Προεκλογικές κινήσεις  στη σκακιέρα, η απαξίωση των πολιτών και η Τουρκία

FILE PHOTO. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης σε εκδήλωση του οργανισμού Reaction. ΚΥΠΕ/ ΓΤΠ/Χ.ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ

Του Ανδρέα Σ. Αγγελίδη
Η ανησυχία και η αγωνία του κάθε απλού πολίτη μετά από 43 χρόνια από τη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας και την έκτοτε κατοχή και παράνομο εποικισμό με δεδομένη την αδιαλλαξία της Τουρκίας, αφορά προφανέστατα στο μέλλον του τόπου και των επόμενων γενεών.

Οι κίνδυνοι για επικυριαρχία της Τουρκίας είναι επί θύρας. Τους μεγιστοποιεί μάλιστα συστηματικά και διαχρονικά, η εσωτερική αντιπαλότητα που κυριαρχεί με μια απίστευτη «συνέπεια» σε επίπεδο Κομματικών Ηγεσιών. Μια διαρκής εσωτερική αντιπαλότητα, η οποία με αφορμή τις Προεδρικές Εκλογές, οξύνεται κατά τρόπο που επιχαίρει ο εχθρός- η Τουρκία και όσοι επιθυμούν να εξυπηρετήσουν τις επιδιώξεις της.

Προεκλογική περίοδος κατά την οποίαν οι Ηγεσίες διαπράττουν ένα ακόμη μέγα σφάλμα, γιατί θεωρούν τον κυρίαρχο λαό ως απλούς αριθμούς, οι οποίοι θα προσμετρήσουν, έστω και εάν υπάρξουν κάποιες μετακινήσεις, στη διατήρηση ή αύξηση των ποσοστών τους. Υποβιβάζουν χάριν της απαίτησης για κομματική υποταγή, τη σημασία του να είναι ο λαός, πραγματικά κυρίαρχος. Ταυτόχρονα παραμερίζουν, ως να μην υπάρχει, την τόση αποχή και τη μεγάλη απαξίωση προς την αρνητική «προσφορά» των Κομμάτων, λόγω μικροπολιτικής δράσης και πελατειακής σχέσης.

Με όσους Προέδρους ανέδειξε ο λαός μέχρι και σήμερα, ανέμενε τα τελευταία μετά την εισβολή 43 χρόνια να επιτευχθεί λύση του προβλήματος με βάση διαχρονικά ανάλογη τακτική. Ουδέποτε πέτυχε να έχει μιαν υπέρ-κομματική Κυβέρνηση και έναν Πρόεδρο που θα απέβλεπε συναινετικά, μακριά από κομματικές επιδιώξεις και/ή οφέλη, να έχει και να ακολουθεί σταθερά και επίμονα, μια πολιτική στηριγμένη απόλυτα και πραγματικά σε αρχές και αξίες κατά το κεκτημένο και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τώρα λοιπόν, είναι η ώρα για έναν Πρόεδρο που στην προεκλογική του προσπάθεια, οφείλει να μιλήσει με σαφήνεια για αυτά που δικαιούμαστε για τη χώρα μας ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να μιλήσει για την αναζήτηση κάποιων συμβιβασμών, όμως εκεί και μόνο στο βαθμό που πραγματικά δεν θα ανατρέπουν ότι και όσα δικαιούμαστε ως άνθρωποι – πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είναι προφανές ότι υπάρχουν διάφορες μεταξύ των κομμάτων ακόμη και στις όσες από χρόνια διαμορφώθηκαν μεταξύ τους, συνεργασίες. Ακόμα παρατηρούνται και υπάρχουν σε ένα και μόνο κόμμα διαφορετικές, απόψεις. Η διαφορετικότητα αυτή, εάν είναι καλόπιστη, επιβάλλεται γιατί επιτρέπει τη σύνθεση.

Η ευγενής φιλοδοξία κάθε πολιτικού και η κομματική προσπάθεια σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να επιτύχει αύξηση σε ποσοστά και να αναδειχθεί ακόμη και στο ανώτατο αξίωμα, δεν μπορεί να είναι επιδίωξη υπέρτερη της οφειλόμενης και διαρκούς ανάγκης, προς διάσωση του Κράτους και των πολιτών του, τώρα και για το μέλλον. Τέτοια αντίληψη φιλοπατρίας και διάθεση προς ανανέωση και αλλαγή, είναι ιστορική ανάγκη, αλλά και επιθυμία του κυρίαρχου λαού. Ιδιαίτερα όταν προς αυτό το λαό που δοκιμάστηκε με καταστροφές, θυσίες και απέδειξε αντοχή, είναι καθήκον να υπάρχει έναντι του σεβασμός στο δικαίωμα του να απαιτεί να έχει κυρίαρχο ρόλο, στην επίτευξη ενότητας για εθνική σωτηρία.

Ο λαός δεν είναι αριθμοί και ποσοστά εκλογικών μόνο αναμετρήσεων. Είναι δύναμη και αξία που αποδεδειγμένα μέσα από την ιστορία του τόπου, στήριξε και θα στηρίξει κάθε αντίσταση έναντι κάθε απαράδεκτης, σε βάρος του τόπου, επιδίωξης σ’ ότι αφορά την επίλυση του διεθνούς προβλήματος της στρατιωτικής κατοχής και εποικισμού. Είναι αντιφατικό προς τη λαϊκή δύναμη και επιθυμία η Τουρκία, με τη δική μας ανοχή, να συνεχίζει να διατηρεί και πρόσθετα να μεθοδεύει περαιτέρω την επεκτατική βούληση της.

Πρέπει όμως, χάριν του δημόσιου συμφέροντος και της προσπάθειας διάσωσης του Κράτους και των δικαιωμάτων μας, να υπάρξει συνεργασία, συν-απόφαση και κοινή στρατηγική, που να μηδενίζει τις όποιες απαιτήσεις της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας. Πρέπει να συναισθανθούμε ότι, η Τουρκία έχει προγραμματίσει σε βάθος χρόνου, τα επόμενα δικά της σχέδια σε βάρος της Κύπρου και να αντιδράσουμε ομόγνωμα και αποφασιστικά.

Καιρός οι ασκούντες πολιτική να παραμερίσουν τις διαφορές που κομματικά τους χωρίζουν. Ας γίνουν όλοι μια ομάδα για τη σωτηρία του τόπου. Τώρα,  πριν τους κατατάξει η μεν ιστορία στους αποτυχόντες και η ίδια η κοινωνία να τους παραμερίσει ως προσωπικότητες, πολιτικούς και ως ιδέες.

*Δικηγόρος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *