Προσμένοντας ένα άλλο αυγουστιάτικο φεγγάρι στο Μπέλλαπαϊς, την Κερύνεια, την Καρπασία, το Βαρώσι!

Η κατεχόμενη Λάπηθος. Η φωτογραφία από την ιστοσελίδα «Κερύνεια-Επιστροφή»

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ

Είναι βαρύς μήνας ο Αύγουστος. Από παιδιά τον ξέραμε να ‘ναι ζεστός κι ας μην μιλούσε τότε κανένας για κλιματική αλλαγή. Ήταν καλό που ήταν μήνας διακοπών ακόμα κι αν, τα τελευταία χρόνια, αυτό έφτασε να σημαίνει μια γενική παράλυση, μια από τις ελάχιστες εκφράσεις συλλογικής ομοψυχίας. Σταδιακά όμως γέμισε με θλιβερά γεγονότα και επετείους και μνήμες πικρές.

  • Κι ας ξεκίνησε με (συγκρατημένη) αισιοδοξία, αυγουστιάτικα το 1960, η Κυπριακή Δημοκρατία. Τέσσερα χρόνια μετά, οι βομβαρδισμοί της Τηλλυρίας, και σε άλλα δέκα η εν καιρώ εκεχειρία (για να ξεκουραστούν οι Αττίλες από την πρώτη εισβολή του Ιούλη) κατάληψη της Λαπήθου και του Καραβά, η δεύτερη φάση της εισβολής και η κατάληψη της Αμμοχώστου, του Μόρφου, της Κυθρέας κι όλης της Μεσαορίας…

Κι ο εγκλωβισμός της Καρπασίας – σκλαβωμένοι πολιορκημένοι οι 20 χιλιάδες κάτοικοί της πριν εκδιωχθούν μαζικά, με τους λιγοστούς που έμειναν να συνεχίζουν να ζούνε τη βία της κατοχής και τον διεθνή παράγοντα παθητικό θεατή των παραβιάσεων ακόμα και της Γ’ Βιέννης… Ο θάνατος του Μακάριου το 1977… Αύγουστος ήταν και το 2005 με την τραγωδία της «Ήλιος», ένα έγκλημα που έμεινε κι αυτό χωρίς τιμωρία…

Φέτος, ζούμε τη συνεχιζόμενη τρίτη εισβολή του Αττίλα, αυτή τη φορά στη θαλάσσια περιοχή, με σαφείς τις σουλτανικές απειλές για στραγγαλισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας και υπονόμευση των όποιων προσπαθειών (και ελπίδων;) για την προοπτική μιας πραγματικής ειρήνης. Πάντως ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ είναι πολύ συνεπής, τουλάχιστον στο να επαναλαμβάνει πως τα μέρη πρέπει να απέχουν από ενέργειες που μπορεί να επιβαρύνουν το κλίμα – τώρα πια ούτε αυτό δεν το λένε καλό.

Ούτε φέτος άνοιξαν τα επουράνια, κατά την παράδοση παραμονή του Σωτήρος! Ούτε και φέτος ευθυγραμμίστηκαν, κατά τον αλήστου μνήμης Άιντε, τ’ άστρα… Εκτός κι αν έγινε κάποια μεγάλη έκπληξη προχθές Παρασκευή στη συνάντηση «των ηγετών των δύο κοινοτήτων». Αυτή η ορολογία ταξιδεύει και χρησιμοποιείται και διεθνώς (και βέβαια και στην υπό ανακύκλωση πενταμερή!) σηματοδοτώντας υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε λίγο μπορεί να μιλούν για τους «δύο προέδρους των κρατιδίων». Τι να είπαν, άραγε, προχθές – πώς να το ξέραμε από την Τετάρτη το βράδυ; Πάντως ο κατοχικός ηγέτης (εμείς έτσι θα τον λέμε) δεν παρέλειψε να επαναλάβει τις τουρκικές διεκδικήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου που αν, λέει, δεν τις αποδεχτούμε, τότε θα συνεχίσουν να τις υλοποιούν μόνοι τους. Oικοδομείται η εμπιστοσύνη με εκβιασμό;

  • Ώρα ήταν να φυλλομετρήσουμε ξανά (βασανιστικά) τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ ειδικότερα για την Αμμόχωστο. Γράφει, λοιπόν, το 550 (1984)… «Το ΣΑ, αφού μελέτησε την κατάσταση στην Κύπρο, ύστερα από αίτημα της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού άκουσε τη δήλωση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας… Εκφράζοντας βαθιά λύπη για τη μη εφαρμογή των ψηφισμάτων του και ιδιαίτερα του 541 (1983)… Ανησυχώντας βαθιά λόγω των πρόσφατων (και τότε) απειλών για εποικισμό των Βαρωσίων από άτομα άλλα από τους κατοίκους τους… Θεωρεί τις απόπειρες για εποικισμό οποιουδήποτε τμήματος των Βαρωσίων… ως απαράδεκτες…».

Το επόμενο ψήφισμα (και) για την Αμμόχωστο, το 789 (1992), γράφει πως «Το Συμβούλιο Ασφαλείας, σημειώνοντας με ικανοποίηση ότι οι δύο ηγέτες συζήτησαν όλες τις πτυχές…, καλωσορίζοντας τη συμφωνία των δύο πλευρών…, επιβεβαιώνει όλα τα προηγούμενα ψηφίσματα, συμπεριλαμβανομένου του 550 (1984)…». Και εισηγήθηκε την προώθηση του προηγούμενου ψηφίσματος για το Βαρώσι σαν μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης – έχουμε πολλά μέτρα από τότε, η εμπιστοσύνη όμως δεν οικοδομείται με απειλές κι εκβιασμούς…  Δεν ξέρουμε αν πρέπει να φοβόμαστε παραπέρα διολίσθηση. Έχουμε, άραγε, άλλο περιθώριο; Ορισμένοι λένε πως έχουμε!

  • Γι’ αυτό κι ο Γκουτέρες περιμένει τους «δύο ηγέτες» μόνο όταν είναι έτοιμοι για τις δικές του υποχωρήσεις ο καθένας. Άλλωστε όταν ξεκινήσαμε με τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, την χαρακτηρίζαμε σαν τον τελευταίο και οδυνηρό συμβιβασμό. Ύστερα την κάναμε σημαία αγώνα… Τώρα, μερικοί ήδη τη θεωρούν σαν την τελευταία μας ελπίδα…

Ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου, θα βγει το αυγουστιάτικο φεγγάρι. Χωρίς διακοπές, ούτε στη μνήμη ούτε στη διεκδίκηση, προσμένουμε ένα άλλο αυγουστιάτικο φεγγάρι στο Μπέλλαπαϊς, την Κερύνεια, την Καρπασία, το Βαρώσι. Με πλήρη συνείδηση πως καμιά προσδοκία δεν μπορεί να δικαιωθεί από μόνη της ή από δωρεά…

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *