Στίγμα αιώνιας καταδίκης τα φρικαλέα γεγονότα των βιασμών γυναικών από εφηβείας μέχρι γήρατος 

Τα τουρκικά πλοία προσεγγίζουν τις κυπριακές ακτές, 20 Ιουλίου 1974, Φωτογραφία από το αρχείο του τουρκικού στρατού

Του Γιάννη Σπανού Εάν ποτέ η ηγεμονία των κακών καιρών της ιστορίας μας ευρεθεί στο εδώλιο της Δικαιοσύνης καλούμενη εις απολογίαν για την πολιτική της έναντι του Τούρκου εγκληματία, θα δυσκολευτεί να βρει αποδεκτό συνήγορο υποστήριξης.

Διότι η πολιτική που ακολούθησε ήταν πολιτική υποταγής που ο εισβολέας χρησιμοποίησε προς όφελός του. Προς συγκάλυψη των κακουργιών του που η διάπραξή τους τον ενοχοποιεί ανεπανόρθωτα στον κώδικα ηθικής και δικαιοσύνης της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Στίγμα αιώνιας καταδίκης τα φρικαλέα γεγονότα των βιασμών γυναικών από εφηβείας μέχρι γήρατος. Όπως τα γεγονότα διαπίστωσαν και διεμήνυσαν στη διεθνή κοινή γνώμη ανεπηρέαστοι και αντικειμενικοί ξένοι δημοσιογράφοι που βρέθηκαν στις άχαρες σκηνές των αποτρόπαιων αισχροτήτων που ατίμασαν τον πολιτισμό της δεκαετίας του εβδομήντα. Οι κυβερνήσεις της δύστυχης πατρίδας βλακωδώς παρέκαμψαν τη φρίκη του βαρβαρισμού που κυριάρχησε στο πέρασμα του τουρκικού στρατού από τα αιματόβρεκτα χώματα που πάτησε ο Αττίλας στην κατακτητική του προέλαση, εκμεταλλευόμενος τη συνέργεια των ισχυρών προστατών του, την εγκατάλειψη των προκεχωρημένων οχυρών από στρατιωτικούς διοικητές και την ερμαφρόδιτη πολιτική των μοιραίων διαδόχων της ηγεμονίας. Οι κυβερνήσεις της Δημοκρατίας δεν πάτησαν τη σκανδάλη του πολυβόλου των βδελυροτήτων των τουρκικών στρατευμάτων εναντίον του πληθυσμού που βρέθηκε απροστάτευτος στη μανία του επελαύνοντος κτήνους. Τα τεκμήρια κατέγραψαν στις ανταποκρίσεις τους και οι απεσταλμένοι της ευρωπαϊκής δημοσιογραφίας. Αναμεταδίδω από τη “Sun” απόσπασμα του Ian Walker της 5ης Αυγούστου 1974:

«Το εικοσάχρονο κορίτσι… πήγαινε να επισκευθεί τον αρραβωνιαστικό της. Είδε τους Τούρκους να σκοτώνουν εν ψυχρώ τον μνηστήρα της και άλλους έξι. “Μετά ένας Τούρκος στρατιώτης με άρπαξε και με έσυρε σε μια τάφρο. Μου έσχισε τα ρούχα και με βίασε. Δεν μπόρεσα να του ξεφύγω. Ένας άλλος κρατούσε ένα μωρό. Φώναξα πως ήταν δικό μου, προσπαθώντας να σωθώ. Γελούσαν. Πέταξαν το μωρό στο χώμα και με βίαζαν ώσπου λιποθύμησα”».

Από την “Daily Mail” του Frank Thompson, 10ης Αυγούστου 1974:
Με μάτια κατακόκκινα από το κλάμα διηγούνται οι γυναίκες που επέζησαν από την τουρκική εισβολή τις τρομερές τους ιστορίες εγκλημάτων, βασανισμών και βιασμών… Ένα νέο κορίτσι διηγήθηκε πως είδε τους Τούρκους να κόβουν τα χέρια και τα πόδια του παππού της πριν τον σκοτώσουν. Ένα άλλο πώς βιάστηκε από έναν στρατιώτη, ενώ έβλεπαν άλλοι δώδεκα.

Από την εκπομπή του BBC του McNeal της 8ης π.μ. της 23ης Αυγούστου 1974:

Οι στρατιώτες του σουηδικού αποσπάσματος συνόδευσαν τους δημοσιογράφους στο χωριό Ταύρου, όπου τους έδειξαν το πτώμα μιας Ελληνοκυπρίας, 17 χρονών, η οποία είχε εκτελεσθεί με τις δύο αδελφές της, διότι αντιστάθηκαν στους Τούρκους στρατιώτες που ήθελαν να τις βιάσουν.

Μια γυναίκα από τη Ζώδια διηγείται πως βίαζαν την ίδια και την κόρη της (υπάρχουν τα ονόματα) επί μέρες. Αλυσίδα οι διηγήσεις τέτοιων γεγονότων και άλλων που κατάφευγαν στα νοσοκομεία των αγγλικών βάσεων για αποβολές προς αποφυγή των συνεπειών των βιασμών. Γίνεται λόγος για χίλιους μέχρι δύο χιλιάδες βιασμούς. Δεν πληροφορηθήκαμε ενέργειες προς εξασφάλιση μαρτυριών και σύνταξη καταγγελιών. Οι αρμόδιοι παρέμειναν άφωνοι ενώπιον των οδυρομένων θυμάτων. Δεν συνέταξαν μαύρη βίβλο ντροπής και καταδίκης των τουρκικών βδελυροτήτων που πράκτορες επιχειρούν να παραλλάξουν με πανουργία Ισκαριωτών.

Μπορεί να απαλλάσσονται κακοποιοί αιματηρών εγκλημάτων μετά παρέλευση χρόνων από τη διάπραξη του εγκλήματός τους. Αλλά οι εγκληματίες ηθικών κακουργημάτων δεν είναι νοητό να «αθωοποιούνται» με την παρέλευση του χρόνου. Ο Πλάτων τονίζει πως το μεγαλύτερο απ’ όλα τα κακά είναι η ατιμωρησία του ενόχου (Γοργίας 479 π.Χ.). Κι ο Αριστοτέλης διδάσκει πως καθαρή δικαιοσύνη είναι να υφίσταται τις συνέπειες της αδικίας που διέπραξε ο ένοχος (Ηθικά Νικομάχεια, E, V, 31). Κι ο Γάλλος επαναστάτης, ο Βολταίρος, μαστιγώνει οργισμένος πως όποιος συγκαλύπτει το έγκλημα είναι συνεργός του εγκληματία.

Κατά ταύτα είναι ανεπίτρεπτη η πολιτική υποταγή όταν οι φωνές των θυμάτων δονούν 44 χρόνια. Έστω και τώρα, ας ανατεθεί σε ιστορικούς η συγγραφή μαύρων δελτών, η διάπραξη ηθικών κακουργιών. Ας ανατεθεί σε δικηγορικούς συλλόγους, σε εισαγγελείς, η καταδίκη των βιαστών των γυναικών της Κύπρου που η μαύρη μοίρα τους θέλησε να βρεθούν στους δρόμους του ασελγούς κτήνους. Ας αναζητηθούν από τους γιατρούς των βρετανικών στρατιωτικών βάσεων οι αναγκαίες μαρτυρίες. Δεν ήταν στρατιωτικοί. Ήταν έντιμοι επιστήμονες που η συνείδησή τους δεν τους επιτρέπει συγκάλυψη τόσο ειδεχθών εγκλημάτων. Κι ας υποβληθούν οι καταστάσεις στον ΟΗΕ, στη Διεθνή Δικαιοσύνη, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σ’ όλα τα οργανωμένα σύνολα στα οποία υπάρχουν και άνθρωποι που δεν εξαγοράζονται από την τουρκική προπαγάνδα, ούτε εκβιάζονται από τις ξένες υπηρεσίες συνεργών στις τόσες ατιμίες του εισβολέα.

Η λαϊκή θυμοσοφία μας εμπιστεύτηκε παροιμίες που εκφράζουν τις πολύτιμες εμπειρικές γνώμες αιώνων. «Όποιος σιωπά θάφκουν τον ζωντανόν». Στην πατρίδα μας έχουμε ψυχολόγους και κοινωνιολόγους πανεπιστημίων διεθνούς περιωπής. Ας τους επιστρατεύσει η Πολιτεία με αποστολή την έρευνα και τη συγγραφή εγκλημάτων ηθικών κατηγοριών που διέπραξαν στρατιωτικοί της κακοποιού χώρας της εισβολής. Η συγγραφή και η γνωστοποίησή τους θα είναι καταπέλτης διεθνούς μαστιγωτικής καταδίκης για τον εισβολέα που η πολιτική άφησε ατιμώρητο. Ιδού, λοιπόν, στάδιον δράσεως…

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *