Στο ίδιο σταυροδρόμι με μία μόνη διέξοδο: Μόνο με την άρση της κατοχικής παρουσίας μπορεί να υπάρξει προοπτική…

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Είναι αναπόφευκτο να μας απορροφά η εντός Κύπρου καθημερινότητα. Από τις απειλές της σουλτανικής Τουρκίας, την οικονομική κατάσταση και τις διαρκούσες συνέπειες των προβλημάτων που κορυφώθηκαν το 2013, τις ενεργειακές εξελίξεις μέχρι την αισιοδοξία για τις (συγκυριακές) επιδόσεις του τουριστικού τομέα, τα ευρω-ποδοσφαιρικά και την αυξανόμενη βαρβαρότητα ενάντια στα ζώα.

Το τελευταίο δεν πρέπει να το υποβαθμίζουμε, οι ίδιοι «άνθρωποι» δεν έχουν κανένα πρόβλημα, όταν «ωριμάσουν» να συμπεριφερθούν ανάλογα… Πέρα όμως από τη συνολική νησιωτική ακτογραμμή μας, οι μέρες σημαδεύτηκαν από δραματικές ειδήσεις. 

Οι σεισμοί στη Μεσόγειο, με πιο πρόσφατο στο ιταλικό νησί Ίσκια – με συνένοχη, στην έκταση των ζημιών, την ποιοτική ανεπάρκεια των οικοδομικών υλικών, θα μπορούσαν να ήταν το διεθνές μας θέμα.

Ήταν όμως κυρίαρχο το νέο κρούσμα «αστικής» τρομοκρατίας. Τα θύματα καταμετρούνται πια σε διάφορες χώρες – κάτι σαν ένα μακάβριο λαχείο που μόνο χαμένους έχει, με ποικίλλον το τίμημα.

Τα εκατομμύρια των πολιτών που διακινούνται για επαγγελματικούς ή τουριστικούς λόγους πέρα από τα συμβατικά σύνορα συμβάλλουν σε ένα πολυεθνικό κατάλογο αίματος…

Όλα αυτά δεν μπορούν να είναι ξένα. Άλλωστε, μετά τη μετάδοση τέτοιων μακάβριων ειδήσεων ακολουθεί το ερώτημα αν Κύπριοι περιλαμβάνονται στα θύματα. Ύστερα, αναπόφευκτα, επιστρέφεις στις τελευταίες εξελίξεις εκατέρωθεν της κατοχικής γραμμής…

Στα κατεχόμενα σημειώθηκε μια ακόμα παρέμβαση της Τουρκίας. Η τελευταία, που κρατούσε το κλειδί (και) των συνομιλιών, ήρθε τώρα να δηλώσει διά του υπουργού της για Ευρωπαϊκά Θέματα πως «οι διαπραγματεύσεις τερματίστηκαν».

Αυτές που λέγαμε «κυπριακής ιδιοκτησίας»… Ο γενικός γραμματέας της συντεχνίας των Τουρκοκυπρίων δασκάλων Σενέρ Ελτζίλ διαμαρτυρήθηκε για τη σιωπή Ακιντζί στις «αποικιοκρατικές δραστηριότητες» της Τουρκίας και την περί τερματισμού των συνομιλιών αναρμοδιότητά της.

Πέρα από αυτό και τα καθημερινά άρθρα του Σενέρ Λεβέντ, σημειώνουμε και τις αναφορές του γενικού γραμματέα του κόμματος Κοινοτικής Δημοκρατίας Τζεμάλ Οζγιγίτ που σημείωσε πως ανεξάρτητα από τις δηλώσεις του Τούρκου υπουργού, «όλοι πρέπει να ξέρουν ότι η Κύπρος, κοινή πατρίδα των Τ/κ και των Ε/κ αυτή τη στιγμή είναι διαχωρισμένη και μέχρι να επανενωθεί οι συνολικές διαπραγματεύσεις δεν θα σταματήσουν…».

Εδώ όμως είναι που βρίσκεται η πρόκληση για όσους γνοιάζονται πραγματικά για την κοινή πατρίδα. Όταν μία επαναλαμβανόμενη διαδικασία οδηγείται πάντα σε αδιέξοδο, οφείλεις να αναζητήσεις το τι φταίει. Οι περισσότεροι δείχνουν να το ξέρουν: Η αδιαλλαξία και οι σχεδιασμοί της κατοχικής Τουρκίας.

Στην περίπτωση μίας σοβαρής ασθένειας, μπορεί να φταίει η μη σωστή διάγνωση ή η ανικανότητα ριζικής θεραπείας.

Στο Κυπριακό φταίει πως ο παράγοντας που προκαλεί τη μόλυνση παραμένει, δεν καθαρίζουμε την πληγή – οι ντόπιοι γιατροί αρκούνται να την περιποιούνται κι όσοι μας έρχονται από το εξωτερικό είναι «πιασμένοι» από τις εταιρείες των χαλασμένων φαρμάκων που θέλουν να ξεπουλήσουν…

Οι συνομιλίες (όσο ακούει ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί τους υπόλοιπους) δεν μπορούν να έχουν αποτέλεσμα διαφορετικό αν δεν αλλάξει κάτι ουσιαστικά.

Πριν μερικούς μήνες πολλοί, προοδευτικοί και μη, έβλεπαν πως θα άλλαζε το κλίμα με το δημοψήφισμα του Απρίλη στην Τουρκία. Εκείνο, όμως, που δεν θα άλλαζε ήταν ο σουλτάνος.

Αν κέρδιζε με μεγάλη πλειοψηφία θα ήταν ακόμα πιο αυθάδης και μάλλον απίθανο να ήταν γενναιόδωρος προς τους κατεχόμενους, αφού η τέτοια νίκη του θα είχε στηριχτεί και στα πιο ακραία στοιχεία. Αν είχε χάσει, θα ήταν περισσότερο «αγκρισμένος» και δεν θα είχε λόγο να δείξει πως υποχωρεί.

Κι όμως ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επαναλάμβανε, μήνες τώρα, πως ανέμενε την Τουρκία να κάνει πράξη τη (λεγόμενη) θετική ρητορεία της. Το είχε άραγε κι αυτός πιστέψει (το ίδιο και όσοι συμφωνούντες μαζί του, που τώρα τον επικρίνουν που δεν ήταν αρκούντως ευέλικτος) πως η Τουρκία είναι πάντα «ένα βήμα πιο μπροστά»;

Τελικά ο… βοηθητικός ρόλος του Ακιντζί με την υποταγή του στην Άγκυρα έγινε περισσότερο φανερός στο Κραν Μοντάνα… Τώρα οι ίδιοι το προσπερνούν και δηλώνουν ετοιμότητα να ξαναρχίσουμε τη διαδικασία (από εκεί που μείναμε!), πρόθυμοι και αισιόδοξοι.

Δεν είναι κακό ή λάθος που οι πλείστοι προσβλέπουν στις συνομιλίες. Το επικίνδυνο είναι να πάμε σε μια από τα ίδια που νομοτελειακά δεν μπορούν να οδηγήσουν σε κάτι ουσιαστικά διαφορετικό.

Αυτό είναι θεωρητικά και πρακτικά απίθανο, τουλάχιστον με τα μέχρι τώρα δεδομένα και λοιπές ενδείξεις που εμπλουτίστηκαν τελευταία με την παραχώρηση πρόσθετων κατοχικών «υπηκοοτήτων» σε έποικους –μην περιμένουν κι αυτοί στην ουρά για τις τέσσερις ελευθερίες τους– καθώς και κατεχόμενων περιουσιών σε άλλους ξένους υπηκόους.

Είναι χαρακτηριστικό το σκίτσο στην εφημερίδα Κίπρις που σαρκάζει την «τουριστική» επέλαση εκ Τουρκίας.

Εύλογη η διαμαρτυρία των κόμματος των εποίκων (υπάρχει κι αυτό) που αποτελούν τον παράλληλο δρόμο για την υλοποίηση των στόχων της εισβολής με την παραπέρα αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα της πατρίδας μας και με την εγγύηση στο διηνεκές της «σουλτανικής μητρόπολης» με τη διαρκούσα στρατιωτική της παρουσία.

Η έντονη και πολυεπίπεδη αμφισβήτηση του ρόλου της Τουρκίας όχι μόνο στη μετά τη λύση εποχή αλλά και πριν από αυτήν είναι καθοριστικής σημασίας.

Η μόνη της εμπλοκή (και υποχρέωση) είναι να αποσύρει τα κατοχικά της στρατεύματα και να άρει την ασφυκτική επιρροή της από τους Τουρκοκύπριους. Αυτή είναι η μόνη διέξοδος, μετά το τέλος (και) των νέων ψευδαισθήσεων…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *