Πώς να «βαφτίσουμε» το πραξικόπημα; Αν με όλα αυτά που παρακολουθούμε δεν πάθουμε ψυχολογικά, μπορεί και να γλυτώσουμε!   

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του Κυριάκου Τσιμίλλη Ξημέρωσε 15 Ιούλη. 44 χρόνια από το πραξικόπημα… Είναι κόσμιος ο όρος; Το γλωσσάριο ουδέν αναφέρει επ΄αυτού. Πρέπει να βρούμε κάτι «λάϊτ» που να «μην προσβάλλει» τους πραξικοπηματίες και τους θαυμαστές τους!

Tι λέει ο ΟΑΣΕ; Χωρίς το πραξικόπημα δεν θα είχαμε την εισβολή (ούτε το γλωσσάριο για «Λέξεις που έχουν σημασία»). Μαζί προετοιμάστηκαν, μαζί εκτελέστηκαν – η εισβολή δεν αποφασίστηκε στις 8.20 το πρωϊ στις 15 εκείνου του Ιούλη…

  • Εισαγωγικά, ο εκπρόσωπος του ΟΑΣΕ «για την Ελευθερία των Μέσων» μιλά για «γλωσσάριο εναλλακτικών λύσεων για αρνητικές λέξεις και φράσεις …με στόχο να ενθαρρύνει τις ευαίσθητες επικοινωνίες …και να συμβάλει στη μείωση των εντάσεων».

Είναι, όμως, οι λέξεις και οι φράσεις αρνητικές ή τα γεγονότα και οι επιπτώσεις τους; Πώς να υπάρξουν ευαίσθητες επικοινωνίες χωρίς ειλικρινή περιγραφή των γεγονότων, ακόμα και με διαφορετική προσέγγιση ανάμεσα στους επικοινωνούντες;

  • Βοηθά, άραγε, ο εκφυλισμός (τώρα) των λέξεων και (αργότερα) και της σκέψης; Σημειώνεται πως «το γλωσσάριο δεν αφορά την πολιτική ορθότητα αλλά στοχεύει στην ενθάρρυνση υιοθέτησης νέων προσεγγίσεων και νέας σκέψης…». Yπάρχει, όμως, νέα προσέγγιση και νέα σκέψη χωρίς πολιτική ορθότητα; Έτσι θα μειωθούν οι εντάσεις; Τώρα το ακροατήριο είναι οι δημοσιογράφοι. Μετά μπορεί να είναι οι λογοτέχνες, οι καλλιτέχνες, οι ιστορικοί, οι εκπαιδευτικοί. Αν με όλα αυτά δεν πάθουμε ψυχολογικά, μπορεί και να γλυτώσουμε!

Δεν είναι κάτι καινούργιο. Χρόνια πριν, σημειώναμε (Φιλελεύθερος, 30.9.1999)  την «καταγωγή από τον συνοικισμό τάδε», την (απαγορευμένη) απελευθέρωση που έγινε «επανένωση», την ημικατεχόμενη Κύπρο (και πρωτεύσουσα) που έγινε «μοιρασμένη», τον γεωγραφικό προσδιορισμό (βόρεια, νότια όχι ανατολική ή δυτική), την κατοχική γραμμή που την βάφτιζαν «πράσινη»…

Οποιαδήποτε ομοιότητα με το εκκολαφθέν γλωσσάριο μόνο τυχαία δεν είναι! Δεν βρήκαν πώς να βαφτίσουν την κατοχή και την «κατάργησαν» με «βόρειο και νότιο μέρος της Κύπρου».  Ισοπεδωτική η αναφορά σε πρόσφυγες. Είναι, όμως, άλλο ο Ελληνοκύπριος που εκδιώχθηκε από την κατοχή (1974) κι άλλο ο Τουρκοκύπριος που εκβιαστικά μετακινήθηκε από τη δική του ηγεσία, συνεργούντων και των Βρετανών, στις κλεμμένες περιουσίες Ελληνοκυπρίων προσφύγων (1975). Το 1963 και, πιο πίσω, το 1958, ξεριζωμός υπήρξε όχι μόνο Τουρκοκυπρίων αλλά και Ελληνοκυπρίων. Πρόσφυγες, λέει, και οι έποικοι! Μα υπάρχουν πρόσφυγες που να μην διεκδικούν να επιστρέψουν στα μέρη τους, με ασφάλεια; Ποιος εμποδίζει τους έποικους να επιστρέψουν στην Ανατολία; Κι αυτοί που θα παρελάσουν στις 20 του μηνός; Αν δεν είναι κατοχικός στρατός που γιορτάζει τα κατορθώματά του, τι είναι;

  • Mην ανησυχείτε! Το γλωσσάριο δεν είναι υποχρεωτικό! Αναμφισβήτητα, όμως, επιδιώκει να συμβάλει στην ατμόσφαιρα της «λύσης»! Πώς θα φύγουν τα κατοχικά στρατεύματα αν δεχόμαστε πως οι Τουρκοκύπριοι τα θεωρούν «ως σωτήρα τους»; Πλείστα «επιχειρήματα» επινοούνται επειδή «πολλοί Τουρκοκύπριοι αισθάνονται προσβεβλημένοι».

Μα όταν η 4η Διακρατική υπογραμμίζει πως τον έλεγχο στα κατεχόμενα τον έχει η Τουρκία, όταν για τα τηλέφωνα σχηματίζεις κωδικό Τουρκίας, όταν τα ταχυδρομεία υπάγονται «στη Μερσίνα 10», όταν το νόμισμα είναι η (καταρρέουσα) τουρκική λίρα, όταν τα ισλαμιστικά τζαμιά ξεφυτρώνουν παντού, όταν μόνο η Τουρκία αναγνωρίζει το από βιασμό ψευδοκράτος, πόσοι Τουρκοκύπριοι «αισθάνονται προσβεβλημένοι» από τους σωστούς όρους; Κι αν η κατοχή δεν είναι κακή, πώς θα τερματιστεί;  Αν η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι αποδεκτή, πώς δεν θα μετατραπεί σε εκλιπούσα;

Μπορεί τα νέα βιβλία να περιγράψουν πώς οι μισοί από εμάς συνωστιστήκαμε για εκδρομή στο «νότιο μέρος» αφήνοντας «επηρεασμένες» τις περιουσίες μας και δεν συνεχίσαμε διαμένοντες στο «βόρειο μέρος» όπως οι λιγοστοί «διαμένοντες» στην Καρπασία. Γιατί δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στις «επηρεασμένες» περιουσίες μας (το ίδιο και οι Τουρκοκύπριοι); Είναι θετικό που γίνεται αναφορά στους Μαρωνίτες, τους Λατίνους και τους Αρμένιους (που οι Βρετανοί τους «εξαφάνισαν» συνταγματικά)…

Θα περάσει η μέρα κι η βδομάδα με τους συνειρμούς τους. Το κρατικό ραδιόφωνο βγάζει από το αρχείο τα τραγούδια της μιας (ετήσιας) χρήσης. Ψάχνουμε για ένα «μη προσβλητικό» (για τους ενόχους) όρο για το πραξικόπημα. Toν Απρίλη του 1967, το είπαν «στιγμιαίο» και την γλύτωσαν πολλοί. Τον Ιούλη του 1974 το είπαν «άφρον» και την γλύτωσαν όλοι! Μέχρι που κάποιος «εξήγησε» πως επρόκειτο για ένα «αυθορμητισμό της δεξιάς»… Το άρθρο του 1999 κατέληγε: «Όλα αυτά τα έχουμε συνηθίσει. …μερικοί αντιδρώντας, οι πολλοί απαξιώνοντας να «παίξουν με τις λέξεις». «Έλα τώρα, αυτές φταίνε;»  χωρίς να κατανοούν ότι …οι όποιοι συνειρμοί συνεργούν στην κατηφόρα που ήδη βρίσκεται σε φάση επιτάχυνσης. Υπάρχουν, άραγε, ελπίδες για ένα αποτελεσματικό φρένο;». Πέρασαν άλλα 19 χρόνια και τέτοιο φρένο δεν μπήκε, ακόμα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *