Στην εποχή των… παγετώνων: Μετά την τοξική προεκλογική, αναζητούνται εργαλεία συναίνεσης και συνεννόησης

Διακαναλική συζήτηση μεταξύ των υποψηφίων για τις Προεδρικές Εκλογές 2018 Νίκου Αναστασιάδη και Σταύρου Μαλά , Λευκωσία 31 Ιανουαρίου 2018.ΚΥΠΕ/ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Του Γιώργου Αγαπίου

Σε ένα πολιτικό περιβάλλον τριχοτομημένο, αν όχι κατατεμαχισμένο, με το δημόσιο λόγο να γίνεται ολοένα και πιο ακραίος, η νέα πενταετία δεν ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς. Το πέρας των εκλογών δεν σήμανε και τη λήξη των συγκρούσεων αλλά οριοθέτησε τη μετάβαση του πολιτικού μας συστήματος στην εποχή των… παγετώνων. 

Από τα πρώτα μετεκλογικά δείγματα γραφής, δεν φαίνεται να υπάρχει θέληση για να αποκατασταθούν οι γέφυρες επικοινωνίας που ανατινάχθηκαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής, αλλά ούτε και ιδρώνει το αυτί πολλών για τις τεκτονικές αλλαγές που επισυμβαίνουν στην κοινωνία -τους απασχολούν περισσότερο οι αλλαγές του κομματικού χάρτη, η καρέκλα και οι δικές τους μικρές ατζέντες.

Ένα κομμάτι του συστήματος (συνεχίζει να) βυθίζεται ακόμα πιο βαθιά στο φαύλο κύκλο της αρχομανίας, της εσωστρέφειας και του ακραίου συνθηματικού λόγου, αδυνατώντας να παράξει πολιτική, την ίδια ώρα που ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας εμπιστεύεται τον… Κανένα. (Η αποχή, είτε για λόγους βαθιά πολιτικούς, είτε για λόγους αδιαφορίας και αβουλίας παράγει, για την ώρα, το ίδιο αποτέλεσμα: ανακύκλωση και δημοκρατικό έλλειμμα). Σε αυτό το τοξικό περιβάλλον όπου κυριαρχούν η άρνηση, η υστεροβουλία και η επιφανειακή ανάλυση (και σε ένα σημαντικό κομμάτι η μισαλλοδοξία), είναι ένα μεγάλο ερώτημα πώς και με ποιο τρόπο θα ευδοκιμήσουν η ανοχή, η συναίνεση και η συνεννόηση. Συνθήκες αναγκαίες για να αντιμετωπιστούν τα παλιά και νέα θέματα της «επόμενης μέρες» που ήδη ξημέρωσε

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ντόμινο εξελίξεων: νέος γύρος στο κυπριακό, ευκαιρίες-προκλήσεις στα ενεργειακά, «κόκκινα» δάνεια στο… κόκκινο, έξοδος στις αγορές, νοικοκυριά στα όρια της φτωχοποίησης, απορρύθμιση εργασιακού περιβάλλοντος, εφαρμογή ΓεΣΥ, ψηφιοποίηση και μεταρρύθμιση μιας δημόσιας υπηρεσίας αρίστων, ξεπερασμένο οικονομικό μοντέλο, κυκλοφοριακό και χίλια – δυο άλλα.

Σε αυτό το πολυσύνθετο και αντιφατικό σκηνικό, όπου επικρατούν οι μονόλογοι και οι έννοιες της εθνικής συναίνεσης και συνεννόησης τελούν υπό… εξαφάνιση, χρειάζεται να αξιοποιηθούν νέα εργαλεία παραγωγής πολιτικής και συμμετοχής. Ο θεσμός των δημοψηφισμάτων, η καθιέρωση πρακτικών λογοδοσίας όσων λαμβάνουν αποφάσεις και διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα, η συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση νομοθετημάτων, η άμεση καθιέρωση της οριζόντιας ψηφοφορίας, η διαφάνεια στις προσλήψεις, η εργαλειοποίηση του διαδικτύου, η υιοθέτηση του e-voting, ο τερματισμός της πρακτικής των κομματικών λιστών, από μόνα τους δεν αρκούν. Αποτελούν όμως μια καλή αρχή. Ένα δείγμα ότι κάτι-μπορεί-ν’-αλλάξει. Προς το καλύτερο.

Ούτε η -οσονούπω- νέα κυβέρνηση, ούτε και η -τελούσα σε παρατεταμένο διάλλειμα- Βουλή έχουν οποιαδήποτε δικαιολογία για στασιμότητα. Διαφορετικά, μετά την εποχή των… παγετώνων θα ζήσουμε και την εποχή της απερήμωσης.

agapiou@2dots.com.cy

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *