Πρέπει πάση θυσία να στοιχηθούμε με το μέρος της αλήθειας

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

ΜΥΡΤΩ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ

Έφτασε ο πόλεμος γι᾽ ακόμη μια φορά στην Ευρώπη. Η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, κι όλα δείχνουν πως σειρά ίσως έχουν η Πολωνία, η Μολδαβία.

Η επίθεση που ξεκίνησε την αυγή της 24ης Φεβρουαρίου από τις ρωσικές δυνάμεις σε πολλαπλές τοποθεσίες στην ουκρανική επικράτεια συνιστά μια στρατιωτική επίθεση σε πρωτοφανή κλίμακα από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην ήπειρό μας. Είναι προμελετημένη, είναι προσχεδιασμένη, κι είναι απροσποίητη.

Συνηθίσαμε. Πληρώνουμε την ολιγωρία και την ανοχή δεκαετιών που μεσολάβησαν από το τέλος του Β’ ΠΠ ως σήμερα. Μετά από δεκαετίες ειρήνης, μάς ήταν πολύ δύσκολο να συλλάβουμε την επιθυμία να διαλέξει κανείς από μας σήμερα ξανά τον πόλεμο. Όλα έμοιαζαν να συμβαίνουν σ᾽ απόμακρα μέρη. Δεν τα είδαμε ως προειδοποιητικά σημάδια. Ενώ ήταν. Ανασυνθέτω την ιστορία των μαχών. Τις νίκες, και τις ήττες μας. Πράγματι, βιώσαμε στον ίδιο βαθμό την απόλαυση και την αποστροφή. Πληρώνουμε σήμερα την αδράνεια, και τη σιωπή μας. Το τίμημα είναι βαρύ. Στον βαρύ ίσκιο όσων συμβαίνουν, αυτή η μεγάλη παράκαμψη, η καθυστέρησή μας, μας αφυπνίζει, κι υπενθυμίζει τι πραγματικά διακυβεύεται.

Κι όμως. Από τη Λισσαβώνα μέχρι το Χάρκοβο, κι απ’ τη Στοκχόλμη ως τη Λευκωσία, αυτή η μεγάλη γη αποδεικνύει κάθε στιγμή της ιστορίας της πως υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί να πνίξει κανείς στο αίμα και στο ψέμα. Η σημερινή εισβολή της Ρωσίας, δεν είναι ακόμα μια εισβολή. Είναι η απαρχή ενός πολέμου εναντίων όλων μας. Ενάντια στην ενότητα, που κατακτήσαμε μέσα απ᾽τις διαφορές μας. Ενάντια στην ελευθερία, στη δημοκρατία και στα δικαιώματα που κατακτήσαμε με αίμα. Ενάντια στην αδελφοσύνη, και στη συνύπαρξη. Στο γεγονός ότι αρνούμαστε να χωρίσουμε τα σύνορά μας με τη βία. Κι ακόμη πιο πολύ, ότι αρνούμαστε να εκχωρήσουμε το δικαίωμά μας στην επιλογή του δύσκολου δρόμου, που λέγεται δημοκρατία.

Η ζωή, δεν υπάρχει χωρίς δυστυχία. Αν διδάσκουν ωστόσο κάτι οι αγώνες μας, είναι πως υπάρχει μια εφικτή ισορροπία ανάμεσα στη θυσία και την αληθινή ευημερία. Έχει δικαίωμα ένα σύγχρονο κράτος να διεκδικεί και να διαμορφώνει το μέλλον του ελεύθερα; Ασφαλώς ναι, η απάντηση που δίνουν οι αξίες που διαμορφώθηκαν στα πεδία των μαχών της πιο πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας, μας δείχνει τον επίπονο δρόμο της δημοκρατίας, απέναντι σε κάθε τι τετελεσμένο.

Το αίμα που χύθηκε, δημιούργησε όλα όσα είμαστε σήμερα. Μας έδωσε τους λόγους ν᾽ αγαπάμε. Μας έμαθε πώς να γευόμαστε σίγουρα ένα μακρύ μεσημέρι κάτω απ᾽τα πεύκα σ’ ένα ακρογιάλι της Μήλου ή του Αμάλφι. Τη μυρωδιά της νοτισμένης γης σ᾽έναν δρόμο της Ζαπορίζια, της Προβηγκίας, της Κορσιέρ , μες στην ασάλευτη σιωπή της πιο βαθειάς νύχτας. Μας οδηγεί να κατανοήσουμε μια Ευρώπη που δεν έχει ακόμα γίνει, που χρειάζεται πάντα περισσότερο χρόνο και κόπο για να γίνει.

Κάθε τομή σε τεχνολογικό επιστημονικό κοινωνικό οικονομικό επίπεδο, κάθε μικρό επώδυνο βήμα μας, έγινε αποτελεσματικό και παραγωγικό στα χρόνια που μεσολάβησαν, λαμβάνοντας χώρα σ᾽ ένα κλίμα ελευθερίας. Α ναι, η λογική δεν υπάρχει μονάχα για να υπηρετεί τους σκοπούς μας ή τους σκοπούς τους. Μες στην αδυναμία κάθε αμφιβολίας, μες στα θεμέλια της κριτικής, ελεύθερης σκέψης, φώλιαζε ωστόσο πάντα η αντοχή κι η υπεροχή μας. Κι η σημερινή βεβαιότητά μας, πηγάζει από τούτην την παμπάλαιη γνώση, ότι το πεπρωμένο μας είναι δεμένο με το πεπρωμένο κάθε ευρωπαϊκού λαού.

Αν ο άνθρωπος, τον οποίον έθεσε στο επίκεντρο της σκέψης του, μπορεί να ταπεινώνεται οπουδήποτε σήμερα χωρίς να μιλά κανείς γι’ αυτό, τούτο σημαίνει πως ο ευρωπαϊκός πολιτισμός δεν κινδυνεύει παρά μονάχα απ᾽τον ίδιο τον εαυτό του. Πρέπει πάση θυσία να στοιχηθούμε με το μέρος της αλήθειας. Ναι, δεν είμαστε ακόμη αυτοί που θέλουμε να γίνουμε. Κι ίσως τίποτα να μην έχει τακτοποιηθεί, να μην έχει κερδηθεί όταν όλα πια τελειώσουν. Τίποτα, ωστόσο, δεν θά ᾽χει ακόμα χαθεί.

Και το βέβαιο είναι πως, γι᾽ ακόμη μια φορά, δεν θα είμαστε ποτέ πια αυτοί που ήμασταν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.