Πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό; ΄Αραγε, η πιο σημαντική είδηση θα είναι το μενού του «άτυπου»  γεύματος; 

Τα Ηνωμένα Έθνη στη λεγόμενη νεκρή ζώνη με φόντο το σκλαβωμένο Πενταδάκτυλο. Φωτογραφία UN

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Μακάρι η αυριανή συνάντηση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας να μπορούσε να φέρει κάποια ευχάριστη έκπληξη κι ας μην το πιστεύει σχεδόν κανένας. Δεν είναι θέμα στοιχήματος, χρόνια τώρα μας μένει μόνο να χάνουμε το τίμημα – πολλά ποντάρεις, πολλά χάνεις. Τρεις μέρες μετά την ομιλία του στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (τώρα που γράφεται το κείμενο, μόνο να ελπίζουμε μπορούμε πως ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έχει πει όλα όσα πρέπει με πλήρη επίγνωση αυτού ακριβώς του ρόλου του), αναγκάζεται να βάλει τα «ρούχα των συνομιλιών» σαν ένας από τους «δυο ηγέτες». Κι αφού πρώτη φορά θα βρεθούν από τότε, ο άλλος από τους δυο θα πρέπει να φέρει μαζί του προς επιστροφή το κυπριακό του διαβατήριο.

Όλα αυτά στον απόηχο των διαδοχικών δηλώσεων τόσο του σουλτάνου όσο και του εκπροσπώπου του στα κατεχόμενα για τα δυο κράτη που δεν αποτελούν πια μόνο στόχο αλλά και την αποδοχή τους σαν προϋπόθεση για επανέναρξη του διαλόγου. Αδύνατος ένας διάλογος όσο οι συνομιλούντες μιλούν διαφορετική «γλώσσα» χωρίς το χάσμα να γεφυρώνεται με την καλύτερη μετάφραση. Τα πράγματα δυσκολεύουν με την επικίνδυνη όπως διαφαίνεται συμπεριφορά του επανεκλεγέντος Γενικού Γραμματέα προς την Τουρκία που, ενώ σε πολλές χώρες της περιοχής την ξέρουμε και την ζούμε σαν κατοχική, ο ίδιος είναι «εξοικειωμένος με την τεράστια γενναιοδωρία της Τουρκίας και της τουρκικής κοινωνίας προς τους πρόσφυγες». Αυτά και άλλα δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας στο πανηγύρι των νέων γειτόνων του που εγκαινίσαν το φτωχικό τους, το «Τουρκικό Σπίτι», ένας 36ώροφος πύργος (καλά, τέτοιους έχουμε και στα μέρη μας!), με ένα από τους ορόφους να έχει παραχωρηθεί στο ψευδοκράτος. Ευχαρίστησε τον οικοδεσπότη «για την υποστήριξη στους πρόσφυγες που χρειάζονται προστασία» εκφράζοντας την πίστη πως αυτή η συνεργασία με την Τουρκία θα συνεχιστεί και πως «η Τουρκία θα συνεχίσει να κάνει ό, τι καλύτερο μπορεί… Αυτή είναι μια αλληλεγγύη που μας αφορά όλους»…

Είναι λογικό ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας να δηλώνει πως δεν είναι αισιόδοξος για την αυριανή εμπειρία. Ακόμα και η πρότασή του για επιστροφή στο Σύνταγμα του 1960, σαν ένα πρώτο βήμα σε ένα νέο ξεκίνημα, δεν βρήκε ανταπόκριση ούτε από όσους ανέμενε. Θα έχει στο μεταξύ κατανοήσει πως φταίει και το ότι δεν ήταν επαρκώς επεξεργασμένη ούτε συνδεδεμένη με καθοριστικές παραμέτρους που έχουν αλλοιώσει το όλο σκηνικό από τότε, ιδιαίτερα αυτές που αποτελούν αιχμηρά αγκάθια για την επίλυση του Κυπριακού. Τελικά ούτε οι δικοί του συνεργάτες δεν εξήγησαν με τον ίδιο τρόπο σε δημόσιες δηλώσεις τους το εγχείρημα. Ούτε έγιναν οι απαραίτητες διερευνητικές επαφές με κόμματα, ούτε δόθηκε η ευκαιρία για διευκρινιστικές και άλλες ερωτήσεις, ούτε και η δυνατότητα για βελτιώσεις και ένταξη σε δυνητικά χρονοδιαγράμματα. Από την άλλη, ο κατοχικός ηγέτης χαμογελά, μιμούμενος τους προϊσταμένους του, με μια ανεξήγητη(;) αυτοπεποίθηση, επιμένοντας στα δυο κράτη διεκδικώντας ακόμα και δικαίωμα λόγου στην επόμενη Γενική Συνέλευση του διεθνούς οργανισμού. Δεν κατάλαβε πως άλλο είναι να σου δώσει η κατοχική δύναμη ένα όροφο στο δικό της «Σπίτι» κι άλλο να διεκδικείς αναιδώς δικαίωμα ομιλητή στη Γενική Συνέλευση. Στο μεταξύ όμως κατάφερε να φτάσει μέχρι την πόρτα του κτηρίου, με άλλοθι ακόμα και την τριμερή και το «άτυπο» γεύμα. Οι κίνδυνοι δεν πρέπει να προσπερνούνται…

Τελικά, δεν φαίνεται οποιοσδήποτε ρεαλιστικά να αισιοδοξεί για την αυριανή συνάντηση. Θα πείτε, ίσως γιαυτό να ήταν έκπληξη! Μακάρι να μην είναι δυσάρεστη…

Υ.Γ.: Η περίπτωση της νεαρής μητέρας τριών παιδιών από τη Συρία που τα κύματα την έφεραν στην Κύπρο αποδεικνύει πως ούτε η γραφειοκρατική αντίληψη δεν μπορεί να κρύψει το έλλειμμα ανθρωπιάς. Η οικογένεια νόμιζε πως το κόστος ενός, ούτως ή άλλως, ριψοκίνδυνου ταξιδιού διαφυγής από την αβέβαιη κι επικίνδυνη διαβίωση στην πολυτραυματισμένη Συρία ήταν μόνο το οικονομικό, το αγώγειο μιας προβληματικής βάρκας. Η επικείμενη γέννηση του τρίτου μωρού δεν ήταν χωρίς κινδύνους ειδικά αν συνέβαινε μεσοπέλαγα. Τελικά το μωρό ήρθε στο «πέλαγος» της κυπριακής στεριάς. Η μάνα δεν αξιώθηκε να παραμείνει στο νοσοκομείο όπου είχε μεταφερθεί λίγο πριν τον ερχομό του αλλά πήρε εξιτήριο για ένα παγκάκι στο λιμανάκι της Αγίας Νάπας. Πάλι καλά που δεν θεωρήθηκε πως χαλούσε την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα της περιοχής… Οι αναπάντητες καταγγελίες για τον χωρισμό της οικογένειας με την «επαναπροώθηση» στον Λίβανο των υπόλοιπων μελών της απεικονίζουν την κατάσταση μιας πολιτείας που «δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει». Πήγαμε χρόνια πίσω, όταν ακούσαμε επανειλημμένα για την επανένωση των οικογενειών, μετά την εισβολή. Ήταν τότε που αυτός ο σημαντικός στόχος προβλήθηκε σαν πρωταρχικής σημασίας  κι ας μας οδήγησε, με τον τρόπο που «κερδήθηκε», χωρίς οποιαδήποτε περί του αντιθέτου πρόνοια ή διασφάλιση, στην ανταλλαγή των πληθυσμών. Ο αρμόδιος υπουργός, πάντως, εξήγησε πως «η υπευθυνότητα του κράτους στη διαχείριση του μεταναστευτικού φάνηκε ξεκάθαρα σ΄αυτή την περίπτωση». Μα ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα!…

 ktsimillis@cytanet.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *