Πρόεδρε Μην Αφήσεις Να Τουρκέψουμε

Η φωτογραφία που ανήρτησε το γαλλικό υπουργείο Εξωτερικών. Η Λευκωσία με μιναράεδες και τουρκικές σημαίες. Και πίσω ο κατεχόμενος Πενταδάκτυλος. Φωτογραφία via του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας

Του ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΥΛΛΙΚΚΑ

Η διαφορετική εκτίμηση των γεγονότων είναι ένα πράγμα, η πορεία ολοταχώς προς την καταστροφή όμως, είναι αδικαιολόγητη. Το τελευταίο διάστημα, παρατηρούμε με αγωνία μία διολίσθηση του προέδρου σε άκρως επικίνδυνα μονοπάτια χωρίς να υπάρχει το αδιαμφισβήτητο εκείνο αίτιο που να δικαιολογεί τις αποφάσεις του. Αντιθέτως, είχε στη διάθεση του μοναδικές ευκαιρίες απεγκλωβισμού από τις συντονισμένες μεθοδεύσεις της Τουρκίας, Βρετανίας και ΟΗΕ.

Εκλογή Τατάρ:

Χωρίς να είμαστε αφελείς ως προς τον έλεγχο που ούτως ή άλλως ασκεί η Τουρκία επί της υποτελούς διοίκησης στα κατεχόμενα, η εκλογή Τατάρ ήταν η τελειωτική επίθεση του Ερντογάν εναντίον των Τουρκοκυπρίων. Τόσο σε όσους λίγους παρέμειναν με «Κυπριακή συνείδηση», όσο και εναντίον αυτών που βολεύτηκαν στο ψευδοκράτους τους, αλλά είχαν τη ψευδαίσθηση της «ανεξαρτησίας» από την Τουρκία.

Άνοιγμα της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου:

Μετά την κατάληψη της Κυπριακής ΑΟΖ, η περίπτωση της Αμμοχώστου αποτέλεσε την κορύφωση των προκλήσεων και της επιθετικότητας της Τουρκίας. Μία κίνηση που ξάφνιασε και προκάλεσε «εκνευρισμό» ακόμη και στις προσφάτως αφυπνισμένες δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απονευρωμένη αντίδραση του Προέδρου στις πιο πάνω προκλήσεις δημιουργεί ένα τεράστιο νέφος απορίας, προβληματισμού, ακόμη και καχυποψίας, πάνω από τα κεφάλια μας. Δεν μπορεί να συμπεριφέρεται λες και δεν έγινε τίποτα. Δεν μπορεί να υπακούει ασυζητητί στις εντολές του κάθε Ύπατου Αρμοστή και να ακολουθεί σκυφτός, ως άβουλος και αδύναμος υπήκοος μιας φανταστικής αυτοκρατορίας.

Από το 2004 έχουμε προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πλήρες μέλος. Μία Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία εδράζεται στην Ισότητα των Πολιτών χωρίς φυλετικές, ρατσιστικές ή άλλες διακρίσεις. Μία Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία προστατεύει τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τις Ανθρώπινες Ελευθερίες. Απόδειξη η απόφαση του ΕΔΑΔ στην υπόθεση Αζίς εναντίον Κ.Δ. (2004). Μία απόφαση σταθμός στην ιστορία της Κύπρου αφού λόγω αυτής ενοποιήθηκαν οι εκλογικοί κατάλογοι. Ο λαός της Κύπρου αναγνωρίζεται ως ένας και ενιαίος. Το ΑΚΕΛ έστειλε δύο Ευρωβουλευτές από δύο διαφορετικές κοινότητες και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ρώτησε πως και γιατί. Αυτή είναι η Δημοκρατία. Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία ανήκουμε.

Δεν μπορεί εν έτη 2020 να συζητάμε ακόμη αποτυχημένα μοντέλα πολιτεύματος της δεκαετίας του ’60. Δεν μπορεί να παραμένουμε οικειοθελώς παγιδευμένοι μέσα στις μεθοδεύσεις των Βρετανών και των Τούρκων του 1958. Ο διαχωρισμός ενός λαού σε «δύο πολιτικά ισότιμες κοινότητες» είναι αντίθετος σε κάθε έννοια του Διεθνούς Δικαίου. Αυτός ο παράνομος «Δικοινοτισμός», ήταν ο κεντρικός πυλώνας στήριξης όλων των κακών που ακολούθησαν την εφαρμογή του Συντάγματος του 1960.

Δεν μπορεί εν έτη 2020 να επαναφέρουμε τη Βρετανικής επινόησης «Πενταμερή» του 1964. Ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αμέσως μετά την προσχεδιασμένη «Τουρκανταρσία», με σκοπό να οδηγηθούν οι διαπραγματεύσεις σε μια λύση «Ομοσπονδίας Δύο Πολιτικά Ισότιμων Κοινοτήτων», όπως όριζαν τα σχέδια «Επανάκτησης της Κύπρου» με βάση τις εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, τους είχε τότε χαλάσει τα σχέδια με το Ψήφισμα 186/1964, με το οποίο έδινε στήριξη στην Κυπριακή Δημοκρατία και επιπλέον της έδινε κεντρικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις. Πως μπορεί να πέφτουμε τώρα, σε μια τέτοια παγίδα;

Η παρωδία «εκλογών» στα κατεχόμενα, με δημόσιες και παρασκηνιακές παρεμβάσεις της Τουρκίας, με απειλές κατά προσώπων, με χρηματικές επιδοτήσεις και άλλους τρόπους πιέσεων, μας έδιναν την τέλεια ευκαιρία να απεγκλωβιστούμε από την καταστροφική διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Ο Πρόεδρος είχε τα τεκμήρια και τις μαρτυρίες για να αμφισβητήσει τόσο το αποτέλεσμα, όσο και την ίδια τη διαδικασία «εκλογών» στα κατεχόμενα. Με την ισχυρή δε ανάμειξη των εποίκων σε αυτή, θα μπορούσε να θέσει ακόμη και θέμα εγκυρότητας αυτής καθαυτής της εκπροσώπησης των Τουρκοκυπρίων σε κάθε μορφής συνομιλιών. Αντί αυτού, έτρεξε να συγχαρεί τον Τατάρ και να τον αποκαλέσει μάλιστα «επιλογή των συμπατριωτών μας Τουρκοκυπρίων».

Το ίδιο ισχυρά επιχειρήματα, είχε και όσον αφορά στη σύνθεση των συνομιλιών σε σχέση με την εκπροσώπηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και σε αυτό το θέμα, ο Πρόεδρος παρουσιάστηκε κατώτερος των περιστάσεων και δήλωσε πανέτοιμος να συμμετάσχει σε μία «Πενταμερή», προφανώς ως «ηγέτης κοινότητας» και όχι ως εκπρόσωπος του θεσμού του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ότι δεν πέτυχαν δηλαδή οι Βρετανοί το 1964, το παραδίδει ως δώρο ο Πρόεδρος μας.

Όλα τα πιο πάνω συνθέτουν μια εικόνα οικειοθελούς παράδοσης. Δεν μπορεί να είναι λανθασμένοι χειρισμοί ως αποτέλεσμα διαφορετικής αντίληψης των γεγονότων. Δεν είναι δυνατόν, ένας πολιτικός της ευφυΐας και της εμπειρίας του Νίκου Αναστασιάδη, να μην αντιλαμβάνεται την επερχόμενη αυτοδιάλυση και αυτοκαταστροφή ως αποτέλεσμα των χειρισμών του. Δεν μπορεί ένα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συμπεριφέρεται τόσο μοιρολατρικά, τόσο οπισθοδρομικά και με προφανείς τάσεις αυτοκτονίας.

Δικαιούμαστε πλέον να είμαστε ακόμη και καχύποπτοι. Τέτοιαν αυτοπαγίδευση θα την απέφευγε ακόμη και ένας νεαρός διπλωμάτης που μόλις εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα. Αν ο Πρόεδρος βρίσκεται σε στενό κλοιό πιέσεων που αγγίζουν τα όρια των απειλών και δεν έχει τρόπο να απεγκλωβιστεί, οφείλει να εγκαταλείψει άτακτα ή μη τη θέση και να προκηρύξει εκλογές.

Ας επικαλεστεί προσωπικούς λόγους, λόγους υγείας, λαϊκής κατακραυγής για τα σκάνδαλα διαφθοράς. Ας σκηνοθετήσει ογκώδεις διαμαρτυρίες πολιτών. Επιλογές υπάρχουν.

Μόνο μην αφήσει να τουρκέψουμε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *