Σκόρπιες σκέψεις άκρως ελληνικές: Δύναμη της Ελλάδας είναι ο πολιτισμός της

Τα «Φυλακισμένα Μνήματα» στην Λευκωσία. Αιώνιο σύμβολο αντίστασης ενάντια στους Εγγλέζους αποικιοκράτες

Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΡΥΔΗ

Δύναμη της Ελλάδας είναι ο πολιτισμός της. Ελλάδα σημαίνει πολιτισμός και πολιτισμός σημαίνει Ελλάδα. Αυτή η σχέση έρχεται από βάθος χρόνου και θα συνεχισθεί στους αιώνες των αιώνων. Ποίηση, στίχος, σύνθεση, μουσική, τραγούδι. Καζαντζίδης, Μητροπάνος, Βίρβος, Μπιθικώτσης, Ξαρχάκος, Βίκυ και Χαρούλα… και στους σύγχρονους Μπάση, Μαραβέγια, Ασλανίδου, Ελεονώρα Ζουγανέλη και ο λαϊκός Πασχάλης Τερζής.

Μάριος Τόκας, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Φίλιππος Γράψας, Τσιτσάνης, ο Βασίλης της Αχάριστης και της συννεφιασμένης Κυριακής. Οδυσσέας Ελύτης και Μίκης ο τεράστιος ο Θεοδωράκης. Ονόματα-κολόνες του ελληνικού πολιτισμού και ασπίδα προστασίας του έθνους.

Και όλα αυτά προστίθενται με τα άλλα. Με όλα τα υπόλοιπα. Εκείνα που έκαναν κάποτε η παρέα του Γκάλη και του Παναγιώτη Γιαννάκη μαζί με τον Φασούλα και τα άλλα παιδιά, κατακτώντας το Ευρωμπάσκετ το 1987, όταν κέρδισαν την ανίκητη τότε Σοβιετική Ένωση, με εκείνες τις δύο ελεύθερες βολές του Αργύρη Καμπούρη. Την ώρα των δύο βολών κόπηκε η ανάσα ενός ολόκληρου λαού. Σταμάτησε η αναπνοή ενός ολόκληρου έθνους.

Στο ημερολόγιο μπαίνει και το ποδόσφαιρο. Γράφει έτος 2004 και εδώ εμφανίζεται η μεγάλη επίσημη αγαπημένη του Τραϊανού Δέλλα, του Καραγκούνη, του Χαριστέα και του Νικοπολίδη, που άλωσαν τα γήπεδα της Ευρώπης και έγιναν πρώτη ποδοσφαιρική δύναμη στη Γηραιά Ήπειρο. Η Πορτογαλία που έχασε δύο φορές από τους μάγκες του Ρεχάγκελ τους θυμάται ακόμα.

Η ιστορία κτίζεται με τον πολιτισμό και μεγαλώνει με τον αθλητισμό. Ο Στέφανος Τσιτσιπάς και η Μαρία Σάκκαρη κρατούν σήμερα πολύ ψηλά το λάβαρο…

Ελλάδα σ’ αγαπώ και δεν τους φοβάμαι, όπως τραγουδά η Μελίνα Ασλανίδου, παίρνοντας φως από τον ήλιο της Βεργίνας και δύναμη από την κυρά της Ρω, που για 40 χρόνια ύψωνε τη γαλανόλευκη απέναντι στα Μικρασιατικά παράλια.

Σκόρπιες σκέψεις σε καιρό πανδημίας. Για να γεμίζει ποιοτικά ο χρόνος και να καταλαγιάζει η ανασφάλεια και ο φόβος που έφερε ο ιός.

Η πιο όμορφη εικόνα είναι ελληνική. Νησιώτικη. Τα άσπρα σπιτάκια του Αιγαίου (αυτά που ο Τούρκος γείτονας θέλει να τα δει να αφοπλίζονται και να μικραίνουν αμυντικά) με τις μπλε πόρτες και τα ξύλινα παράθυρα, αποτελούν μια εικόνα μαγευτική. Τα άσπρα εκκλησάκια με τους σταυρούς στα καμπαναριά προσθέτουν στην εικόνα και δίδουν ανεκτίμητη αξία και μαγεία στο τοπίο.

Μπλε και άσπρο μαζί με το γαλάζιο και αφρώδες της θάλασσας είναι χρώματα και κύματα αγαπημένα και «είναι η ζωή μια θάλασσα και εμείς καπεταναίοι…», όπως αναφέρει ο στίχος ο ελληνικός.

Σ’ αυτή την εικόνα, σ’ αυτή τη μαγεία, συχνά-πυκνά μας ταξιδεύει –ευτυχώς– η ελληνική τηλεόραση. Μας πάει από την Ύδρα, στον Πόρο, στην Αίγινα, στην Αμοργό, στα Κύθηρα…

Για τη Θεσσαλονίκη του Άη-Δημήτρη τι να πει κανείς; Έχει ύφος, είναι ήθος, είναι παρηγοριά και στίχος. Είναι Πόντος και Μικρασία, Ανατολικής Θράκης ιστορία. Τελικά, είναι το καμάρι της καρδιάς μας, όπως έγραψε ο ποιητής.

Όταν κοντά στα μεσάνυκτα (24 Μαρτίου 2021) γράφεις σκέψεις για την Ελλάδα, δεν μπορείς να μην θυμηθείς, εκείνο τον ωραίο ήρωα-έφηβο που την αγάπησε, την ερωτεύτηκε και την τραγούδησε όσο λίγοι.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ετών 19, απαγχονισθείς από τους Βρετανούς δυνάστες τον Μάρτη του 1957.

Άκου Βαγορή την Ελλάδα αγαπώ, αλλά και σένα… και στείλε μας λίγο από το φως της αθανασίας σου να φωτίσουμε τα σκοτεινά μονοπάτια της βάρβαρης εποχής μέσα στην οποία ζούμε.

* Ο Χρίστος Καρύδης είναι Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.