμενων. Πώς και δεν μπήκε ο στόχος να καθιερωθεί η κυπριακή προέλευση προϊόντων ως συνώνυμη ψηλής ποιότητας και αξιοπιστίας;

Μα και ο τουρισμός, όλα αυτά τα χρόνια, στους (επιλεγμένους) αριθμούς στηρίχτηκε. Όμως η κάθε νέα επίδοση δεν μπορεί να είναι μόνο το ψυχρό άθροισμα στο (ηλεκτρονικό πια) δεφτέρι! Τι αναλώσαμε και τι καταναλώσαμε για να φτάσουμε σ΄αυτό, πόσο δαπανήσαμε τον γεωλογικό μας πλούτο, πόση (εισαγόμενη και ακριβή) ενέργεια δαπανήσαμε (περιμένοντας το όσο φυσικό αέριο θα περισσέψει και για μας!), πόσο αξιοποιήσαμε τη φθίνουσα (κι αυτή) αγροτική παραγωγή, πόσο μας στοίχισαν τα «φτηνότερα» εισαγόμενα προϊόντα, συχνά χαμηλής ποιότητας; O τουρισμός βρίσκεται σε φάση ανανέωσης που δεν μπορεί να εξαντληθεί στο μπογιάτισμα των ξενοδοχείων και τη δημιουργία ενός υφυπουργείου. Χρειάζεται αλλαγή οράματος και προσαρμογή του στις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες του τόπου. Θα αξιοποιήσουμε αποτελεσματικά τα θετικά στοιχεία των πρόσφατων μελετών;

Ένα φρούτο ή άλλο γεωργικό προϊόν που ταξίδεψε, ακόμα και σε «ιδανικές» συνθήκες, διασχίζοντας ενάμισι ημισφαίριο, πόσο μπορεί να μοιάζει με εκείνο που αυτό ξεκίνησε και πόσα ξένα συστατικά είναι φορτωμένο; Είναι αντιφατικό να είμαστε έτοιμοι να ακριβοπληρώσουμε ένα εκτός εποχής προϊόν, είμαστε απρόθυμοι να πληρώσουμε ελάχιστα περισσότερο για ένα ντόπιο εποχιακό προϊόν. Αν όμως τα κυπριακά προϊόντα στηριχτούν μέσα από τις υποδομές ποιότητες που η Πολιτεία οφείλει επιτέλους να στηρίξει, τότε μπορούν να αναδεικνύουν κι αυτά την κυπριακή τους ταυτότητα ως ταυτόσημη με την ποιοτική επάρκεια.

Το ότι, σε μέσους όρους, είμαστε καλύτερα από ό,τι στο βάθος του λάκκου εκείνου του Μάρτη, δεν σημαίνει πως βγήκαμε στην επιφάνεια. Άλλωστε τα τοιχώματα του λάκκου είναι ολισθηρά – η ανέμελη και με αδικαιολόγητη έπαρση ανάβαση εγκυμονεί κινδύνους. Το στέρεο σχοινί για την ασφαλή άνοδο και την παραπέρα σταθερή πορεία είναι δεμένο στην ποιότητα!

kctsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *