Πολιτική ρύπανση μολύνει την ατμόσφαιρα

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΡΥΔΗ

Εδώ και αρκετούς μήνες η ατμόσφαιρα υποφέρει από πολιτική ρύπανση. Στη σκιά των τραγικών επιπτώσεων της πανδημίας και των συνεπειών ενός σκληρού πολέμου στην καρδιά της Ευρώπης, στην Κύπρο μπήκαμε για τα καλά στην καρδιά του προεκλογικού αγώνα και τα κομματικά όργανα άρχισαν να παράγουν ήχους… κάποτε και ρύπους.

Ρύπους που ενοχλούν, κουράζουν και μολύνουν την ποιότητα και το επίπεδο της πολιτικής ζωής.

Το εσωτερικό μέτωπο αντί να είναι αρραγές και ενωμένο για να αντιμετωπίσει τη σκληρή και απάνθρωπη, ακριβή καθημερινότητα, που σκοτώνει τα πορτοφόλια των πολιτών, είναι διασπασμένο. Και όσο πλησιάζουμε προς το Φεβράρη φαίνεται ότι τα πράγματα θα χειροτερεύουν.

Στο κυπριακό πρόβλημα και στη διαχείριση του, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Αντί να δούμε πως ενώνουμε δυνάμεις για να αντιμετωπίσουμε τη διαρκή επιθετικότητα της Τουρκίας, υποψήφιοι και επιτελεία προσπαθούν να σκοτωθούν, επιρρίπτοντας π.χ. ευθύνες ο ένας στον άλλο για το τι συνέβη πριν από πέντε χρόνια στο Κραν Μοντανά. Αντί ενωμένοι να αναδείξουν στην Ευρωπαϊκή και Διεθνή Κοινότητα τις τότε ευθύνες της Τουρκίας που δήθεν ήθελε λύση του Κυπριακού, (χωρίς βεβαίως να εγκαταλείπει τις αναχρονιστικές εγγυήσεις), προσπαθούν να αλληλοπυροβολούνται. Αντί να διατηρούν και να προβάλουν το κυπριακό ως πρόβλημα εισβολής και πολυετούς κατοχής, μαλώνουν για ευθύνες του παρελθόντος, δημιουργώντας προβλήματα και εσωστρέφεια. Οι πολιτικές δυνάμεις στην Κύπρο αντί να βλέπουν μπροστά, βλέπουν πίσω.  Μια ζωή οπισθοδρόμηση σε όλα σχεδόν τα επίπεδα. Το μισό πολιτικό προσωπικό της χώρας, (ηθελημένα ή άλλως πως), προστατεύει την Τουρκία και θωπεύει τον Αττίλα, ενώ το άλλο μισό πυροβολεί τους εκπροσώπους της Ελληνοκυπριακής πλευράς για τα όσα έγιναν ή δεν έγιναν στο πρόσφατο ή και στο μακρινό παρελθόν.

Οι γραμμές αυτές γράφονται με μεγάλη αγωνία και πολύ μεγάλο πόνο ψυχής. Παρακολουθούμε όλα τα δρώμενα, σε όλα τα επίπεδα τα τελευταία 35 χρόνια και νιώθουμε πως, σε πάρα πολλά ζητήματα ξεπεράσαμε τα επιτρεπτά όρια. Την πολιτική τεκμηρίωση και επιχειρηματολογία, οι κομματικές δυνάμεις την αντικατέστησαν με τη φλυαρία, την πολυλογία και την ατάκα της πλάκας και της στιγμής.

Καλούμε τους υποψήφιους και τα εκλογικά τους επιτελεία, αλλά και το σύνολο των κομμάτων, αν δεν λυπούνται τους εαυτούς τους να λυπηθούν τουλάχιστον το εκλογικό ακροατήριο, το οποίο κούρασαν ανεπανόρθωτα, με αποτέλεσμα κάθε εκλογική αναμέτρηση να απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από την κάλπη. Αυτή η απομάκρυνση τραυματίζει και σκοτώνει τη Δημοκρατία.

Δεν θέλουμε πολιτικό λόγο της παρελθοντολογίας. Ούτε διχαστικό λόγο που έρχεται από τα μνήματα, (κάθε φορά θυμούνται τον Μακάριο και τον Γρίβα). Έλεος. Αφήστε την ιστορία ήσυχη να κάμει τη δουλειά της. Διεκδικούμε τίμιο, καθαρό λόγο, χωρίς φλυαρίες και ψευδοϋποσχέσεις. Ζητούμε λύσεις για όλα τα μεγάλα ζητήματα που βρίσκονται μπροστά μας, αλλά και μπροστά στη γενιά των παιδιών μας που ψευτοζεί με τα 800ευρα, σε μια χώρα στην οποία ανατράπηκε η πυραμίδα των αξιών.  Στα πάνω δώματα της πυραμίδας πέρασε η διαφθορά, η σήψη, η διαπλοκή, το ρουσφέτι και στον πάτο πήγαν το ήθος, η τιμιότητα, η ευγένεια, η αξιοπρέπεια. Χάθηκε το μέτρο και η λογική.

Για την ανατροπή της πυραμίδας υπάρχουν τεράστιες πολιτικές ευθύνες που αγγίζουν και δακτυλοδείχνουν όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Η κάθε μια στην εποχή της έκαμε τα δικά της. Υπάρχει κανένας που θα αναλάβει τις ευθύνες ή τελικά είναι όλοι άτολμοι και ευθυνόφοβοι;

*Οικονομολόγος –  Δημοσιογράφος

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *