Ποτέ οι Τούρκοι δεν  έκαμαν οποιανδήποτε υποχώρηση ή παραχώρηση στο Κυπριακό

FILE PHOTO.  Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μελβούτ Τσαβούσογλου (δεξιά). ΚΥΠΕ/ Κάτια Χριστοδούλου

Του Πέτρου Παντελίδη
Το 1974 οι προδότες της χούντας και οι ανένδοτοι «ενωτικοί» της ΕΟΚΑ Β’ έδωσαν την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο, να κατακτήσει το 36% του εδάφους της Κ.Δ., να δολοφονήσει πολλούς, να εκτοπίσει 200.000 ‘Έλληνες από τις εστίες και τις περιουσίες τους και να εποικίσει την κατεχόμενη Κύπρο.

Είναι ουτοπία να πιστεύουμε πως με οποιαδήποτε λύση θα ελευθερώσουμε την κατεχόμενη Κύπρο και θα τερματίσουμε την κατοχή της. Με την καλύτερη συμφωνία που μπορούμε να επιτύχουμε, απλώς θα νομιμοποιήσουμε την κατοχή, ονομάζοντας το κατεχόμενο τμήμα της Κ.Δ. τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία. Θα το εκχωρήσουμε στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, ενώ στην πραγματικότητα τον πλήρη έλεγχο θα έχει η Τουρκία. Οι συνομιλίες για επίλυση του Κυπριακού έπρεπε και πρέπει να έχουν ένα ελάχιστο στόχο. Η λύση που θα προέλθει από τις συνομιλίες πρέπει να βελτιώνει, έστω και στο ελάχιστο, τα κατοχικά δεδομένα. Αυτό θα γίνει με παραχωρήσεις που θα γίνουν από την Τουρκία προς την Κ.Δ. και από την Κ.Δ. προς την Τουρκία. Κατανοούμε ότι σε γενικές γραμμές η Κ.Δ. πρέπει να παραχωρήσει αναγνώριση στο παράνομο κατοχικό μόρφωμα και να δώσει σημαντικές εξουσίες στην τουρκοκυπριακή κοινότητα  για τη διακυβέρνηση του κράτους, όποια ονομασία και να του δώσουμε. 

Σε αντάλλαγμα οι Τούρκοι πρέπει να επιστρέψουν μεγάλο μέρος των κατεχομένων εδαφών και να επιστρέψουν σε αυτά οι νόμιμοι ιδιοκτήτες τους που τους έχει εκτοπίσει ο τουρκικός στρατός. Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας δεν πρέπει να απεμπολείται ούτε για Ε/Κ, ούτε για Τ/Κ. Η κυριαρχία, η ιθαγένεια των κατοίκων και η διεθνής προσωπικότητα του κράτους πρέπει να είναι μία και να ανήκει στον λαό της Κ.Δ., που θα μετεξελιχθεί σε ομοσπονδία. Ο κατοχικός στρατός πρέπει να αποχωρήσει και οι εγγυήσεις να καταργηθούν.

Στις μέχρι τώρα συνομιλίες οι ΠτΔ που εκπροσωπούν την ελληνική κοινότητα έχουν παραχωρήσει, με τις συγκλίσεις που επιτεύχθηκαν ή με τις προτάσεις που δηλώθηκαν στον Γκραντ Μοντανά:

  1. Αναγνώριση εξουσίας, εσωτερικής ιθαγένειας, 28% του εδάφους στη τ/κ κοινότητα, που θα έχει και μερικώς διεθνή προσωπικότητα.
  2. Αποτελεσματική και προνομιακή συμμετοχή και ΒΕΤΟ στη διακυβέρνηση της ομόσπονδης πολιτείας, με έδαφος και εξουσίες που υπερβαίνουν την αριθμητική αναλογία των.
  3. Αποτελεσματική συμμετοχή (ΒΕΤΟ) με την οποία έχουν την εξουσία να μπλοκάρουν αποφάσεις και να παραλύουν το ομόσπονδο κράτος.
  4. Αναγνώριση ιδιοκτησίας στους σφετεριστές και χρήστες των περιουσιών στην τουρκοκυπριακή πολιτεία και στο κατεχόμενο τμήμα, όπου θα έχουν αποκλειστικά δικαιώματα και λιγότερα δικαιώματα στις περιοχές που θα επιστραφούν. Δηλαδή οι περιουσίες θα αλλάξουν ιδιοκτήτη, ανάλογα με την περιοχή στην οποία ευρίσκονται.
  5. Ισότιμη μεταχείριση με τους Ευρωπαίους πολίτες για ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση σε 80 εκατομμύρια Τούρκων υπηκόων.
  6. Παραγραφή του εγκλήματος του εποικισμού και οι έποικοι θα γίνουν ευρωπαίοι πολίτες.
  7. Παραχώρηση της εκ περιτροπής προεδρίας και έτσι θα έχουμε για κάποιο διάστημα Τούρκο ΠτΔ, πιθανόν έποικο.

Οι Τούρκοι δεν έχουν κάμει καμία και το τονίζω καμίαν υποχώρηση. Προκαλώ οποιονδήποτε να υποδείξει έστω και ένα σημείο στο οποίο οι Τούρκοι έκαμαν υποχώρηση ή παραχώρηση. Η μόνη ένδειξη είναι ότι αποδέχονται να συζητήσουν την σταδιακή αποχώρηση μεγάλου μέρους των κατοχικών στρατευμάτων και να επανεξετάσουν το θέμα σε 15 χρόνια. Σχετικά με την επιστροφή εδάφους φαίνεται ότι είναι διατεθειμένοι να επιστρέψουν την περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου, μερικές ακατοίκητες περιοχές στη νεκρή ζώνη και συζητούν την επιστροφή μέρους της Μόρφου, αλλά  με ανταλλάγματα. (Για όσους γνωρίζουν την Αμμόχωστο, το κάτω Βαρώσι, η Αγία Ζώνη και η περιοχή Λάξη και Πέρτζιενας δεν βρίσκονται στην περίκλειστη περιοχή)

Αν δεν μπορούμε να τερματίσουμε την κατοχή, δεν πρέπει να την νομιμοποιήσουμε με την υπογραφή μας. Είναι αναγκαιότητα να διατηρήσουμε και να ενισχύσουμε την κρατική οντότητα της Κ.Δ. που είναι η τελευταία έπαλξη του αγώνα μας, αναμένοντας καλύτερες μέρες. Τον μακροχρόνιο αγώνα δεν τον επιλέγουμε. Μας επιβάλλεται.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *